Game over ετσι και αλλιώς...

Αφού είχα σπρωχτει απο μία εκπολιτικσμένη"γαιδούρα" των 50 και βάλε που πήγε στήθηκε στην πόρτα του μετρό, προκειμένου να μπεί πρώτη για να κάτσει, αδιαφορώντας αν οι άλλοι θέλουν να κατέβουν σ'αυτή τη στάση και κλείνει τη δίοδο. Και αφού είχα σκεφτεί, οτι αυτή έχει αναθρέψει παιδιά και ανατρέφει εγγόνια με την ίδια φιλοσοφία και απαιτεί απο τους άλλους να σέβονται την ηλικία της, ενω η ίδια δε σέβεται τον εαυτό της και τους άλλους άλλαξα τροχιά,μέσο, διάθεση και θέμα μη βλέπωντας την ώρα να βρεθώ στο διάστημα της διαδρομής Άνω Πατήσια-Περισσός. Το είχα αντικρύσει πρώτη φορά μετά τη Καθαρά Δευτέρα, γιατι μου γυάλισε.

Στο χλοερό τόπο του πλαΐνού της τροχιάς καθόδου "Κηφισιά-Πειραιάς"σχεδόν έξω απο την columbia, λίγο πιο πριν απο τη νέα γυάλινη προσθήκη του σπιτιού του Λαού κειτόταν και είχα αγωνία να δώ αν ήταν ακόμα εκεί. Όταν το πρωτοπαρατήρησα λαμποκοπούσε κάτω απο τον ανοιξιάτικο ηλιό. Καθώς σε εκείνο το σημείο η πρόσβαση είναι απο δύσκολη ως αδύνατη εκτός κι αν περπατήσεις πάνω στις γραμμές του τρένου, ή καβαλήσεις τη μάνδρα μου έκανε εντύπωση πως βρέθηκε εκεί. Ποιός και γιατί μπήκε στο κόπο και κάτω απο ένα δυσνόητο γκράφιτι τοποθέτησε προσεκτικά μια περικεφαλαία;! Γιατι πεταμένη δε φαίνεται να είναι εκεί. Καθώς το τρένο έτρεχε με μία ταχύτητα άλφα και χάζευα, την πρώτη φορά σκέφτηκα οτι δε μπορεί τα μάτια μου αντί για πουλάκια κάνουν περικεφαλαίες! Απο τότε, κάθε φορά που περνάω τσεκάρω αν είναι ακόμα στη "θέση" του. Και κάθε φορά η ίδια σκέψη: είναι σαν κάποιος να κατέθεσε τα όπλα, να παραιτήθηκε ή καλύτερα να παραδόθηκε.

Και αυτόματα έρχονται στο μυαλό μου ανάλογες σκέψεις συμβιβασμού, παραίτησης και παράδοσης: αργά ή γρήγορα θα πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα της διπλωματικής παραίτησης απο το βέτο της εισαγωγής μιας άλλης χώρας με παρένθεση ή παύλα η άλλο σημείο στίξης ή τοπικής αναφοράς στην ονομασία της στην αμυντική συμμαχία. Παράλληλα στην κοιτίδα της ολυμπιακής ιδέας η χώρα που ονομάζεται Ελλάδα παραδίδει τη φλόγα στη χώρα που καταπατά τα δικαιώματα των κατοίκων της που θέλουν να είναι μέρος της ιστορίας της χώρας που ήταν στο παρελθόν το Θιβετ και επιπλέον συντηρεί τη γενοκτονία στο Νταρφούρ για λόγους συμφερόντων της. Αλήθεια το ξέρετε οτι 16/9 είναι η παγκόσμια ημέρα για το Νταρφούρ; We shall rise το τραγούδι σύνθημα της. (Βέβαια εμάς στις 16/9 που πέρασε μας απασχολούσαν οι εθνικές εκλογές!) Πήξαμε στις παγκόσμιες ημέρες στο παγκόσμιο χωριό, αλλά η ουσία εξακολουθεί να απουσιάζει!

Λοιπον, ας το πάρουμε απόφαση τα συμφέροντα μας εξουσιάζουν μας δίνουν το ρυθμό στα βήματα του χορού που επιλέγουμε να χορέψουμε. Γιατι πρέπει να μας απασχολούν θέματα ιστορίας σχολίασε η υπουργός αμνησίας και εξωτερικών της μονοκρατορίας των είπα-ξείπα. Και αν απο επιλογή διαλέξουμε να απέχουμε γιατι δε βγάζουμε νόημα, η σιωπή μας συναινεί στην παράδοση, όχι αυτή της εθιμοτυπίας, αλλά αυτή της συνενοχής και της παραίτησης. Σαν εκείνη της περικεφαλαίας που κείτεται παράταιρη σε άτοπη απαγωγή.

Βλάκες με περικεφαλαία, αδρανείς συνένοχοι διαλέξτε και πάρτε τα κατάλληλα αναβολικά, τσίπς και μπύρες και κόκα κόλες φυσικά και στηθείτε στις τηλεοράσεις, σε άλλες στάσεις πιο παθητικές το ίδιο κάνει!

Απόκριες ήταν (και πέρασαν;). Ολυμπιακοί είναι θά'ρθουν (και θα περάσουν). Μακεδονία ήταν. Ασφαλιστικό ήταν. Ελλάδα ήταν. Περικεφαλαία ήταν. Σύμβολο χωρίς συμβόλαιο και όρους σε ψιλά γράμματα ή μήπως αλλιώς ήταν. Ότι και οπως κι αν είναι έτσι και αλλιώς περνάει, όσο κι αν πονάει!