Παραμύθια και ιστορίες

Εικόνες της rebecca dautremer
Κουκιά, ρεβύθια απο όλα έχει ο κήπος. Αρκεί να μη μπείς στο κόπο να τα πάρεις. Άκουσα πρόσφατα μια ιστορία για τη Μαρτινίκα. Εκεί οι άνθρωποι εξακολουθούν να ζούν και να μοιράζονται το περίσσευμα τους. Το πραγματικό, το ψυχικό, ποιός ξέρει δεν ήμουν εκεί. Αυτό που άκουσα μου φάνηκε παραμυθένιο και τόσο μακρυνά μαγικό. Να ξέρεις πότε κάτι σου φτάνει και σου περισσεύει και αντι να το πουλήσεις, ή να το αφήσεις να σαπίσει να το μοιράζεσαι. Δε φαίνεται εξωπραγματική μια τέτοια αντίληψη. Καθόλου δυτικοευρωπαική.
Και θυμήθηκα μετά άλλα παραμύθια. Άλλα που γράφονται και άλλα που διηγιόνται απο στόμα σε στόμα. Κάποια απο αυτά βλέπεις είναι σα το φιλί. Αυτό της ζωής, που το διηγείται κανείς σε ματια μισάνοιχτα που ποτίζουν τα όνειρα με πουπουλένια τάματα. Εκείνα που βρέθηκαν σε μισοσφαλισμένα μπαούλα του ξύλινου νού. Οι σοφίτες που τα έκρυβαν ήταν υποψιασμένες, αλλά άφηναν μια χαραμάδα ανικανοποίητης περιέργειας να τα διαπερνά. Γιατι πως να το κάνουμε, όποιος ψάχνει βρίσκει και ο ευρών αμοίβεται!
Η αμοιβή, όχι όπως τη καταλαβαίνουμε οι περισσότεροι σαν οικονομικό αντάλαγμα, αλλά σα μια υποθήκη, μια υπόσχεση, ένα ταξίδι του νού πάνω σε μαγικά χαλιά κεντημένα με αγριόκυκνους που πότε κρύβονται και πότε τσαλαβουτούν μέσα στις πηγές της φαντασίας.
Κάπως έτσι, κάπως αλλιώς ο ορίζοντας όλο ξεμακραίνει και εμείς ατενίζουμε.
Στων παραμυθιών την άκρη,
αντάμωσα το δικό σου δάκρυ.
Ντύθηκα το χάδι του
Μυήθηκα στο σκοτάδι του
Αναζήτησα την πληγή του
Σκούπισα την πηγή του.
Στα δαχτυλά μου η δροσιά του
σώθηκε, έσβησε
μάτωσε, λύγισε
στη μνήμη ναυάγησε η ομορφιά του.