Ζήτα μου ότι θες
Υποτίθεται λοιπόν, ότι αλλάζουμε το χρόνο, λέμε και του χρόνου, αλλά αλλάζουμε ουσιαστικά ή τύποις το χρόνο;
Διαπιστώσεις χρονικές. Ο χρόνος δεν αλλάζει. Εμείς αλλάζουμε συν τω χρόνω. Αν μας κόβει, αυτή η αλλαγή γίνεται με ομαλό τρόπο, χωρίς βάρος, δόλο και πόνο. Αν πάλι όχι, βαράμε το κεφάλι μας στον ίδιο τοίχο της ματαιότητας χωρίς να καταφέρουμε να τον ρίξουμε φυσικά. Κι αυτό, μέχρι να σπάσουν τα νοητικά δεσμά που συντηρούν την αντίληψη του. Δηλαδή πονάει κεφάλι, κόψει κεφάλι. Ακρωτηριασμός και ακρωτήρι. Escape in the cape! Διαφυγή στην αναπόφευκτη αλλαγή λοιπόν. Όμως, με τι καρδιά και αντάλλαγμα δραπετεύει κανείς από όλα όσα τον σημαδεύουν; Μαύρη και άραχνη μεν, που όμως εξακολουθεί να χτυπά με την λάθος προσδοκία του αλλιώς της αράχνης, της αποδοχής και της κατανόησης. Αλλά από τον άλλον ή τους άλλους, εξ' ου και το λάθος!
Ας το πάρουμε λίγο διαφορετικά. Σπιθαμή τη σπιθαμή, τετραγωνικό το τετραγωνικό, σα να μετράμε την επιφάνεια του σπιτιού χωρίς να κρύβουμε όμως τίποτα όχι από την εφορία, αλλά από το τρόπο του αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα στις ας πούμε σωστές διαστάσεις τους. Αν μας θεωρήσουμε σαν προς ενοικίαση ή προς πώληση ακίνητα, των οποίων ανεβάζουμε την αγγελία σε ηλεκτρονικό ιστότοπο, θα αναφερόμαστε στην υγρασία στους τοίχους ή στα μάτια, ή στην ενδεχόμενη στιγμιαία λάθος επιλογή, ή στο κενό που αισθανόμαστε που και που λόγω ανασφάλειας, ή πόσα ακόμα λεπτά ή μη σημεία- θα παραλείπαμε να τονίσουμε για να παρουσιαστούμε ελκυστικοί;! Η εκτίμηση του μεσίτη θα μετρούσε βάση της εμπειρίας του θα οριζόταν μια τιμή και θα περιμέναμε τους υποψήφιους να προβούν στις ανάλογες επισκέψεις μέχρι να καταλήξουμε στην ανάλογη συναλλαγή. Βέβαια, επειδή ακριβώς ακίνητοι δε μένουμε σχεδόν ποτέ. Αν το καλοσκεφτεί κάποιος ακόμα και ακίνητοι κολυμπάμε στον ωκεανό των σκέψεων μας. Το μυαλό μας κατακλύζεται από ότι λένε επιστημονικές μελέτες από το λιγότερο 6000 σκέψεις καθημερινά. Αυτός ο αριθμός κατά άλλες μελέτες μπορεί να φτάσει τις 70.000 σκέψεις! Βέβαια με βάση την εκτίμηση του Daniel Kahneman το ψυχολογικό παρόν έχει διάρκεια μόλις 3 δευτερόλεπτα! Μετά από αυτό διάστημα, όλα για την αντίληψη μας είναι είτε παρελθόν, είτε μέλλον της επόμενης διαλειμματικής 3 δευτερολέπτων αντίληψης μας! Το εντυπωσιακό όσον τις αφορά είναι σαφώς το συμπέρασμα που θέλει το 80% αυτών των σκέψεων να είναι αρνητικές και το περίπου 90% επαναληπτικές. Στριμωχνόμαστε ξαφνικά στο βάθος του μυαλού μας, στην επιφάνεια του μέσα μας ή ιδέα μου είναι;! Και αν θέλουμε να ελέγξουμε τις σκέψεις μας, να τις εγκρίνουμε πριν τις κάνουμε δεν παίζει. Αλλά να τις φιλτράρουμε δε μπορεί, γίνεται! Και ποιο είναι το αποτελεσματικό ίσως ιδανικό φίλτρο; Η καρδιά μήπως; Εκείνη της προηγούμενης παραγράφου, που να την αλλάξεις για άλλη, δε γίνεται, αλλά να την κάνεις πιο πέτρα σίγουρα γίνεται. Αλλά να της ξεφύγεις, δεν παίζει!
Πόσο χώρο και χρόνο δίνεις στην καρδιά λοιπόν να ξαπλώσει ανέμελη και να αγκαλιάσει μόνο όνειρα; Μην ανησυχείς δε ρωτάω εσένα, εμένα ρωτάω! Τόσο εγωίστρια πάλι και πάντα άλλωστε. Γελάστηκα από τις σκέψεις μου άλλοτε. Όμως τώρα επιζητώ με πάθος να σταθώ δίπλα στο κάθε μου λάθος και να το ευγνωμονώ για όλα αυτά που με έμαθε να αλλάξω. Μέσα και γύρω μου. Γιατί από το κάθε κακό, αν υπάρχει όχι απλά η πρόθεση, η διάθεση, αλλά στην πράξη η δέσμευση και όχι η ανάγκη του να έχεις δίκιο, αλλά να είσαι άνθρωπος, καταλαβαίνεις βαθιά πως αν αλλάξεις θα σώσεις την ψυχή σου, όταν τη δώσεις. Δικιά σου λοιπόν και τα ρέστα κράτα τα. Δε σου ζητάω τίποτα άλλο. Γίνομαι η αλλαγή και ο αέρας και ο χρόνος και η σκέψη και ο δρόμος και η συνέχεια και ότι θες...
Σχόλια