* (Η) Θέλξη του κάστορα
"The darkest hour is someone's bright tomorrow!"
Η πανσέληνος του κάστορα λοιπόν φέρνει όσα ο χρόνος δε φέρνει!
Ανάβω τα τσιγάρα μου με σπίρτα. Όχι για το φτηνό της υπόθεσης, αλλά για τον ήχο που κάνει η φωτιά όταν ανάβει και για την μυρωδιά του όταν σβήνει . Ότι κι όσα σου λένε οι άλλοι και η φωνή της λογικής, απλά δεν έχουν σημασία μπροστά στα λόγια και κυρίως την πληρότητα που θέλει να νιώσει η καρδιά! Όταν έχεις καρδιά να δώσεις, δεν υπολογίζεις συνέπειες, δεν έχει μετανιώνω που το κάνω. Δεν έχει μετά ή χαμηλά, έχει ταν ή επί τας. Το νόημα αφορά, όχι το νήμα της ζωής, αλλα οι επιταγές της καρδιάς να μη μένουν ακάλυπτες, όχι από τους αποδέκτες, αλλά από τον πρώτο που την υπέγραψε με το αίμα της δικής του καρδιάς. Γιατί ματώνει η καρδιά που δίνει ανάσα στο σώμα και στα όνειρα. Δεν είναι από ζάχαρη να λιώνει. Τελευταία κάνω προσπάθειες να πίνω τον καφέ μου σκέτο και ας λένε οι επιστημονικές έρευνες για δείγματα ψυχοπαθητικών τάσεων. Θα έρθουν άλλες που θα ανατρέψουν αυτά τα συμπεράσματα πιθανόν. Με τις πιθανότητες και τις σειρήνες άλλωστε ζούμε από τύχη που καθορίζεται από την προσωπική βούληση και την Θεία πρόνοια!
Σειρήνες! Τις ακούς έξω, αλλά οι μέσα είναι εκείνες που κινούν τα νήματα και τους δίνεις σημασία και ουσία. Και κάπως έτσι ερχόμαστε στη θέλξη. Κατά τη μυθολογία, με κεφαλαίο θήτα! Και εκ των πραγμάτων θα προσεγγίσουμε τη συντομογραφία που αντιστοιχεί στη Θελξιόπη- τη σειρήνα με την ελκυστική όψη και την Θελξινόη, που αφορά αντίστοιχα τη γοητεία που ασκεί ο όμορφος νους. Ίσως η συντομογραφία καταδεικνύει το ένα και το αυτό πρόσωπο. Αλλά, με βάση τα γραφόμενα, η μεν Θελξιόπη ήταν κόρη του Αχελώου και της Μούσας. Πρώτη φορά βεβαία αξίζει να επισημανθεί, ότι υπάρχει αμφισβήτηση ως προς την ταυτότητα της μητέρας. Δηλαδή αν μητέρα της ήταν η Καλλιόπη, η μούσα της έμπνευσης, ή η Μελπομένη η μούσα της τραγωδίας. Τί τα θες; Δεν υπήρχε DNA τεστ στη μυθολογία, έβαζαν ένα Μούσα και ξεμπέρδευαν! Η δε δεύτερη και όχι καταιδρωμένη, ως κόρη του Δία και της Νύμφης ήταν μια θεότητα πέρα από μούσα, που κατέληξε σε δορυφόρο του πατέρα της στον έναστρο ουρανό.
Αρκετά με τα μυθολογικά που εκφράζουν μια επαναληπτική παθογένεια πέραν των άλλων! Καλύτερα να προσεγγίσουμε το θέμα της θέλξης ετυμολογικά. Μια που λογικά απλά δε γίνεται. Το ρήμα θέλγω λοιπόν που σημαίνει γοητεύω, προσελκύω, μαγεύω και αν το πάμε στα άκρα εξαπατώ. Αλλά έχει και μέση φωνή, ή μέσα φωνή/σειρήνα, που αναφέρθηκε πιο πάνω, που αφορά το να γοητεύεται κάποιος από κάποιον ή κάτι. Αλήθεια πότε μας γοητεύει κάποιος ή κάτι; Ίσως όταν αναγνωρίζουμε ένα χαρακτηριστικό δικό μας, που είτε θα θέλαμε να έχουμε και μας λείπει, ή όταν θέλουμε να το κατακτήσουμε για εμας. Πρώτα έρχεται το επίπεδο της αναγνώρισης και στη συνέχεια αυτό τους παιχνιδιού και της κατάκτησης. Αν δεν υπάρξει γοητεία άλλωστε, ποιο το νόημα; Να αντιστέκεσαι σε αυτό που σε άγει και σε φέρει για να ανακαλύψεις μέσα σου: ποια περιθώρια σου αφήνει η επιλογή της παράδοσης. Παραδίνομαι στα άκρα, με τα άκρα ψηλά, χέρια και πόδια μη σου πω, γιατί η μέση πρέπει να σπάει,μια που η μέση οδός και τα μεσοβέζικα έδιναν τη λύση στην εποχή του Σολομώντα και όχι στη σύγχρονη.
Τι πιο σύγχρονο από τον κάστορα; Την πανσέληνο του άλλωστε θα δούμε απόψε στο χειμωνιάτικο σκηνικό του ουρανού. Ο κάστορας που ήταν εξαφανισμένος από τα ελληνικά εδάφη και επανεισήχθη πέρυσι, είναι "ο περίφημος μηχανικός της φύσης", που χάρη στην εργατικότητα του βοηθάει στη δημιουργία μικροκλίματος και υγρασίας, προστατεύει περιοχές από τις πυρκαγιές και φιλτράρει τα νερά. Βέβαια, οι ινδιάνοι που ονόμασαν έτσι τη φάση του φεγγαριού, είχαν κατά νου τη τάση του να βρίσκει καταφύγιο στη φωλιά του για τον επικείμενο χειμώνα, αφού την είχε πλήρως εξοπλίσει.
Μη μου λες λοιπόν για δε σου γράφω για τις δυο φωνές που ακούγονται μέσα σου. Γιατί σου γράφω να ακούσεις εκείνη της λογικής και του παρακάτω. Ενώ στην ουσία ξέρω ότι θα ακολουθήσεις εκείνη την άλλη της καρδιάς και της θέλξης! Ας τα ρίξουμε λοιπόν στον κάστορα και στο φεγγάρι του τα σπασμένα και τα χιλιοειπωμένα. Μισοτελειωμένα μαθήματα στα οποία μένουμε από ανασφάλεια έκθετοι, επιρρεπείς και επισφαλείς και τα δίνουμε από την αρχή. Και τους δινόμαστε ξανά, μέχρι να πάρουμε το μάθημα. Η γλυκόπικρη γεύση της ζωής υποθέτω είναι αυτή. Να ανακαλύπτεις μέσα στα όρια τα άλλα περιθώρια. Τα μέσα τα δικά σου.
Με αυτά και με αυτά μου τελείωσαν τα σπίρτα. Θα το γυρίσω στον αναπτήρα πάλι. Μπορεί να μην είμαστε στην ίδια σελίδα. Αλλά σε καταλαβαίνω, το ξέρεις! Για αυτό με ρωτάς και ας ξέρεις την απάντηση. Δε φταίει η πανσέληνος ή ο καημένος ο κάστορας, αλλά ο έρωτας!
Evanthia Remboutsika - Joined Hearts (Birlesen Gonuller) 2015 - YouTube
* Για τη Σούγκαρ!
Σχόλια