Για ή γειά

 

Μεταξύ του γεια και του για. Το δεύτερο συνήθως συνδυάζεται με το να, όχι το συνοδευτικό της διαδεδομένης χειρονομίας στο πανελλήνιο. Αλλά αυτό των προθέσεων και του σκοπού. Για να έχω, προσέχω. Για να μάθω, θα πάθω. Για να σε συναντήσω. Για να παρηγορηθώ.  Για να σε εκδικηθώ. Για να συνεχίσω να ζω.   Βασίλης Παπακωνσταντίνου - Ο Βασιλιάς κι η Συμφορά - Official Audio Release - YouTube

Όχι στα Μετέωρα, αλλά στους μετεωρίτες του ουρανού γύρισα παραδόξως για να βρω τις απαντήσεις, όσον αφορά την σύμπτωση της λαμπερής εμφάνισης. Στα υπέρ, σα σχήμα λόγου η υπερβολή προσδίδει έμφαση. Έτσι η υπερπανσέληνος φωτίζει αναδρομικά ερωτηματικά και προσδίδει στην ξενική κατάφαση μια άλλη χροιά, αυτή του χρησμού.  Βλέπετε, τα φετινά του Αυγούστου τα πεφταστέρια, οι περσείδες δηλαδή, στην κορύφωση τους συμπίπτουν με την πανσέληνο. Οπότε το φως τους υπερκαλύπτεταi από το υπέροχο  ολόκληρο φεγγάρι. Αλλά έτσι η βροχή τους με δυσκολία διακρίνεται, ανεξάρτητα από το από που θα τα δει κανείς, το πολύ δέκα στα είκοσι να φανούν. Κάτω από τη βάση τα αστέρια!  Και έτσι πάμε στο πρώτο γεια. Της αναγνώρισης; Της αποδοχής; Του καλωσορίσματος; Του τσουγκρίσματος; Του αντίο; Δεν είμαι καλή σε αυτά. Προτιμώ τα χαιρετίσματα και να ψάχνω μετά το ποιος και γιατί χαίρεται. The Beatles - Hello, Goodbye - YouTube

Μάλλον με ότι θυμάται, χαίρεται. Πράγμα που σημαίνει, ότι απολαμβάνει τη μακαριότητα της άγνοιας! Και ότι η κοινή αντίληψη μπορεί και να μην ήταν όπως πάντα μοιρασμένη, αλλά διαφορετική. Απλά, να μην είναι ή υπήρξαν ποτέ στην ίδια σελίδα, οι άνθρωποι και  οι λέξεις που ήθελαν να ακουστούν, τα συναισθήματα που ίσως προκάλεσαν στον καθένα τους. Σαν ο σελιδοδείκτης να είχε μείνει κατά λάθος σε προηγούμενη σελίδα και ο αναγνώστης να διάβαζε το παρακάτω, το τέλος. Απλά ξεχάστηκε να του αλλάξει θέση. Βέβαια με την πρώτη ευκαιρία, που κάτι άλλο θα τραβήξει την προσοχή και το ενδιαφέρον, θα θυμηθεί τα ανάλογα και όχι τα παράλογα. Σίγουρα αυτή τη φορά θα σημαδέψει σωστά. Διάνα, στην καρδιά και όχι να υπογραμμίζει, ή να μικραίνει  τα γράμματα για να χωρέσουν σαν υποσημείωση στο περιθώριο. 

Οι άνθρωποι προσπαθούμε να προφυλασσόμαστε από τους εξωτερικούς αξιολογημένους ως κινδύνους και κοιτάμε δίπλα,  μπροστά στα χαμηλά ή στα ψηλά, ανάλογα με το που θέλουμε να πάμε. Αν ήταν να κοιτάμε πίσω, τότε το κεφάλι μας θα μπορούσε να γυρίζει 360 μοίρες, όπως στον Εξορκιστή! Άσε που αν κοιτάς αλλού από εκεί που κατευθύνεσαι, δεν πας πουθενά. Ή το πολύ πολύ γυρνάς σα τη σβούρα γύρω από τον εαυτό σου και ζεις τη μέρα της μαρμότας. Και παραμένεις με την ίδια ανικανοποίητη και αχόρταγη αίσθηση και φύση από θέση. Και επειδή και αφού δε θέλω τουλάχιστον εγώ να μένω στα ίδια στο λάκκο με τα φίδια. Αυτό που έλεγε ο Καζαντζάκης προσπαθώ: να πεθαίνω, να γεννιέμαι και να αρνιέμαι ότι έχω κάθε μέρα. Για αυτό να ζω.

Η σχέση των Περσείδων με τον Περσέα αφορά μόνο την ονοματολογία και την κατεύθυνση. Αυτά τα πεφταστέρια, τα απομεινάρια του κομήτη Σουιφτ-Τάτλ, όταν εισέρχονται στην ατμόσφαιρα της γης καίγονται. Ονομάστηκαν λοιπόν έτσι, χάρη στο ότι το ακτινοβόλο σημείο τους προβάλλεται στον αστερισμό του Περσέα και φαίνονται ότι έρχονται από εκείνη την κατεύθυνση. Αλλά φευ δεν προέρχονται από εκείνον. Δεν είναι κομμάτι του και ας κάνουν το κομμάτι τους, σα βολίδες. Για την ιστορία, ο Περσέας πριν καταστεριστεί μαζί με τους άλλους αστερισμούς της Ανδρομέδας, του Κηφέα και της Κασσιόπης ήταν ο μυθολογικός ήρωας που για να σωθεί μπήκε στη λάρνακα μαζί με τη μητέρα του Δανάη.  Αφού ξεβράστηκε στη Σέριφο, ακολούθησε την πορεία της μοίρας του που ήθελε να εξοντώσει τη Μέδουσα, να ερωτευτεί και να διεκδικήσει την Ανδρομέδα, να γυρίσει στο Άργος και επιβεβαιώνοντας το χρησμό να σκοτώσει τον παππού του τον Ακρίσιο. Εξαιτίας αυτού του ατυχούς συμβάντος, να ανταλλάξει το βασίλειο του Άργους με εκείνο της Τίρυνθας. Και έτσι να γίνει ο ιδρυτής των Μυκηνών και ο πρόγονος της γενιάς του Ηρακλή. 

Αλλά στο σήμερα, ποιος πιστεύει στους μύθους και στα αστέρια; Ίσως πιστεύει κάποιος, ότι είναι για να γίνει την κατάλληλη στιγμή, τότε ποτέ  δε θα προσπεράσει. Αλλά όπως έχει ξαναγραφτεί, η ιδανική στιγμή, μπορεί και διαφέρει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Και βέβαια, ως άνθρωποι έχουμε το αυτόβουλο και την ελευθερία των επιλογών μας, αλλά υπάρχει και η Νέμεσις. Δηλαδή το γραμμένο, που δε ξεγράφεται; Ενδεχομένως, εξαρτάται που το έχει δει κάποιος γραμμένο. Γιατί αν έχει γραφτεί στην άμμο ή στο χιόνι... ψάξε, βρες το!

  Ελευθερία Αρβανιτάκη - Όλα τα πήρε το καλοκαίρι - YouTube