Μισό ίσως
Τα δάχτυλα μου μοιάζουν σα να έχουν βγάλει μάτια. Όχι όμως όπως ακούγεται των άλλων. Δεν ξεμάτιασαν. Δε βυθίστηκαν σε κόρες. Δε μέτρησαν για ώρες. Όταν ξύπνησα, τα έτριψα με τα δάκτυλα μου και σα να κόλλησαν πάνω τους και τώρα βλέπω πλέον μέσα από τα αυτά. Η αφή, ως αίσθηση παίρνει την εκδίκηση της. Βλέπουν μόνο ότι αγγίζουν. Απλά ότι δεν είναι απτό, δεν υπάρχει. Απρόβλεπτο και ανύπαρκτο ας μείνει.
Βιολέτα Ίκαρη - Ο Κόσμος Αλλιώς | Official Audio Release (youtube.com)
Μισό και παράλογο το φεγγάρι της φωτογραφίας. Παραλίγο, σαν ίσος προς ίσο. Τα θέλω ίσως. Άνθρωπος όμοιος, τον όμοιο πλησιάζει. Τέρμα. Ταίριασμα. Αναγνώριση, διπλή ανάγνωση. Λόγια άμεσα, κουμπιά, σχισμές και ανάμεσα το δέρμα. Όπως έτρεξαν τα μάτια τις λέξεις ακούμπησαν απαλά. Και εκείνες άνοιξαν. Όχι σαν πληγή που στάζει αίμα. Πάει καιρός άλλωστε. Και αυτή έχει ξεραθεί και γιάνει. Πάει. Πέρασε το κάψιμο. Ήρθε η ώρα για το μέλι. Σαν πανιά για άλλους ορίζοντες. Όχι οριζόντια, ούτε κάθετα, αλλά διάπλατα. Την περασμένη βδομάδα, άκουσα το κλάμα του Νίτσε. Τις ίδιες μέρες που έγινε η πρώτη ιδιωτική βόλτα στο φεγγάρι. Λίγο πριν την χθεσινή πανσέληνο του καλαμποκιού.
Φυλάξου φεγγάρι, πίσω από τους κρατήρες και τα σύννεφα, πριν έρθουμε να σε αποικήσουμε οι βάρβαροι. Κρύψε κι άλλο τη σκοτεινή πλευρά σου. Να την δείξεις μόνο σε άδολα μάτια. Όχι απαραίτητα παιδικά. Γιατί κάποια παιδιά μπορούν να γίνουν σκληρά. Ίδια καρύδια. Έξω κέλυφος με ύφος, ξίφος και μέσα βούτυρο-κακάο καραμέλα. Λιώνουν. Τελειώνουν. Ακόμα. Στόμα. Δεν ανοίγουν. Άλλα φρούτα. Άλλη γεύση, θαλασσινή. Νερό και αλάτι. Για άλλα μάτια η αναφορά, οπότε επαναφορά. Σε εκείνα που η λάμψη σου καθρεφτίζει τη θάλασσα. Όμοια νερά. Όχι στάσιμα. Αφήνω πίσω λίμνες και πηγάδια. Διψάω. Αγκαλιά. Θέλω.
Αλλιώτικες μέρες, άνισες νύχτες, ίδιων μοίρες. Δια του τρία η Τροία. Ο Μπίμπι ανακατεύει την τράπουλα εξ αποστάσεως. Στόχος να εξαπλωθεί ο πόλεμος για να εξασφαλίσει την παραμονή του στην εξουσία. Ιδίων όφελος. Και οι όμηροι; Η μεγαλύτερη ανταλλαγή έγινε σε άλλα βόρεια εδάφη. Εκείνοι σώθηκαν και ενώθηκαν. Αχιλλέας και Πάτροκλος. Στάχτες που ενώθηκαν.
Αλλού νυχτώνει, όταν εδώ ξημερώνει. Ευαίσθητη ισορροπία. Μυστικά και όνειρα. Στο κύμα που τα παίρνει, βυθίστηκε σαν από χαρτί η αντανάκλαση του φεγγαριού του αληθινού. Καθρεφτίστηκε γεμάτο πάνω στον γάτο του Τσεζάιρ που λέει:
«Μόνο λίγοι βρίσκουν τον δρόμο τους. Άλλοι δεν το αναγνωρίζουν όταν τον βρίσκουν. Και άλλοι δεν θέλουν καν να το αναγνωρίσουν.»
Εκεί που ο έρωτας παραμονεύει...παραχαράκτης του είναι σου γίνεσαι εσύ. Ξημέρωσε. Η μέρα δεν άργησε. Καλημέρα.
Σχόλια