Ήταν

 

Ή ταν ή επί τας (Ήττα ή ήτα;!)

Ταν στα αγγλικά είναι το μαύρισμα, ήταν και θα είναι της εποχής αφού και μετά το πέρασμα- κέρασμα του Δανιήλ. Μαύρισμα του ουρανού μάζεψε και αυτός πολλά άλλωστε.  Μαζεμένα, απλωμένα, μουσκεμένα! Περαστικά σύννεφα, όλα περνάνε σα τα νέα που μπαγιατεύουν γιατί τα διαδέχονται άλλα... Η κοροϊδία διαδέχεται τον πόνο ή ανάποδα πάει αυτό; Ίσως να μπορούσε να το απαντήσει εκείνος ο Αντώνης αν ζούσε ακόμα αναμεσά μας! Ίσως κάποια Βασιλική, κάποια Μαριάνα, κάποιος Σωτήρης, κάποιος ρε αδερφέ να έχει το θάρρος να πει την αλήθεια και να υπερασπιστεί το τίμημά της.

 Αλλά, δεν πάει έτσι κι αλλιώς παρακάτω η βαλίτσα γιατί δε χωράει τα μυστικά και την αλήθεια του καθενός και  όλων μας ξεχωριστά! Κάπως έτσι λοιπόν μένει στα αζήτητα σαν την ευθύνη των πράξεων να γυρνάει κυκλικά στον οβαλ διάδρομο που υποδείχτηκε. Άφιξη ήταν; Αναχώρηση ήταν; Πτήση ήταν σίγουρα! Κανονικό φτύσιμο δε το συζητώ. Ευτυχώς δεν είχε συνέχεια και άλλα πάρε-δώσε, γιατί σε διαφορετική περίπτωση, θα ψάχναμε ποιος θα πλήρωνε το μάρμαρο. Ενώ τώρα, με το αζύμωτο και το αζημίωτο ούτε γάτα, ούτε ζημιά! Απλά χαρακτηρίστηκε της υπερβολής. Και μένα η υπερβολή γεωμετρικά πάντα με συνάρπαζε πολύ περισσότερο από τη λογοτεχνική της απόδοση. Η ανοιχτή της καμπύλη, ο κώνος  και φυσικά οι εστίες της, ιδίως οι τελευταίες. Γιατί πάντα με παρέπεμπε στην παροιμία: "Σε κάθε σπίτι ένας τρελός και στο δικό μας όλοι". Και εξ' ου δεν έχει σημασία να αποδείξει κανείς το αυταπόδεικτο! Η ρετσινιά αφορά εκείνους που κάθονται κάτω από τη σκιά του πεύκου. Εγώ πάλι για σκιά προτιμώ άλλα δένδρα...

Συνήθως εκείνα που δεν καρπίζουν, είναι αυτά που έχουν και την πιο πυκνή φυλλωσιά. Όχι τίποτα άλλο, αλλά με αυτά και με αυτά, το έβαλα γινάτι να πάρω τα πράγματα από την αρχή. Και τα πήρα όλα παραμάζωμα πάλι, τρελό καρναβάλι σε λάθος εποχή! Έτσι χωρίς εξηγήσεις, αλλά με πλήθος τις παρεξηγήσεις. Και είναι που μεγαλώνεις εσύ και άλλο τόσο και οι άλλοι. Και όλοι τα ζουν και τα θυμούνται κατ' όπως τους συμφέρει για να έχουν ελαφρά τη συνείδηση, την καρδιά και να κοιμούνται ήσυχα τα βράδια. Αλλά τόση κοινή ησυχία, σημαίνει την ώρα της συνενοχής. Και θέλοντας και μη καταλαβαίνει κανείς ότι άκρη δε βγαίνει, όταν οι άλλοι σε βάζουν στη μέση ή στην τσέπη. Άσε που προτιμώ να μεγαλώνω τον μέσα μου θεό και όχι τον δαίμονα μου. Οπότε, δίνω τόπο στην οργή και ακούω τη βροχή και αυτή την ερμηνεία του Enrico Caruso- The Pearl Fishers: Je crois entendre encore - YouTube και απλά απέχω από όσα και όσους δεν αντέχω... για να με προσέχω Για αυτά που ήρθαν, που δε χώρεσαν, που προχώρησαν, που συγχώρησαν, που δεν έμειναν ότι ήταν.   

 

 Je crois entendre encore

Cache sous les palmiers Sa voix tendre et sonore Comme un chant de ramiers. Oh nuit enchanteresse Divin ravissement Oh souvenir charmant, Folle ivresse, doux reve! Aux clartes des etoiles Je crois encor la voir Entr'ouvrir ses longs voiles Aux vents tiedes du soir. Oh nuit enchanteresse Divin ravissement Oh souvenir charmant Folle ivresse, doux reve! Charmant Souvenir! Charmant Souvenir! Αλλά γίνονται, ότι θέλουν να είναι!