Το βέλος
(Περνάμε στο βήτα, γιατί περνάμε τόσο όμορφα!)
Το βέλος και το τέλος συμφωνήσαμε αρχικά να διαφέρουν, τελικά όμως να μοιράζονται την ίδια κατάληξη. Σα να σημαδεύει κανείς το έλος της ύπαρξης. Το βούρκο που γεννά τα πιο όμορφα νούφαρα. Τα πέπλα που έκρυβε το φέγγος της πανσελήνου μπορεί να είναι εφτά, αλλά δε τα ρίχνουν τα λεφτά. Ο χορός της Σαλώμης ζητάει σαν αντίτιμο την αλήθεια σου, μου, του στο πιάτο. Και η αλήθεια που καλύπτουν τα πέπλα έχει άλλο στόχο. Η φαινομενική πρόκληση και η απρόσβλητη και εναγώνια διατήρηση των κεκτημένων, ακροβατούν χωρίς δίχτυ ασφαλείας πάνω στο τεντωμένο σκοινί της επιθυμίας και του πάθους. Αιρετικά και όχι αιρετά θεωρούνται τα ερωτικά βέλη. Ας είναι, μόνο το φως σου δείχνει την κατεύθυνση. Αστραπιαία όλα φάνηκαν να φωτίζονται διαφορετικά. Πόσο σημαντικό είναι να μετατοπίζεται η ματιά στο δίσκο!
Η πορεία του βέλους μπορεί να είναι ευέλικτη, ή να αφήνει με την απορία. Ο τοξοβόλος ξέρει ότι σκοπός του είναι ο στόχος. Μερικές φορές βάζει και το ανάλογο φάλτσο για να τον πετύχει! Η βολή έχει σημασία. Και ποιο θα είναι το αποτέλεσμα δεν έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Γιατί υποτίθεται ότι έχει πιθανότητες, όσες έχει ευκαιρίες. Αλλά η ζωή έχουμε ξαναπεί δεν έχει πρόβα, δεν είναι διαγωνισμός και δε μοιράζει έπαθλα. Τη ζεις μια κι έξω. Και για αυτό, κάνεις λάθη. Κάποιες φορές εκεί που πιστεύεις ότι αξίζει, αναζητάς, ή δίνεις μια δεύτερη ευκαιρία. Και κολλάς σα τη τσίχλα στη σόλα παπουτσιού. Και σε πατάνε αναπόφευκτα. Και το παπούτσι κολλάει αντίστοιχα στην άσφαλτο, ή το πλακάκι. Και αυτό μέχρι να καθαριστεί από τη τσίχλα. Και να πεταχτεί με τη σειρά της στα άχρηστα. Αλλά αν πλέον δεν αναφερόμαστε σε τσίχλα, αλλά σα το κερί πάνω στο ρούχο πέσει, πως το καθαρίζεις το ύφασμα από το λεκέ; Υποτίθεται, το σιδερώνεις πάνω σε χαρτί και φεύγει. Είναι σαν τότε που ήμουν παιδί και χτυπούσα, που μου έλεγε η μαμά μου, θα το φιλήσω και θα περάσει. Ο πόνος εννοούσε. Και σκεφτόμουν η μαμά μου έχει μαγικές δυνάμεις, το φιλάει και όντως περνάει. Άσχετο βέβαια, που μετά κατάλαβα ότι μου μετατόπιζε την προσοχή και το ότι με νοιαζόταν και με αγαπούσε, ήταν αρκετό για να μην πονάω. Αλλά τώρα, δεν αρκεί να σε νοιάζεται και να σε πονά ο άλλος, όσο και αν σε αγαπά! Έτσι δεν είναι; Γιατί είναι δύσκολη εξίσωση αυτού του τύπου η αγάπη των εγωισμών. Ανταγωνιστική αγάπη όχι πες μου έχεις ξανακούσει; Τί σόι αγάπη είναι αυτή;! Αγάπη που σε πνίγει και δε σε λευτερώνει, δε σε λυτρώνει από τους δαίμονες σου, δεν είναι. Αλλά για να τη νιώσεις, όπως εκείνη που γνώρισες και ξεπερνούσε τον πόνο, τη νιώθεις πρώτα εσύ για εσένα και έτσι την εμπνέεις και στον άλλο. Γιατί η αγάπη δεν απαιτεί, ούτε επαιτεί, αλλά επιτρέπει. Επιτρέπει στον καθένα να είναι ο εαυτός του με τα στραβά και τα ανάποδα του, που τα αντιλαμβάνεται και ως χαριτωμένα και που δε θα μπορούσε να τα ανεχτεί από άλλον.
Η παιδική μνήμη σα τη μνήμη του νερού και το σφουγγάρι λειτουργεί άλλωστε. Το σφουγγάρι για να το χρησιμοποιήσεις πρέπει πρώτα να το στύψεις, αλλιώς δεν είναι του χεριού σου. Έτσι και η παιδική μνήμη αποθηκεύει σαν τον σκληρό δίσκο στου φεγγαριού την αθέατη πλευρά, στο ασυνείδητο δηλαδή, αναμνήσεις που δε τολμά να διαχειριστεί αλλιώς. Και τις μετατρέπει σε αντιδράσεις. Και η πορεία στη διάρκεια της τις αναμοχλεύει. Και τα βρίσκεις όλα μπροστά σου και δρας και αντιδράς. Στους περιορισμούς, στα πλαίσια, στους άλλους. Και ψάχνεις σε εκείνους την αγάπη, την αξία και την επιβράβευση. Το να σε φιλάνε και να σου περνάει!
Και κάπως έτσι στο βήτα ή στην ήττα, το βέλος βρίσκει το στόχο ή αστοχεί! Αν και σταχυολογώντας, τεκμηριώνεται η προσέγγιση ότι αποτυχία και ήττα δεν υπάρχει. Απλά αποκομίζεις αποτελεσματικά πρακτικά μαθήματα του να ζεις πιο ισορροπημένα μέσα σου κυρίως από το οτιδήποτε και τον οποιοδήποτε. Γιατί όλα είναι θέμα αντίληψης...
Σχόλια