Νεόκοπη Νέκυια

"Τα τραύματα μας είναι τα θαύματα μας.

Και οι ρωγμές αποτελούν την γοητεία μας."

Πόση αλήθεια εκφράζουν αυτά τα νοήματα! Υπήρχε παλιότερα ένα σύνθημα που έλεγε "εδώ και τώρα". Σε μια κοινωνία που αναμετριέται με το σήμερα της στην καθημερινότητα της αβεβαιότητας και ρέπει στην υποτιθέμενη δεξιόστροφη ασφάλεια της. Το εδώ αποτελεί ζητούμενο ακαθόριστο. Μια διαρκή διάχυση νοήματος στην επιφάνεια με ρυθμούς που προσπερνάει ο καθένας και τη σκιά του ακόμα. Το εδώ πλατειάζει και τείνει προς ένα παντού και πουθενά. Και λίγο ως πολύ, κάτι τραβάει του καθενός την προσοχή στιγμιαία, αλλά δε την κρατάει για πολύ. Σαν κύμα έρχεται το επόμενο και το άλλο και πια απλά σου κινεί το ενδιαφέρον και μόνο. Η προσοχή έχει διασπαστεί. Δε τραβιέται πια, κατρακυλάει πότε εδώ,  πότε εκεί, πουθενά συγκεκριμένα. Τόσο όσο, που δε διακρίνεται πια η ανηφόρα που τραβάει η ζωή κατάφορα. Απλά, θέλεις κάπου να τελειώσει σαν αστείο. Για να δεις στο τέλος ποιος θα γελάσει. όχι καλύτερα ή χειρότερα. Αλλά να θα γελάσει, κανείς.

Πρόσφατα, πήγα στον Ταίναρο. Εκεί που έσκαγε το κύμα στο πιο ακαθόριστο σημείο, που υποτίθεται ότι βρίσκεται το νεκρομαντείο. Η πινακίδα έγραφε υπνομαντείο. Μάλλον αναφερόταν σε όσους κοιμούνται όρθιοι τον ύπνο του δικαίου. Στον αρχαιολογικό χώρο υπήρχε η εκκλησία των Αγίων Ασωμάτων, τα απομεινάρια της για την ακρίβεια και μέσα φωτογραφίες, βότσαλα και τάματα όχι σε εικόνα, αλλά σε ένα φαλλοειδές αρχαίο βράχο. Και εδώ όλα μπερδεύονταν. Η πίστη, ο ήλιος και η αύρα που έμπαινε από την οπή της απούσας οροφής. Λίγα βήματα πιο πέρα η σπηλιά που για κάποιους υποτίθεται ότι αποτελούσε την πύλη του Άδη. Αν και σε αυτό ακόμα υπάρχει διχογνωμία. Μπορεί να είναι η άλλη σπηλιά, που προσεγγίζει κανείς με βάρκα. Όπως κι αν έχει, όπου κι αν είναι, οι νεκροί δε μίλησαν. Μόνο η θάλασσα φλυαρούσε για να υπογραμμίσει μάλλον, πως τα έχουμε κάνει. Θάλασσα; Ίσωμα; Όλα εδώ!

Νεκρικοί Διάλογοι | Λουκιανός

Οι ψίθυροι της θάλασσας:

 Κάτω κόσμος. Έξω κόσμος. Μέσα κόσμος. Μόνος μέσα στον κόσμο. Και ο κόσμος σου εσύ, ή όποιος άλλος καθορίζεις. Το εγώ που βρίσκεται ακόμα εδώ, ανάμεσα στις τόσες εκδοχές σου. Στις εμπειρίες που έζησε και ζει και σε αποκαλύπτει, ή το ξορκίζεις στη στιγμή. Υποστάσεις και τραύματα. Παιδικά, τωρινά. Ραγίσματα του χρόνου. Μικρά θαύματα με ευγνωμοσύνη για το τώρα. Μεγάλα θύματα, που γίνονται θύτες των φόβων και των πόθων τους. Τα πάθη σα λάθη. Πυξίδα και πάλι σε βγάζει αλλού. Κουράστηκες; Έχεις δρόμο ακόμα. Συνέχισε. Μην προσδοκάς. Βγες από το όριο σου. Μην ψάξεις, θα σε βρει εκεί που δε το περιμένεις.    

Και συνεχίζω...