Μανιτάρι μαγικό
Άστε που δεν ξέρετε σε κάθε πiρούνια τι γευστική έκπληξη σας περιμένει. Εκεί που κάποιος νομίζει ότι θα φάει ντομάτα, πετυχαίνει καρπούζι λουσμένο με μπαλσάμικο και με επιστέγασμα τυρί φέτα. Κυριολεκτική πανδαισία γεύσεων. Ιδίως αν δεν είναι μάπα το καρπούζι. Ξενίζει σίγουρα στην αρχή η ιδέα, αλλά μετά η αίσθηση της δροσιάς συνεπαίρνει. Γεύση καλοκαιριού εκρήγνυται μέσα στο στόμα. Και μόλις τελειώνει είναι που θέλει κανείς λίγο ακόμα. Μερικοί που το διαβάζουν θα δυσπιστούν μάλλον. Για αυτούς το πείραμα θα έπρεπε να γίνεται με κλειστά μάτια. Ένα μαντήλι να τους τα καλύπτει ελαφρά και να δοκιμάσουν την ποικιλία της ζωής, που παραπέμπει φυσικά στο μανιτάρι το μαγικό! Αλήθεια, αξίζει να ζει κανείς χωρίς να πειραματίζεται και να δοκιμάζει να δει τη ζωή και τον ίδιο του τον εαυτό αλλιώς; Διαφορετικά πως βρίσκει, ό,τι ψάχνει; Υπάρχουν εκείνοι, που θεωρούν τη γεύση δευτερεύουσα αίσθηση. Αλλά αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι όχι απαραίτητα η πιο γειωμένη, αλλά ξεκάθαρα αυτή που δεν εξαπατάται τόσο εύκολα. Γιατί είναι αυτή που μένει στο τέλος. Η γεύση της ζωής!
Δεν ξέρω τι πήρε, τι σήκωσε και τι άφησε αυτό το καλοκαίρι. Φωτιές πάλι, πρωτότυπο: νεκρά τα ψάρια στον Παγασητικό. Δεν είναι οι εικόνες που θέλω να εστιάσω. Αντίθετα η γιαγιά που στα ογδόντα της έκανε μπαντζι τζάμπινγκ είναι πιο του γούστου μου. Μα δεν τελείωσε ακόμα θα μου πεις. Αποκαλοκαιριάζει. Έτσι κι αλλιώς οι εποχές δεν αλλάζουν όπως παλιά. Πέρα βρέχει. Και έπεται συνέχεια. Άλλωστε, ο Σεπτέμβρης είναι παραδοσιακά μήνας γάμων, εκδηλώσεων και συναυλιών. Οπότε η ρήση τα κεφάλια μέσα δεν παίζει. Αυτό που πιέζει, είναι άλλο.
Σήμερα επίσημα αρχίζει μερική εκεχειρία για την περιπέτεια του εμβολιασμού. Για κάποιες ώρες, δηλαδή. Μην παίρνουν και τα μυαλά μας αέρα. Άσε που δεν ξέρω αν το γνωρίζετε και το αν και κατά πόσο θα τηρηθεί. Μετά από 25 χρόνια αναφέρθηκε το πρώτο κρούσμα πολιομυελίτιδας στη Γάζα. Της νόσου που από το 1988 είχε περιοριστεί βασικά στο Πακιστάν και στο Αφγανιστάν. Όμως, να που η έλλειψη επαρκούς πόσιμου νερού και ελλειπών δομών καθαριότητας, είχε τις επιπτώσεις της στη Γάζα. Και έτσι, προσπάθησαν τα αντιμαχόμενα μέρη να γίνει τριήμερη κατάπαυση του πυρός, προκειμένου να εμβολιαστούν τα 640000 παιδιά κάτω των δέκα χρόνων. Φιλόδοξο σχέδιο καθόλα. Μια που στα πλαίσια του φοβάται ο Γιάννης το θεριό και το θεριό τον Γιάννη, το ορεκτικό είχε την εξαπόλυση της σφοδρότερης επίθεσης από τη μεν πλευρά. Και αυτό για να πείσει τους δε να μην εκμεταλλευτούν τη χρονική αυτή ανάπαυλα για να μετατοπίσουν τις δυνάμεις τους. Αντίθετα κατάφερε να θυσιάστουν έξι όμηροι. Αυτό που κατάλαβαν οι βάση εκτιμήσεων 500000 που βγήκαν στους δρόμους του Τελ Αβιβ με μοναδικό ζητούμενο την επιστροφή των ενάπομειναντων ομήρων. Αύριο θα παραλύσει έστω για μια μέρα ο δημόσιος τομέας της χώρας. Το θέμα είναι πως θα απαντήσει η πολιτική ηγεσία της χώρας σε αυτά τα αιτήματα. Γιατί κακά τα ψέματα, για τους δικούς τους πολιτικούς λόγους δεν έρχονται σε συμφωνία. Ας σκεφτούμε ότι κοντά στα 16500 παιδιά έχουν πεθάνει από τον Οκτώβρη 2023. Και κάποιος πρέπει να πιέσει τον πρωθυπουργό του Ισραήλ να ενδώσει στην εκεχειρία και όχι για κάποιες ώρες όπως επίσημα δήλωσε. Το παράδειγμα της Τζενίν που στερείται φαγητού, νερού και ηλεκτρικού το μόνο που θα έχει σαν αποτέλεσμα είναι να απογειωθούν τα νούμερα των θυμάτων! Τίποτα άλλο δε μας δίδαξε η ιστορία. Μόνο το συμφέρον των όπλων και της βιομηχανίας τους στο βωμό της εξέλιξης να τα κάνουν σαλάτα. Και δεν είναι από καρπούζι δυστυχώς. Αυτός είναι ένας άλλος πειραματισμός. Αξίζει να θυμόμαστε ότι από τους πολέμους προέκυψαν οι τεχνολογικές εξελίξεις. Και είναι τόσες που θα προκύψουν, για να γίνουμε χρήστες τους και να καταναλώσουμε στο άμεσο μέλλον. Το κέρδος δε μπορεί να περιμένει άλλο. Αναγκαστικά κάποιοι θα συμπεριληφθούν στις παράπλευρες απώλειες. Και απλά, μέσω του εμβολιασμού, γίνονται προσπάθειες ουσιαστικά να περιοριστεί ο αριθμός τους, αλλά κυρίως μη γελιόμαστε η εξάπλωση της νόσου. Μεγαλείο ανθρωπισμού!
Με βάση τις εκτιμήσεις του παγκόσμιου οργανισμού στις 8/9 η αποτίμηση έγραψε ότι το 69% των παιδιών έλαβαν την πρώτη δόση εμβολίου. Παρά τον πόλεμο που εξακολουθεί να μαίνεται. Παρά τους ομήρους που εκτελέστηκαν και εκείνους που δεν έχουν απελευθερωθεί ακόμη.
Η πιο απόκοσμη οπτική αίσθηση μανιταριού που μου έχει μείνει, είναι αυτή της βόμβας στη Χιροσίμα. Και δεν ξέρω στους περίεργους καιρούς που ζούμε και με όσα γίνονται στα πέριξ, πόσο κοντά είμαστε ξανά. Να δούμε το έργο από την αρχή και να το ζήσουμε. Ίσως φταίνε τα δυστοπικά βιβλία ανάμεσα στα άλλα που διάβασα αυτό το καλοκαίρι, όπως Το τραγούδι του Προφήτη και ο Αργός Σίδηρος. Σαν τα μανιτάρια είμαστε οι άνθρωποι. Με το ταλέντο της μαγείας και το δηλητήριο που μπορεί να ξεκάνει. Θυμάμαι μια επίσκεψη στο μουσείο φυσικής ιστορίας και μανιταριών στην Καλαμπάκα. Ίσως με τα μυαλά που κουβαλάμε κάποιοι να μείνουμε σαν εκθέματα σε μελλοντικά μουσεία. Θυμάμαι το μια φορά και έναν καιρό ήταν ο άνθρωπος τη σειρά κινουμένων σχεδίων. Όσο πάει και τη βλέπω να προσεγγίζει. Αλλά μέχρι τότε, πάω να φτιάξω μια καρπουζοσαλάτα για την όρεξη και τη δροσιά του παρόντος. Μάλλον θα τη συνοδεύσω με ένα απολαυστικό πιάτο ψητών μανιταριών, όχι απαραίτητα μαγικών.
Καλό Σεπτέμβρη!
Σχόλια