Κλέφτες ονείρων

Άδεια πήρατε; ήταν η πρώτη κουβέντα που άκουσα το πρωί που γύρισα απο 1 βδομάδα άδειας. Το αμάξι στο συνεργείο, ταυτόχρονα είχα βγει περιοδεύον. Οπότε μαύρη άδεια κλεισιμο λογαριασμών και εκρεμμοτήτων. Αλλά τι να του απαντούσα; Πήγα στο εξοχικό μου του είπα. Α τέτοιες αφραγκιές ανταπάντησε ο υπάλληλος στα εκδοτήρια του μετρό! Μας πήραν χαμπάρι σκέφτηκα χαμογελώντας. Κι ειλικρινά απόρησα...Μα τί στο καλό το γράφει στο κουτελό μου;
Ιστορίες καθημερινής τρέλας στην αυγουστιάτικη Αθήνα. Η πόλη δεν έχει αδειάσει, αλλά είναι πιο ανθρώπινη απο πολλές απόψεις. Ακόμα και τα άτομα έχουν γίνει άνθρωποι. Οι φάτσες στο τρένο είναι πιο προσιτές και ενίοτε πιο πρόσχαρες. Ίσως το να μοιράζεσαι το βάσανο του να είσαι εντός και επι ταυτα...Όλοι στο ίδιο καζάνι βράζουμε και δεν πήζει το γιαούρτι! Κι όμως απο επιλογή εδώ και αρκετά χρόνια μένω στην Αθήνα τον Αύγουστο. Μαζοχισμός; Όχι κάθε άλλο! Αν πάς οπουδήποτε δεινοπαθείς. Δεν εξυπηρετείσαι, όπως αρμόζει στα χρήματα που σε χρεώνουν για να βγάλουν τα σπασμένα όλου του χρόνου. High season και κολοκύθια τούμπανα! Ασε τους άλλους να πληρώσουν το μάρμαρο.
Η Αθήνα λούζεται στο φώς του αυγουστιάτικου ήλιου και της ραστώνης. Ενώ τα βράδια γλυστράς σε σχεδόν άδεια σκοτάδια. Μέσα στο σαββατοκύριακο έφυγαν και οι τελευταίοι και απο 20 θα γυρίσουν για να περιμένουν την προεκλογική εξαγγελία. Τη μαγική ημερομηνία. Κληρώνει, λερώνει και χρεώνει τα ιερά και κομμένα μπάνια του λαού που όσο πάνε φθίνουν λόγω οικονομικής λιτότητας, ανέχειας.
Εγώ πάλι περιμένω τον Σεπτέμβρη σα μάννα εξ ουρανού για να την κάνω με άδεια. Μέχρι τότε θα μικραίνουν κι άλλο οι μέρες, θα μεγαλώνουν οι ωραίες ώρες με βενζίνη, μουσική και καλή παρέα στις βόλτες κάτω απο τα μπαλκόνια με τη μουσική, τα ποτάκια, τις τηλεοράσεις στη διαπασόν και έχει ο θεός. Γιατι οι υπόλοιποι...