ΜιμΙδια αλλιώς

Δύσκολα τα ανθρώπινα. Αυτή η φράση μετράει όχι μόνο το φετινό καλοκαίρι, αλλά μια ζωή. Μια ζωή, αντοχή. Οι ιθαγενείς μετρούσαν το χρόνο με τις πανσελήνους. Απόψε θα λάμψει αυτή του οξυρρύγχου. Πλέον προστατευόμενο είδος ιχθυοτροφείου με ελεγχόμενη καλλιέργεια και ανάπτυξη για την απόλαυση του χαβιαριού. Κάποιοι αντλούν τη σημασία του αποτυπώματός τους από τις αντιδράσεις των άλλων. Με καρδιές emoticons, με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Εξαντλητικό. Για τα θεϊκά, δεν ξέρω. Και εκείνοι οι ιθαγενείς τείνουν προς την αλλοτρίωση και την αφομοίωση, οπότε ας  επανέλθουμε στα δικά μας τα δύσκολα, τα ανθρώπινα.

ξυλινα σπαθια - το καραβι (youtube.com)

Τον πρώτο καφέ της ημέρας μαθαίνω να τον πίνω σκέτο πια. Η γεύση να μένει μεστή, αναλλοίωτη, ατόφια. Η προτεραιότητα στην επίδραση και όχι στην αντίδραση. Αν και το δίπολο δράση-αντίδραση είναι το κυρίαρχο. Όμως υπάρχουν και άλλες προθέσεις, εκείνες οι αγνές. Δεν ακμάζουν όλα στο δίπολο. Αντίθετα. Υπάρχουν και οι ενδιάμεσες αποχρώσεις και έχουν το δικό τους ενδιαφέρον. Επίθετα. Κούτελα και υστεροφημίες. Με περιέργεια περιμένω την απολογία του ογδοντάχρονου, όσον αφορά το γιατί έβαζε τις φωτιές στα Γλυκά Νερά. Για εκείνον δεν ήταν τόσο γλυκά φαίνεται. Ήθελε να γίνουν σα τη ζωή του στάχτη. Το έξω περιβάλλον , όπως το μέσα του. Μικροί όταν ήμασταν, μας παρατηρούσαν, όταν βγαίναμε έξω από τα προκαθορισμένα πλαίσια συμπεριφοράς. Ιχνογραφούσαμε εντός πλαισίου. Τώρα από εκεί παίρνουμε κουπόνια κατανάλωσης. Το χρήμα να γυρίζει, η κοιλιά, η τσέπη να γεμίζει. Το μάτι να χορταίνει, χωρίς να βγαίνει και το όνομα να μένει. Τι αφήνει κανείς πίσω του και τι παίρνει το κύμα; Το κρίμα;

Αμέτρητα τα κύματα της θάλασσας. Αλλά εμείς οι άνθρωποι με τις δοξασίες μας περνάμε τα σαράντα. Με δυσκολίες και πολυτάραχη νοείται η ζωή. Διαφορετικός βαθμός δυσκολίας για τον καθένα. Δικός. Σταυρός. Εμφανής μέσα στους αναστεναγμούς να βγαίνει σαν παράπονο η ψυχή μέχρι το σημείο να μη βρίσκει πως να ξαναμπεί. Σε ισορροπία. Με το σώμα. Από το στόμα. Αναστεναγμός.Βουβός και υπόκωφος. Πόνος. Ακούγεται από βαθιά να έρχεται από τα έγκατα της ύπαρξης. Του χρόνου. Και του δρόμου δημιουργεί ιστορίες ανθρώπινες. Και πάθη. Bang bang i shot you down. Ξετυλίγεται μέσα από εκείνα στο αδράχτι. Άλλες φορές  με συναίσθημα στη νιοστή. Άλλες κατά λάθος. Μα με την καρδιά του τριαντάφυλλου του μικρού πρίγκηπα να ακούς τις ιστορίες...

Χάρης & Πάνος Κατσιμίχας - Είμαστε ακόμα εδώ (1987) (youtube.com)

Κοινωνία επί και συν. Προθέσεις που πολλαπλασιάζουν τις ιστορίες. Τις ανακατεύουν με τους κόκκους όχι της άμμου, όπου ξεβράζονται τα κύματα, αλλά του καφέ. Και όσο και αν είναι αγνές επί της ουσίας, μπερδεύονται. Τις βλέπουν στο φλυτζάνι. Προσπαθούν να ορμηνέψουν και να προβλέψουν. Χάνονται στη μετάφραση. Θέμα αντίληψης. Ο τρόπος που καταλαβαίνει κάποιος, είναι με βάση τα μαθήματα που έχει πάρει, έχει δώσει και σε εκείνα που έχει μείνει. Το από Σεπτέμβρη δεν ισχύει,πλέον μου έχουν πει. Αν δεν περάσεις έγκαιρα, μένεις στον τόπο, στην ίδια τάξη. Εντάξει.  Και πως να νιώσει αλλιώς, το πέταγμα της πεταλούδας στο είναι του; Θέλει  τόσο, αλλά μπορεί; Να πετάξει. Να ρίξει άμυνες. Να απασφαλιστεί. Η πρόκληση του να ξεμάθει στην πράξη. Μια ζωή αμφιβολίας και φόβων για την διάρκεια και την εξασφάλιση να θυσιάσει και γιατί; Φαντάζεται ιστορίες. Γελάει με τα χάλια του, με μιμίδια που δείχνουν ότι μένει στα ίδια.

Μέρος της ιστορίας είμαστε. Ίσως βρεθούμε, όχι για να τη διηγηθούμε σε άλλους. Αλλά μια κι έξω να δοκιμάσουμε και να  δοκιμαστούμε. Να τη ζήσουμε, όπως μας αξίζει. Με γέλια, με το αλάτι να τσούζει τα μάτια. Από τα δάκρυα. Νεύρα.  Ξεσπάσματα. Εκτόνωση. Και ξανά. Δοκιμή. Δοκιμασία. Όχι για να ξεχνάμε, αλλά ούτε και να θυμόμαστε.  Το δύσκολο έγκειται στο να αντέχουμε. Τον εαυτό μας, με τα προβλήματα, τα ελλείμματα και τις ανεπάρκειες μας. Τους άλλους με τις δικές τους. Γιατί όλοι έχουμε τα θέματα μας. Τα όρια μας, που το ζητούμενο είναι να υπερβαίνουμε. Και δεν είμαστε απαραίτητα της κατανόησης. Το σκοτάδι της νύχτας μας είναι βαθύ. Και ας το φωτίζουν τα άστρα, η λάμψη της πανσελήνου, δε διαλύεται έτσι απλά. Μόνο όταν ξέρεις, ότι δεν είσαι μόνος. Απαλύνεται η αίσθηση του, σα να υπάρχει ένας φάρος κάπου στον ορίζοντα. Όταν δίπλα σου κάνεις χώρο και νιώθεις ότι είναι εκεί απλωμένο το χέρι, η αγκαλιά του ανθρώπου που θα σου δώσει κουράγιο. Όχι ο ιδανικός, όπως τον έχεις φανταστεί. Αλλά ένας ακόμα άνθρωπος μέσα στα σκατά των φόβων του και τις παραξενιές του. Αλλά, που σε εμπνέει, να την δεις αλλιώς και να ζήσεις αντίστοιχα την ιστορία.  Γιατί κάποια πράγματα γίνονται για εκείνη. Οχι οι άνθρωποι να ξεμένουν εκεί, στο παρελθόν. Μα να μετουσιώνονται  σε αυτό που τους μέλλει. Να προχωρούν ψηλαφιστά, στα τυφλά, αλλά όρθιοι. Με ψηλά το κεφάλι και την καρδιά μπροστά. Αυτή που δεν προσέχει, αλλά υπάρχει για να αντέχει. Τα δύσκολα, τα ανθρώπινα μέχρι το τελευταίο της χτύπο.

Δήμος Μούτσης - Απολογία - Official Audio Release (youtube.com)

Θάλασσα και φεγγάρι του ψαριού, απόψε που θα σας χαζεύω  δώστε μου αντοχή ...