Ρωγμή

 

Της Αναλήψεως σήμερα. Όχι δεν γιορτάζουν τα ΑΤΜ για να δίνουν μπόνους στις αναλήψεις. (Κρίμα!) Αλλά ούτε και γιορτάζουν αυτοί που αναλαμβάνουν την ευθύνη γενικότερα για την όποια πραγματικότητα. Υποθέτω ότι γιορτάζουμε τo Eδω στη ρωγμη του χρονου Παπαζογλου Νικος. Εκείνη τη ρωγμή στο βλέμμα. Αυτό το ράγισμα του πόνου που μετά την ανάσταση ολοκληρώνεται στην τελική πράξη με την ανάληψη. Το να φεύγεις και να πηγαίνεις ψηλά και να γίνεσαι το σύννεφο του Ο μέτοικος - Μελίνα Μερκούρη Και φεύγεις πριν να αρχίζεις και να έρχεσαι ξανά αλλά να μην είσαι, να μην γίνεσαι ο David Bowie - Lazarus (lyrics). Δεν ξέρω τίποτα πια. Δε θέλω να ξέρω. Απλά αντιλαμβάνομαι ότι δε θα αλλάξει ο κόσμος ποτέ Κεμάλ. Que mal και μάλλον πάντα θα αντιμετωπίζει προβλήματα που θα διαιωνίζονται. Σαν κουβάρι θα τυλίγονται γύρω μας και το προσωπικό θα προβάλλεται στην οθόνη του γενικού και του αφεντικού και εντός και εκτός και εναλλάξ. Θα βρίσκει η ψυχή μας στις γωνίες. Τί; Την αδικία, που θα μας κατατρώει σαν ερινύα και θα μας ρίχνει στο λάκκο με την κινούμενη άμμο της ανασφάλειας. Και θα διεκδικούμε την κατανόηση, τη στοργή και την προδέρμ. Την ουσία που  θα έχει αλλάξει εν τω μεταξύ όνομα και η εταιρεία της θα υποστηρίζει την χορηγία δεν ξέρω ποιου αθλητικού συλλόγου σε ποιο παιχνίδι. Για να ξεπλύνει τα λερωμένα , τα άπλυτα, τα χιλιομπαλωμένα του συστήματος.

Και θα ψάχνουμε την παρηγοριά στην Οδό Ονείρων του,  Μάνος Χατζιδάκις - Μανούλα Μου Γιατί δε θα μας φτάνει ως μάζα η Γάζα για να ξεπλύνουμε την ντροπή του πολιτισμένου μας κόσμου. Και με τη σειρά μας θα το ρίξουμε στην  Χ. Αλεξίου, Σ. Μάλαμας, Α. Ιωαννίδης - Παράκληση (Αλεξίου - Μάλαμας - Ιωαννίδης Live) . Χαμένα φτερά μέσα σε στενά κελιά μπροστά στα φανάρια ξαναβλέπω σαν εικόνα το ραγισμένο βλέμμα να με κοιτά πίσω από τον καθρέφτη. 

Σέρνω τη ματιά μου μακριά και ψάχνω σε χρώματα της μεταβατικής εποχής το ξόρκι. Αυτό το κάτι που θα μου δώσει την έμπνευση να συνεχίσω να κοιτάΖΩ χωρίς να απουσιάζω. Και το βρίσκω σχεδόν αναπάντεχα απέναντι από το Καλλιμάρμαρο. Ας με συγχωρέσει ο Δισκοβόλος του Δημητριάδη με την ιδιαίτερη πλαστικότητα του, αλλά δε μου τράβηξε εκείνος την προσοχή. Ούτε η πολυκατοικία με τα κυπαρίσσια στο roof garden (Φαντάσου να απολαμβάνεις την θέα στην Ακρόπολη ή τις απέναντι συναυλίες από εκεί... Η τρελή χαρά του εύπορου τζαμπατζή! ΧΑΗΑΧΑ). Αλλά εκείνο το μωβ ολάνθιστο δένδρο που στέκεται μπροστά και περιγελά όλους εμάς που το προσπερνάμε μέσα στη φούρια και το άγχος. Εκείνο θα εκεί θα μείνει, εμείς θα γίνουμε σκόνη κίτρινη και πηχτή σα του φαινομένου  50. Ονομάζεται έτσι επειδή κρατάει όλο τον Απρίλη τον ψεύτη 50 μέρες από Μάρτη σε Μάη και λαμβάνει χώρα από αρχαιοτάτων χρόνων. Αλλά εμείς τόσο εφήμεροι  και γκρινιάρηδες την σκόνη την προσέχουμε και αναφερόμαστε σε εκείνη μόνο στα έπιπλα και στις επιπτώσεις της μόνο (σ)τα τελευταία. Μα είναι που  θέλουμε να βρίσκουμε νέους λόγους να γκρινιάζουμε για τη χαρά των πλυντηρίων αυτοκινήτων και των ρινικών σκευασμάτων των φαρμακοβιομηχανιών. Όμως εκείνο το μωβ θα ακολουθεί τις εποχές και θα αντιστέκεται στη φθορά ανθίζοντας.

Λοιπόν στα πρόθυρα του καλοκαιριού  εκεί που ανοίγει γενναιόδωρα και ξαφνικά  ο ουρανός ραγίζοντας για μας δείξει μέσα από ένα μπαγλαμαδάκι ή πιο σύγχρονες μουσικές πως Pan Pan feat. Nalyssa Green - Είναι Η Αγάπη (Official Music Video) στα τέσσερα τέταρτα, στα τατουάζ της μιας ζωής, στο ηλεκτροσόκ που  προκαλεί το άγγιγμα του για λίγο που διαρκεί μια ζωή... Φιλί και συνεχίζεται..!