Σας γράφω απο ένα τόπο μακρινό

Σας γράφω από ένα τόπο μακρινό είναι αλήθεια πια και ας μη το περίμενε κανείς, πόσο μάλλον εγώ. Μετά από τόσο ξόδεμα και τέτοια περιπλάνηση, ότι επιτέλους θα έφτανα στον προορισμό μου, στην αφετηρία. Τόπος έντονης αδυναμίας, ευαισθησίας, αλήθειας και μοναξιάς αλλά όχι με την έννοια που το αντιλαμβάνονται οι περισσότεροι. Μια περιεκτική μοναξιά που συμπεριλαμβάνει τις μνήμες, τους έρωτες και την αγάπη που πήρα και έδωσα σε όλη μου τη ζωή. Αυτό το γεγονός γεμίζει όλα τα κενά με στιγμές και ο χρόνος είναι αέναος. Δε μετριέται εδώ, μόνο να τον εκτιμήσει μπορεί κανείς από τον κόπο που του πήρε για να κατακτήσει την εδώ παραμονή του. Δεν ξέρω πόσο θα μείνω, ίσως πάλι δεν έχει σημασία. Εδώ δεν ήρθα για τουρισμό. Η αλήθεια είναι πως τουρίστας ήμουν σε όλη μου τη ζωή. Ένας ακόμα ζωντανός-νεκρός που θεώρησε τη ζωή σα δεδομένο και επεδίωξε να εντάξει το ταξίδι του μέσα στα παρεχόμενα πλαίσια κοινότοπων αντιλήψεων. Αλλά πλέον αποφάσισα με γνώμονα την προσωπική αντίληψη να χαράξω την πορεία και όχι με βάση την επιβίωση. Αποστασιοποιήθηκα από το σώμα που κείτεται ανάμεσα στα σεντόνια και κοιμάται και πιστεύει στα όνειρά ότι με ανταμώνει. Η αλήθεια του είναι ότι ακόμα και κάτω από τις όποιες περιστάσεις, όποιο σώμα και αν ντύθηκε στη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, κάποτε θα έβρισκε τον τρόπο να διαπεράσει το γνωστά αντιληπτό χωρόχρονο και να συναντήσει τη συμπαντική του ολότητα.
Όχι δεν είμαι το άλλο μου μισό. Όσο οξύμωρο κι αν ακουστεί είμαι το ολόκληρο εγώ. Η ενέργεια που έχει πάρει μέσα στους αιώνες διάφορες μορφές, έχει ζήσει τόσες ζωές για να κατακτήσει την εικόνα της μίας και μοναδικής ζωής. Σε αυτή τη διάρκεια του ταξιδιού υπέπεσα τόσες πολλές φορές στο λάθος του δεδομένου που υπήρξαν ουσιαστικές στιγμές που θεώρησα ότι έφτασα εκεί που μπορούσα, στο τέλος. Αλλά οι τίτλοι του δεν έπεφταν, όλα συνεχίζονταν μέσα από το χώμα, το νερό και τον αέρα. Η μουσική εξακολουθούσε να ερωτοτροπεί με το φώς, να αγκαλιάζει το σώμα, να φιλιέται στη σκιά του έρωτα με άλλους. Και η μορφή κατακτούσε τη στιγμή της δημιουργίας ξανά και όλα έπαιρναν πάλι το δρόμο τους. Κι εγώ ακολουθούσα τα βήματα που χρωστούσα σε μένα να πάρω για το μακρύ το δρόμο πάνω στην άμμο της εμπειρίας. Και όλα αυτά για να καταλήξω στη γνώση, χωρίς να τη κατακτήσω, ότι όλα είναι μια ανάσα ζωογόνας ενέργειας.
Και γιατί τώρα κάθομαι και σας γράφω όλα αυτά; Τώρα που η εικόνα έχει ολοκληρωθεί, έχουμε ξαναγυρίσει στο αρχικό σημείο, μιλάω μέσα στη ψυχή μας για τη ψυχή μας γνωρίζοντας το τίποτα. Αισθάνομαι τόσο ελαφριά τη καρδία που η απόσταση είναι απειροελάχιστη. Ο τόπος ναι μεν είναι μακρινός, αλλά είναι μέσα μας και παντοτινός. Θέλω όλοι εμείς να έχουμε στα μάτια μας και τη ψυχή μας την εικόνα του τέλους που συναντά την αρχή και από τέλος γίνεται πάλι αρχή. Ο τόπος είναι πάντα εδώ, το ταξίδι έγινε μέσα στο εγώ για να βρεθούμε εξαγνισμένοι μέσα στο εμείς της δημιουργικής μας στιγμής.