Θάρρος ή αλήθεια
Η αλήθεια μου απέχει απο την αλήθεια των άλλων. Δεν εκπίπτει. Ισορροπεί επικίνδυνα... Και είναι τόσο δύσκολο. Δεν ξέρει. Ωρες ώρες τις περισότερες ίσως δε θέλει να ξέρει. Ή τουλάχιστον προσπαθεί. Όχι να μη μαθαίνει. Μην παρεξηγείς. Να είναι συνεπής, χωρίς να προσαρμόζεται. Γίνεται; Κι όμως! Η αλήθεια είναι σαν ένα παζλ, του οποίου για κάποιο περιέργο λόγο η τελική εικόνα είναι άδηλη. Και πως να πετύχεις το ιδανικό ταίριασμα κάθε κομματιού οταν αγνοείς σε τι ανταποκρίνεται; Το θέμα όμως παραμένει οτι η εικόνα μεταλάσσεται με την πάροδο του χρόνου. Εσύ μπορεί να θεωρείς οτι έχεις ενώσει σωστά τα κομμάτια, αλλά εκείνα να σε έχουν εξαπατήσει. Η απουσία των δεδομένων και πόσο αλήθεια εσύ τα χρειάζεσαι! Παραδοξολογία που δίνει έμφαση στα παραλειπόμενα...
Ανάλογα με τις στιγμές εστιάζεις σε άλλα ζητούμενα. Η ουσία απουσιάζει απο την καθημερινότητα. Έτσι μας θέλουν, έτσι μας μαθαίνουν. Να ζούμε για να δουλεύουμε και να κλέβουμε για να έχουμε. Έτσι με τον καιρό, τίποτα δε μας είναι αρκετό. Γιατι πρωτίστως εμείς είμαστε ανεπαρκείς, μερικοί και απόλυτοι. Για να γίνω πιο σαφής, μας θέλουν εργάτες αν όχι δούλους ενός συστήματος. Οι απολαύσεις που γευόμαστε είναι αποτέλεσμα της κατανάλωσης, γιατι κατά βάση αυτό μαθαίνουμε να είμαστε ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ. Αυτό κι αν είναι παράδοξο! Το κατα να χαρακτηρίζει τη ταυτότητά μας. Και όσο καταναλώνουμε, τόσο παγιδευόμαστε και παιδευόμαστε και φυσικά απογοητευόμαστε. Γιατι ακόμα κι όταν αποκτάμε τη δυνατότητα επίτευξης των όποιων στόχων, στο τέλος το θεωρούμε δεδομένο και βαριόμαστε...
Γι' αυτο κι εγώ παραγνωρίζω αυτή την αλήθεια. Πρόσεξε δεν εθελοτυφλώ, απλά δεν αφομοιώνομαι στην αλήθεια των άλλων και ας την εξυπηρετώ. Παράλογοοο.... Επιτελώ το όποιο καθήκον, ως χρηστός πολίτης με υποχρεώσεις και δικαιώματα, αλλά παράλληλα διατηρώ την πολυτέλεια να πολαμβάνω τη στιγμή. Να μου αρέσουν τα πράγματα που οι άλλοι προσπερνάνε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ένα λάθος, μια κουβέντα, ένα ηλιοβασίλεμα, ένα χαμόγελο. Απλά πράγματα που δε κοστίζουν, αλλά σημαίνουν για όσους και για όποιους...
Και πλέον γνωρίζω σε ποιων τα μαθήματα να δίνω προσοχή και ιδιαίτερη βάση. Στα άδολα παιχνίδια του σκύλου μου, των ανηψιών μου και στον τρελό που τον αφήνουν στη τρέλα του. Οι υπόλοιποι με μαθαίνουν τα όρια. Τα ίσαμε, τα ως και τα μέχρι εδώ. Ενω οι δάσκαλοι που αξίζουν είναι αυτοί που δίνουν και είναι στα περιθώρια. Ανοίγουν ορίζοντες, τα φώτα και το πιο απλό, του πως να ανοίγεσαι χωρίς να φοβάσαι την πτώση και την έκθεση. Απασφαλισμένος και όχι εξασφαλισμένος και χωρίς να βαριέσαι να είσαι εκεί και να ζείς σήμ ερα χωρίς απλά να επιβιώνεις. Σκοπέυω να μην το ξεχάσω. Γιατι αυτός ο σκοπός είναι πιο ρυθμικός απο αυτό του ξυπνητηριού.
Όλα αυτά διαβάζονται για να υποδεικνύεται και να αποδεικνύεται πόσο η θεωρία απέχει απο την πράξη, πόσο η αλήθεια πληγώνει και τέλος πόσο θάρρος έχει η αλήθεια του καθενός μας...!
Ανάλογα με τις στιγμές εστιάζεις σε άλλα ζητούμενα. Η ουσία απουσιάζει απο την καθημερινότητα. Έτσι μας θέλουν, έτσι μας μαθαίνουν. Να ζούμε για να δουλεύουμε και να κλέβουμε για να έχουμε. Έτσι με τον καιρό, τίποτα δε μας είναι αρκετό. Γιατι πρωτίστως εμείς είμαστε ανεπαρκείς, μερικοί και απόλυτοι. Για να γίνω πιο σαφής, μας θέλουν εργάτες αν όχι δούλους ενός συστήματος. Οι απολαύσεις που γευόμαστε είναι αποτέλεσμα της κατανάλωσης, γιατι κατά βάση αυτό μαθαίνουμε να είμαστε ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΕΣ. Αυτό κι αν είναι παράδοξο! Το κατα να χαρακτηρίζει τη ταυτότητά μας. Και όσο καταναλώνουμε, τόσο παγιδευόμαστε και παιδευόμαστε και φυσικά απογοητευόμαστε. Γιατι ακόμα κι όταν αποκτάμε τη δυνατότητα επίτευξης των όποιων στόχων, στο τέλος το θεωρούμε δεδομένο και βαριόμαστε...
Γι' αυτο κι εγώ παραγνωρίζω αυτή την αλήθεια. Πρόσεξε δεν εθελοτυφλώ, απλά δεν αφομοιώνομαι στην αλήθεια των άλλων και ας την εξυπηρετώ. Παράλογοοο.... Επιτελώ το όποιο καθήκον, ως χρηστός πολίτης με υποχρεώσεις και δικαιώματα, αλλά παράλληλα διατηρώ την πολυτέλεια να πολαμβάνω τη στιγμή. Να μου αρέσουν τα πράγματα που οι άλλοι προσπερνάνε χωρίς δεύτερη σκέψη. Ένα λάθος, μια κουβέντα, ένα ηλιοβασίλεμα, ένα χαμόγελο. Απλά πράγματα που δε κοστίζουν, αλλά σημαίνουν για όσους και για όποιους...
Και πλέον γνωρίζω σε ποιων τα μαθήματα να δίνω προσοχή και ιδιαίτερη βάση. Στα άδολα παιχνίδια του σκύλου μου, των ανηψιών μου και στον τρελό που τον αφήνουν στη τρέλα του. Οι υπόλοιποι με μαθαίνουν τα όρια. Τα ίσαμε, τα ως και τα μέχρι εδώ. Ενω οι δάσκαλοι που αξίζουν είναι αυτοί που δίνουν και είναι στα περιθώρια. Ανοίγουν ορίζοντες, τα φώτα και το πιο απλό, του πως να ανοίγεσαι χωρίς να φοβάσαι την πτώση και την έκθεση. Απασφαλισμένος και όχι εξασφαλισμένος και χωρίς να βαριέσαι να είσαι εκεί και να ζείς σήμ ερα χωρίς απλά να επιβιώνεις. Σκοπέυω να μην το ξεχάσω. Γιατι αυτός ο σκοπός είναι πιο ρυθμικός απο αυτό του ξυπνητηριού.
Όλα αυτά διαβάζονται για να υποδεικνύεται και να αποδεικνύεται πόσο η θεωρία απέχει απο την πράξη, πόσο η αλήθεια πληγώνει και τέλος πόσο θάρρος έχει η αλήθεια του καθενός μας...!
Σχόλια