Παρακάτω;

Όλα τα πράγματα κάνουν το κύκλο τους. Όμως οφείλω να ομολογήσω στον εαυτό μου πρωτίστως την ανικανότητά μου. Είμαι ανίκανη να εντοπισω ποιά είναι του κύκλου η αρχή και ποιό ειναι το τέλος που λέει και ένα παλιό τραγούδι. Ιδιαίτερα στις διαπροσωπικές σχέσεις και στους ανθρώπους. Όταν το παιχνίδι γίνεται καθαρά προσωπικό χάνομαι κάπου στη μέση σε φιλίες, σε έρωτες και γενικώς. Οι άλλοι προχωράνε σε άλλες φάσεις και μένω πίσω ανέτοιμη και ανίκανη να συμβαδίσω. Δεν είναι προσωπική μομφή, η ροή των πραγμάτων είναι τέτοια που δημιουργεί αυτή τη μη στατικότητα. Τίποτα δε μένει σταθερό, όλα και όλοι εξελίσσονται και εγω μένω ανισόρροπη, χωρίς να έχω κάποια σταθερή για να κρατηθώ. Δεν ξέρω αν οι άλλοι έχουν αναγκη απο σταθερές, όχι της ρουτίνας, αλλά της αξίας. Εγω πάλι θες απο ανωριμότητα, θες απο επιπολαιότητα τις αποζητώ. Και όταν δε τις βρίσκω, όχι σα χειρολαβές, αλλά σαν υποστηλώματα θεμελίων αδυνατώ να προχωρήσω παρακάτω.
Θυμάμαι τη φράση του Σολωμού σα σταθερά όταν απογοητεύομαι κατα αυτόν τον τρόπο: "Γυμνός στο κόσμο ήρθα, μόνος θε να πεθάνω ο κόσμος είναι ξένος δεν είναι κανενός".
Δεν ξέρω λειτουργεί σα βάλσαμο τέτοιες στιγμές. Δε με βαλσαμώνει, με οπλίζει με κατανόηση για τους άλλους, για τις ανάγκες τους και τη συνέχεια τους. Καλοτάξιδους τους θέλω πάντα!
Όσον αφορά εμένα άλλες φορές με σοκάρει γιατι καταλαβαίνω οτι είναι η ζωή τόσο ρευστή που οι σταθερές που ψάχνω είναι σταγόνα στον ωκεανό, που αντε να τη βρείς. Και τις ίδιες στιγμές χαμογελώ θαρρετά και απαξιώνω τις ανάγκες που τις δημιουργούν!
Καλοτάξιδοι οι φίλοι, καλοτάξιδοι και όσοι φεύγουν για άλλες ζωές και ουρανούς!
Ποιός ξέρει ίσως οι ζωές μας να διασταυρωθούν αλλού...Πάντα με αγάπη, χαμόγελο και κλάμμα! Γιατι όχι η ζωή ειναι γεναιόδωρη και όλα χωράει να μας τα κερνάει.-