Θεός Αν Είναι
Χάρις Αλεξίου - Θεός αν είναι - Official Audio Release - YouTube
Αγαπημένο των γονιών μου, τους θυμάμαι να το τραγουδάνε με πάθος μεθυσμένοι. Από χαρά; Από λύπη; Από μνήμης; Που έψαχναν τον Θεό; Που τον έχαναν; Στο δε μπορείς μια ζωή καρδία να συγχωρείς. Εκεί κάπου στο συν και τον χώρο μάλλον. Για τον ίδιο, τον εαυτό για τους άλλους. Γιατί; Για τη ζωή που έζησαν; Για εκείνη που δεν έζησαν αλλά ονειρεύτηκαν; Για αυτή με την οποία συμβιβάστηκαν; Για τους φόβους και των δύο και του καθενός ξεχωριστά;
Ποιος είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος; Ποιος μου τον προκαλεί και γιατί τον επικαλούμαι; Δε φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα, χωρίς εμένα που λέει και το τραγούδι. Αλλά αυτά που προηγήθηκαν. Αυτά που με έμαθαν τον φόβο. Εκείνα και εκείνους που με έμαθαν και με κάνουν να υπολείπομαι. Να μου μένουν κρατούμενα και υπόλοιπα που τα χρεώνομαι άδικα σχεδόν, χωρίς στην ουσία να είναι όλα δικά μου. Η αλήθεια προηγείται του αναγραμματισμού του πάλι με το πλάι. Και πλαγιάζω με ένα πάλι τα ίδια στο πλάι. Και μου λένε ότι λειτουργώ πλαγίως, σα τον κάβουρα περπατώ με προστασία το καβούκι του. Και δε λέω τι σκέφτομαι, δηλαδή τα πράγματα με το όνομα τους. Αδυναμίες έχω και όχι δύναμη. Και εκείνοι που τις ξέρουν, τις εκμεταλλεύονται. Πληγές ανοιχτές έχω να πληρώνω, για να με πληγώνω. Και πόνο πολύ. Και έχω μάθει αντοχή στον πόνο τι θα πει. Και άλλο τόσο ανοχή όσο και ενοχή. Και μου λένε είναι δική σου επιλογή. Η λάθος ή σωστή; Γιατί αυτός είναι ο μεγαλύτερος μου φόβος. Το δικαίωμα στο λάθος και οι συνέπειες του, το δράμα και το κάρμα που συνεπάγεται.
Ο Φόβος στην αρχαιότητα ήταν γιος της Αφροδίτης και του Άρη. Το παιδί του έρωτα και του πολέμου δηλαδή! Ίσως για αυτό στον έρωτα και στον πόλεμο λένε ότι όλα επιτρέπονται. Από φόβο όλα τα παίρνουν! Ο Φόβος είχε έναν αδερφό τον Δείμο, που στην καθομιλουμένη αποδίδεται ως Τρόμος και οι δυο συνόδευαν τον πατέρα Άρη στα πεδία των πολέμων με το άρμα τους. Ενίοτε μαζί τους έπαιρναν την αδελφή τους την Έριδα. Συνήθως δε του έστηναν ναούς εκτός από τους Σπαρτιάτες που και ιερό του έκαναν και θυσίες πριν από την μάχη και τον επικαλούνταν για λόγους πειθαρχίας και συνοχής δυνάμεων. Για λόγους συμφέροντος, πρακτικά δηλαδή, για να μείνουν να πολεμάνε και να γυρίσουν! Να μην λιποτακτήσουν ή λιποψυχήσουν! Στην τρωική εκδοχή επικράτησε βέβαια το να είναι καχύποπτος κάποιος των δώρων που προσφέρονται που μπορούν να επενεργήσουν όπως ο Δούρειος Ίππος. Βέβαια, αξίζει να αναλογιστεί κανείς την ηθική ανταμοιβή και ικανοποίηση που αντλεί όταν προσφέρει κάτι, χωρίς να περιμένει αντάλλαγμα. Η διάθεση της προσφοράς στις μέρες μας παίρνει διάφορες εκφάνσεις από τον εθελοντισμό ως τον αλτρουισμό.
Όπισθεν σε ταχύτητα και επαναπροσδιορισμός θέσης, για να μας βγάλει το gps εκεί που θέλουμε να φτάσουμε. Ο φόβος λοιπόν που φυλάει τα έρμα, τρώει τα σωθικά και πολλαπλασιάζει το σκοτάδι. Σκοταδισμός και εξουσία. Στα νύχια και στα δίχτυα του φόβου αισθανόμαστε ευάλωτοι, απροστάτευτοι. Εκτεθειμένοι στο θυμικό εαυτό που τον προκαλεί. Λένε ότι άλλοι φοβούνται το σκοτάδι, άλλοι τον θάνατο, άλλοι την μοναξιά, άλλοι τη δέσμευση, άλλοι την αγάπη ως στέρηση της ελευθερίας, τον χωρισμό, την απόρριψη, τη ζωή. Όλοι τον εαυτό τους που προκαλεί την ευαλωτότητα, την ανάγκη , τα πάθη και ενίοτε τα μίση. Ο φόβος εξυπηρετεί όμως και την ύπαρξη της πίστης. Λάθος κίνητρο βέβαια. Από αγάπη ωφελεί και οφείλουμε να πιστεύουμε! Αλλά ζούμε σε σκοτεινούς καιρούς και τα σημάδια τους που αφήνουν μέσα μας και καλά για να μην απελπιζόμαστε. Κάτσε καλά! Γιατί η σπορά αυτή φέρνει συμφορά. Μια και καλλιεργούν και επενδύουν στο φόβο της σκιάς μας και της σκιάς των άλλων. Κατά βάση και βάθος και ύψος και πλάτος και όλων των στοιχείων της φύσης και των προβλέψεων μια που τον φόβο μας τον καλλιεργούν από τη μικρή ηλικία, προκειμένου να μη ζούμε τη ζωή σαν παιδιά που δε φοβούνται και ριψοκινδυνεύουν. Όλα είναι στη θεώρηση του φόβου. Θες να το δει κανείς σα δίχτυ προστασίας; Σαν επιβολή εξουσίας; Σαν παράμετρο εξυπηρέτησης; Ο φόβος υπηρέτης του σκοταδιού!
Σχόλια