Το μέσα έξω

https://youtu.be/pOoDPwJg8xI?si=r5d66KXcQd-smXGc

Καλοκαίρι στη σκιά του βράχου. Τα κύματα ξεβράζουν άμμο ανακατεμένη με φύκια. Από εκείνα που σου πουλάν για μεταξωτές κορδέλες! Πόσες φορές επέλεξες να εξαπατηθείς ή να εξαπατήσεις; Δε γίνεται αλλιώς, είναι επιλογή! Να παραβλέψεις τα λεγόμενα red flags, τις προειδοποιήσεις, για τις πιθανότητες. Γιατί μπαίνεις στη διαδικασία της σκέψης ότι μπορεί να αλλάξει. Το σκηνικό, οι άνθρωποι, η ίδια η ζωή. Σου δίνεται η ευκαιρία της διαφορετικής δόνησης. Αρκεί να συντονίζεσαι στο κύμα των ευκαιριών που δημιουργείς.

 Θα πάω και ας μου βγει και σε κακό.

Στην οθόνη μου προβάλλονται σχεδόν χθεσινές σκέψεις. Καθώς είναι εκτεθειμένες εδώ και καιρό, δεν ξέρω που αποσκοπούν εκείνοι που τις επαναφέρουν. Τα πλαίσια έχουν διαφοροποιηθεί μεν, αλλά η ουσία παραμένει η ίδια. Και ας έχουν σκονίσει τα χρόνια τα παπούτσια μου. Ανάλογα με την εποχή  και την περίσταση φοράω σαγιονάρες, αθλητικά, μπότες, πέδιλα ή γόβες. Τις τελευταίες σπανιότερα να σημειωθεί για να ξέρουμε και τι λέμε και τι γράφουμε. Τέτοια εποχή όμως επικρατεί η πατούσα και η άμμος. Τα πέλματα,  έχουν σκληρύνει. Όπως και τα βλέμματα άλλωστε, για να αντέχουν στις όποιες αμμοβολές. Και τα δύο μου αρέσει να τα βυθίζω στον βωμό του χρόνου. Τα μεν για την αίσθηση της απαλότητας, τα δε για να ανιχνεύσουν καμία κακώς παρατημένη γόπα τσιγάρου. Πάντα σε επιφυλακή! Για τον χειρότερο εαυτό μας. 

Θέλω να γράψω αισιόδοξα κείμενα, αλλά η ματιά έχει εξασκηθεί από τη συνήθεια να παρατηρεί τα κακώς κείμενα. Ίσως φταίει ότι ζούμε σαν κοινωνία των παρατηρητών, των παρακείμενων και των προστακτικών. Σκρολάρουμε τις εικόνες και τις ειδήσεις της ζωής άλλων. Αθλητισμός και ήθος στην χορηγικά υλιστική εποχή ταιριάζουν; Τον Αύγουστο που είναι παχιές οι μύγες. Όπου τα μέσα γίνονται σκοπός. Ολύμπια υπομονή πρέπει να επιδεικνύει κανείς στα πάρτι των τελετών της έναρξης και της λήξης των πανηγυριών. Γιατί οι αγώνες γίνονται και δίνονται αλλού και αλλιώς.

Οικογενειακές ιστορίες, πάθη και λάθη. Από μικρή ηλικία μαθαίνουμε στα οικογενειακά θυσιαστήρια.  Να αναζητάμε την Ιφιγένεια και τα θύματα τα εξιλαστήρια. Να αποζητούμε την εκπλήρωση και να επιβεβαιώνουμε προσδοκίες. Τις δικές μας, των άλλων τις φιλοδοξίες. Γιατί αυτά επιτρέπονται μόνο στους κοινούς θνητούς και τους συνηθισμένους ανώνυμους; Μας χαλάει το πρότυπο αλλιώς; Η Ιφιγένεια, η ιέρεια της Άρτεμις πήρε χάρη από τη θεά; Τελικά έγινε αθάνατη; Σωστά ταυτίστηκε με την Εκάτη; Μέσα από τα μυθολογικά διαφαίνονται τα παθολογικά εν οίκω που γίνονται εν δήμω.    

Ο χαρακτήρας και οι συμπεριφορές  αντικατοπτρίζουν τα βιώματα. Παρατηρώ τους ντόπιους πρωταθλητές. Για παράδειγμα τον επι κοντιστή που έζησε τον ρατσισμό σαν παιδί, την κατάθλιψη και με όπλο του το χιούμορ και την οικογενειακή στήριξη αναδεικνύεται και κατακτά τα όνειρα του. Ή τον στωικό των Γρεβενών που από το παρκούρ το γύρισε στο άλμα να ζητάει  διαρκώς να ξεπεράσει τα όρια του. Κατά συνέπεια να αντιμετωπίζει το εξεζητημένο ανικανοποίητος, ως άλλη μια μέρα στην εξελικτική πορεία του. Να μην δίνει τις αναμενόμενες απαντήσεις σε δημοσιογράφους, αλλά να μένει αυθεντικός και συνεπής στον εαυτό του. Την αδικία και πως την διαχειρίστηκε η πρωταθλήτρια της ξιφασκίας. Τον βασιλιά των κρίκων όπως τον αποκαλούν, που στο παρελθόν είχε εγκαταλείψει για κάποιο διάστημα το σπορ και επανήλθε δριμύτερος, πιο ώριμος, πατέρας πια να συνεχίζει. 

Από την άλλη, το πιο πρόσφατο παράδειγμα σκιώδης έκφρασης του νεαρού πρωταθλητή τενίστα. Το βάρος του να είσαι για χρόνια η οικογενειακή επένδυση, αντέχεις να το σηκώνεις στους ώμους; Δεν παίζει το ότι είναι ανθρώπινο να κάνεις λάθη. Εκατέρωθεν. Το ότι για την επίτευξη των στόχων, έχει καταπιεστεί τόσο ο ίδιος όσο και ο περίγυρος του θυσιάστηκε και θυσιάζεται,  παραβλέπεται.  Γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να επικρίνουμε για λόγους πολιτικής ορθότητας. Αναλώσιμος λοιπόν, αφού δεν έχει στόφα καλού χαρακτήρα. Και εκείνος διαμορφώνεται; Κτίζεται; Οι εμπειρίες είναι τα τούβλα. Αυτά όμως κυρίως στηρίζουν τοίχους, το εξωτερικό περίβλημα. Και αν δεν υπάρχει ουσία, τότε ο λόγος απηχεί το κενό.  Λόγου και ύπαρξης. 

Στο δικό του άθλημα, έχω παρακολουθήσει εκτός αγωνιστικού πεδίου έναν από εκείνους που ακόμα εξακολουθούν να γράφουν ιστορία. Τον τρόπο που ξεπέρασε τις δυσκολίες ενός πραγματικού πολέμου. Πως χαλύβδωσε τον χαρακτήρα του με αφοσίωση και πίστη. Ουσιαστικά είναι θέμα επιλογής, πίστης, διαχείρισης, ωριμότητας και υποστήριξης. Στα υπόλοιπα αντίβαρο κρατούν οι δικαιολογίες. Από το σχολείο θυμάμαι ότι η απουσία λογιζόταν ως δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη. Η παρουσία πάλι; Για αυτήν δε χρειάζεται να είσαι υπόλογος σε άλλους. Απλά είσαι εκεί και είσαι δίπλα και πιο μέσα στα πράγματα δε γίνεται. Τόσο που κάποιοι το θεωρούν σχεδόν δεδομένο. 

Αλλά και τα δεδομένα, τα αυτονόητα που παραλείπονται, κάποιες φορές ανατρέπονται. Πρόσφατα, ένα απρόσμενο ξέσπασμα συναισθηματικού βορβόρου στο πρόσωπο μου, δημιούργησε την ανάγκη αποστασιοποίησης. Αποφάσισα να μη γίνομαι ο σάκος του μποξ και το στρώμα εκτόνωσης άλλο. Υπάρχουν όρια πλέον. Στο παρελθόν θα πήγαινα πάσο. Παίρνοντας απόφαση την απόσταση χωρίς να δώσω συνέχεια και εξηγήσεις. Απλά θα εξαφανιζόμουν με το σκεπτικό: τόσο κόβει, τόσα ράβει. Καλή καρδιά.  Αυτή τη φορά, μπήκα στη διαδικασία να πάρω θέση. Να αρθρώσω τη  φωνή της δικής μου διάστασης και θεώρησης της κατάστασης. Ειλικρινά αισθάνθηκα ανακούφιση. Το γεγονός ότι δεν άφησα την ευκαιρία αυτή να πάει χαμένη. Καλύτερα ο άλλος να γνωρίζει, παρά να υποθέτει. Περισσότερο ένιωσα ότι το κύμα της απογοήτευσης που επέλεξα να μην κρατήσω ξανά μέσα μου, παρά την τρικυμία που προκάλεσε, με τον καιρό με βγάζει στα ανοιχτά και σε καλό. Γιατί είναι καλό που γνωρίζω τι αξίζω και το διεκδικώ πλέον όχι στα λόγια, αλλά με τις πράξεις.  

Κατά τα άλλα δε βλέπω την ώρα να φωτιστεί ακόμα περισσότερο και πιο έντονα ο ουρανός από τη βροχή των Περσείδων τις επόμενες νύχτες. Η βροχή μετεωριτών που μπορεί να φτάσει και τους εκατό ανα ώρα με ενδεχόμενες φωτεινές βολίδες θα προσφέρουν ένα εγγυημένο υπερθέαμα δωρεάν. Τί άλλο να ζητήσει κανείς για να φωτίσει το μέσα του;!