Η Ηχώ του Ημερώματος

 

{Αυτό δε θα είναι κείμενο θα είναι ένα παζλ. Θα ακολουθήσει τους ρυθμούς του φεγγαριού...} ✓®

https://youtu.be/zE2nj18N-Mc?si=ln_Ot9un0xQMNVe6

Με ξέρεις πως είμαι και πως γίνομαι με τις φάσεις της σελήνης. Πέφτω βαθιά, κοιτάω ψηλά και θυμάμαι καταστάσεις που δεν έχω ζήσει, υποτίθεται.

 Οι χρησμοί ήταν πάντα διφορούμενοι , έτσι κι αλλιώς τα λόγια της Πυθίας στηρίζονταν στα φύλλα της δάφνης που μασούσε. Και παρά τις προσφορές που έκαναν όσοι πήγαιναν για να τη συμβουλευτούν, οι λόγοι της χωρούσαν πολλές ερμηνείες, όσα και τα νερά που έμπαζαν. Μετά ακολουθούσαν τα όποια γεγονότα που τους επιβεβαίωναν και πάντα μέσα έπεφτε!   

Κάπως έτσι λοιπόν οι χρήσιμοι (άνθρωποι) είναι οι πιο κοντινοί στους χρησμούς και ας τους παρακούν! Το παράδειγμα του Ομήρου όπως το απέδωσε ο Παυσανίας χαρακτηριστικό άλλωστε. Ανεξάρτητα από το ποια εκδοχή θα ασπαστούμε εκείνη με τα παιδιά και τις ψείρες, το λύσιμο του γρίφου "Όσσ’ έλομεν λιπόμεσθα, όσ’ ουχ έλομεν φερόμεσθα." -Ότι πιάσουμε το αφήνουμε, ότι δεν πιάσουμε το φέρουμε μαζί μας

.Και έρχεται το ερώτημα πέρα από τα όνειρα και τα συναισθήματα που είτε μας γεννούν οι άλλοι, είτε γεννούμε εμείς στους άλλους, τί άλλο μένει να είναι άπιαστο και φυσικά δεν πέφτει;!`

Μα τι άλλο εκτός από τη σελήνη; Ναι το φεγγάρι με τη σκοτεινή και τη φωτεινή του πλευρά. Αυτό που άλλοι όταν γεμίζει το χαζεύουν και άλλοι έχουν βαλθεί στα επόμενα χρόνια να το εποικίσουν. Μα ποιος ήταν αυτός που στα αρχαία χρόνια μίλησε για το φεγγάρι επιστημονικά και ισχυρίστηκε ότι είναι το παρόν που καθορίζει η Μοίρα που άκουγε στο όνομα Κλωθώ, ενώ στη η Γη, το μάτριξ που ζούμε και πραγματικότητα το θεωρούμε,  καθορίζεται ως παρελθόν από την Λάχεσις και ο Ήλιος  είναι το μέλλον που μας το κληρώνει η Άτροπος.  

Και αναρωτιέμαι ο φόβος νέμει τις ψυχές ή οι ψυχές μένουν στο φόβο. Και η απάντηση έρχεται πάλι από τον επι εικοσιεννέα χρόνια τελευταίο μύστη του μαντείου των Δελφών που υποστήριξε ότι όταν το περίβλημα της εδώ ζωής μας παίρνει σάρκα και οστά ζούμε στο παρελθόν που δε θυμόμαστε το γήινο εδώ. Ενώ όταν αυτή τη σάρκα που όταν φτάνει η ώρα μας αφήνουμε να γίνει στάχτη ή μέσα στο χώμα και τη σκόνη να λιώσει. Της τελευταίας πνοής η κατάθεση βρίσκει το δρόμο της άσαρκη πλέον στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού στα Ηλύσια Πεδία ή καλύτερα στους λειμώνες της Περσεφόνης.

 Δάσκαλε Πλούταρχε, που ανάλογα με τα γραφόμενα σου που διασώθηκαν, η Σελήνη ή αλλιώς ψυχή φωτίζεται μονό από το  πνεύμα ή αλλιώς Ήλιο, ενώ η Γη ή αλλιώς σώμα φωτίζεται και από τη ψυχή και το πνεύμα, δηλαδή και από τον Ήλιο και από τη Σελήνη. Έτσι σβήνεται κάθε φόβος από το φως! Και μένει καθώς τα νιώθω να ξαναβγαίνουν από μέσα τα φτερά στης φαντασίας την αγκαλιά να ακούσω σα νανούρισμα το μελωδικότερο ξυπνητήρι του σύμπαντος που με περιέχει και άλλο τόσο περιέχω να κτυπά ξανά σαν καρδιά που δε ρωτά... μα τη φέρουμε αδάμαστη και άπιαστη και άλλο τόσο άπιστη μέσα και μαζί μας.-