Τη γλύκα του να΄χεις!
Μερικές αλήθειες που θέτουν τη θεμέλιο λίθο της αλλαγής, αξίζει να καταγραφούν στο γράμμα γάμα.
Αυγουστιάτικη καλοκαιρινή ραστώνη. Τα τζιτζίκια σκάνε από τη ζέστη, αλλά δε βγάζουν τον σκασμό. Στην πόλη κοντράρουν το μαρσάρισμα των μηχανών των δίτροχων και τετράτροχων. Στα νησιά πάλι, δε θέλει να ακούει κανείς ούτε τα μεν, ούτε τα δε το καταμεσήμερο. Κι όμως ακριβώς την ώρα που γλαρώνει μετά από την οινοποσία που ολοκληρώθηκε με το κερασάκι στην τούρτα, όποια γεύση και αν είχε το επιδόρπιο, το τελευταίο που χρειάζεται για να κοιμηθεί είναι ο εξωτερικός θόρυβος... Σκέψεις για σχέσεις και σχέσεις για σκέψεις! Η τίμια αναμέτρηση της αντίστροφης μέτρησης.
Στη συγκεκριμένη φωτογραφία, γουστάρω τρελά που το μήνυμα δεν είναι αποφάσισε, αλλά ξύπνησε! Όπως επίσης, μου αρέσει το γεγονός ότι είναι προς πώληση με έκπτωση πάνω σε μία ακέφαλη κούκλα. Για πολλούς λόγους, όπως για παράδειγμα ότι μπορεί να φορεθεί από παιδιά ανεξαρτήτως φύλου, που δεν κάνουν εκπτώσεις στα όνειρά τους. Γιατί είναι ήδη τόσο ξύπνια, που κατανοούν ότι η πραγματικότητα που θα αντιμετωπίσουν μελλοντικά, είναι ένα μάτριξ στο οποίο κάποιοι μια ζωή θα προσπαθούν να τους περιορίσουν τα σχέδια και τα όνειρα για να τα ξεπουλήσουν.
Όταν ξυπνάει κανείς και αποφασίζει ότι μέσα του περιέχει σε μικρογραφία ένα σύμπαν ολόκληρο, άλλοι λένε ένα μικρό θεό, κατανοεί ότι μαζί με τις φωτεινές πτυχές του, εμπεριέχει και σκοτεινές πλευρές, σα τη σκοτεινή ύλη που είναι αθέατη στο γυμνό μάτι. Οι δυνατότητες του είναι σε αντιστοιχία με αυτή την αναγνώριση και το τι αφήνει να κυριαρχεί την εκάστοτε στιγμή και κατάσταση. Το φως ή το σκοτάδι. Τι επιτρέπει να έρθει στην επιφάνεια, ανάλογα με τα ερεθίσματα που δέχεται και τους ανθρώπους που συναναστρέφεται. Πριν στρέψει την προσοχή του στους εξωγενείς παράγοντες, ωφελεί να εξελίξει την προσωπική του αντίληψη και κατανόηση. Αλλά τι κρίμα τα πράγματα δεν ακολουθούν πάντα μια τροχιά και σειρά.
Ίσως αυτό είναι άμεσο παράγωγο του γεγονότος, ότι μαθαίνουμε να αντιλαμβανόμαστε από την πιο κρίσιμη και τρυφερή ηλικία τον εαυτό μας μέσα από την παρατήρηση και τη μίμηση. Στη συνέχεια, η ανάγκη της επιβράβευσης, της αναγνώρισης και της αγάπης είναι αυτή που σέρνει το χορό. Και έρχεται η περίοδος που η μνήμη μας παίζει το πιο ύπουλο παιχνίδι και ξεχνάμε τα πρώτα χρόνια της αντίληψης μας του κόσμου μέσα από τα δικά μας μάτια. Έτσι αρχίζουμε να κοιτάμε μέσα από τα μάτια των άλλων τον εαυτό μας. Γιατί είμαστε μικρά σύμπαντα σε διαρκή αλληλεπίδραση σε μια προσπάθεια ισορροπίας του μέσα μας, αλλά και ταυτόχρονης επιβολής εξουσίας στα άμεσα άλλα κοντινά ή μη σύμπαντα.
Αλλά η καλή ερώτηση είναι: ξυπνάει κανείς πραγματικά, ή βυθίζεται σε ένα όνειρο που έχει βαφτιστεί πραγματικότητα; Ζούμε μια καθημερινότητα υποχρεώσεων, που δε μας αφήνει την πολυτέλεια να αποστασιοποιηθούμε και να δούμε τη μεγαλύτερη εικόνα. Ατελείς υπάρξεις που στην προσπάθεια τους να ολοκληρωθούν με εικόνες, σκέψεις, γράμματα, φωνές, γεύσεις, μυρωδιές και τόσα πράγματα γεμίζουν τα κενά που αφήνουν οι μεταξύ μας σχέσεις. Ανάμεσα στα διαστήματα δημιουργούνται τα συναισθήματα και προσπαθούμε με προσχήματα να τα καλύψουμε πριν μας ανακαλύψουμε. Με ταμπέλες τόσο δεσμευτικές ταυτόχρονα προσδοκούμε να τα ορίσουμε και να τα προσδιορίσουμε. Και αυτό για να τους δώσουμε αναγνώριση, επιβεβαίωση και διάρκεια που θα μας διευκολύνει στο να μη τα και μας φοβόμαστε. Και η περίφημη αγάπη μετατρέπεται από ελευθερία σε ζυγό και δέσμευση. Ο φόβος, η ανάγκη και η προσδοκία καθορίζει το χρόνο σαν ελεύθερο, κερδισμένο και χαμένο. Και τα σε θέλω γίνονται σε χρειάζομαι και την έπαθα! Και έτσι το έδαφος που καθορίζεται ανάλογα μας καταπίνει σαν κινούμενη άμμος μέσα στη γυρισμένη κλεψύδρα. Ή καλύτερα το αποτύπωμα μας μένει μέχρι να έρθει το επόμενο κύμα στην άμμο τη βρεγμένη.
Παραλιακά και όχι παρασιτικά λοιπόν ζω ανάμεσα στα δυο λιμάνια των οριζόντων, που μια ζωή ανοίγονται στο μέσα πέρασμα μου. Και δε δίνω σημασία στο πόσο κρατάει η περαστική στιγμή, που δίνει νόημα, αρκεί που ολοκληρώνεται και είναι τόσο γλυκιά και ουσιαστική στο λίγο της ή το πολύ. Άλλωστε περαστική και ταξιδιάρα μένει η ψυχή και αυτό μου αρκεί. Αρκεί που το εδώ μου γίνεται εκεί και το εγώ μου γίνεται εσύ.
Σχόλια