Σύμπαν

 

Ena Tragoudi Gia T' Asteria

Στα πλαίσια των Ντοκουμέντων του Πειραιά το νέο φεστιβάλ στα πέριξ πάνω από ένα λαμαρινάδικο μια καφέ λουστραρισμένη ξύλινη σκάλα έβγαζε κάποτε σε ένα μπουρδέλο με 2 κάμαρες όλες κι όλες. Ανάμεσα τους πλέον το κολάζ της Άννας Δημητρίου@candy blue. Ο χώρος τώρα στεγάζει performances. Οι σόλες που μπαινοβγαίνουν δεν ψωνίζουν ή ψωνίζονται. Ένα άλλο σύμπαν...

Δε θυμάμαι αν έχω αναφερθεί στο ότι μια κερδισμένη μέρα θεωρώ ότι είναι όταν μαθαίνω κάτι νέο. Σήμερα είναι μια από αυτές τις ημέρες. Μια που έμαθα ότι αρχικά ο βιασμός ήταν έγκλημα ιδιοκτησίας. Μια που ο βιαστής εγκληματούσε εναντίον του πατέρα, ή του συζύγου-ιδιοκτήτη της γυναίκας. Δίκαια πράγματα όλα κι όλα. Στη συνέχεια μετατράπηκε σε έγκλημα τιμής. Για ένα κούτελο ζούμε άλλωστε. Και μόλις στις αρχές της δεκαετίας του 80 λογίστηκε από τη δικαιοσύνη και την κοινωνία κατ' επέκταση ως έγκλημα κατά της γενετήσιας ελευθερίας! 

+και όλο=σύμπαν

कर्म = πράξη -> αποτέλεσμα (Κάθε πράξη έχει συνέπειες) Κάρμα

धर्म = η Οδός των Ανώτερων Αληθειών-> Ντάρμα 

Μια ευχή που άκουσα σήμερα για τις επικείμενες γιορτές και μου εντυπώθηκε είναι να έχεις ένα ζευγάρι μάτια που σε κοιτάνε με λαχτάρα και να σου δίνουν τη ζεστασιά που θέλει η ψυχή σου. Την ένιωσα αυτή την ευχή σα τα Χριστούγεννα τα παιδικά που βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε για να καθρεφτίσουμε αυτή τη ματιά. Αλλά πότε, ή ποτέ είναι αρκετό αυτό που ζούμε; 

Ο χρόνος που περνά, το δέρμα και το σώμα που γερνά, το χάδι που στερήθηκες ή στέρησες από τον εαυτό σου για το εγώ σου δίνει όχι τις απαντήσεις, αλλά δείχνει ότι οι ερωτήσεις των άλλων ήταν και είναι λάθος για εσένα.

Ζεστασιά και αγκαλιές των παιδικών Χριστουγέλιων μας εύχομαι βυθισμένοι μέσα στην άχνη  κουραμπιέδων,  το μέλι και καρύδι των μελομακάρωνων και των γεμιστών με αγάπη και φουντουκοβούτυρο τσουρεκιών. 

Ας γίνουμε και ας μείνουμε η γλύκα που ποθούμε. 

                                        Ευγνωμοσύνη

Χριστίνα Μαξούρη - Φοίβος Δεληβοριάς "Ο όρκος"