Είναι τρελοί αυτοί οι ρωμιοί

Ζάχαρη στην άκρη στη μέση, ανάλογα πως πιέζεις το φακελάκι. Το πήγα βόλτα απο τον εθνικό κήπο μέχρι το σπίτι, παίζωντας το στην παλάμη και τα δαχτυλά μου. Ευτυχώς δεν άνοιξε και δεν άδειασε. Η γλύκα του μετουσιώθηκε στις εικόνες που αντίκρυσα το επώδυνα ζεστό αυτό απόγευμα. Η κυρία στη γωνία συνταξιούχος θα'ναι, απο το υστέρημα της παίρνει κονσέρβες και ταίζει τις γάτες. Την έχω ξαναπετύχει, φαίνεται να είναι η χαρά της. Η χαρά που κρύβεται στα απλά, τα μικρά και τα καθημερινά. Αυτά που αν δε τα προσπεράσουμε δίνουν νόημα στη στιγμή μας, περισσότερο απο οτι οι καριέρες, τα λεφτά και η βιτρίνα που όλο στολίζουμε και όλο άδεια την αισθανόμαστε. Όπου βιτρίνα παρέβαλε ζωή.

Οι επιτραπέζιες συζητήσεις είχαν μια παράλογη νοσταλγία της όπισθεν 10χρόνων ομηρίας! Σα βγώ απο αυτή τη φυλακή, ένα πράγμα...Τί τα θές, μπαίνεις σε άλλη μεγαλύτερη! Εκείνοι σου δίνουν την αίσθηση της αυτοδιάθεσης και της πολυτέλειας των επιλογών και εσύ αντιλαμβάνεσαι την εικονικότητα τους και δεν εμπιστεύεσαι ουτε τον κώλο σου. Καθημερινά ο θάνατος σου είναι η ζωή μου, είναι η δουλειά σου, σκέφτεσαι να κάνεις κάτι δικό σου, αλλά είναι η κατάληλη στιγμή, ή ειναι στραβό το κλίμα, θα το φάει ο γάιδαρος;

Περπάτησα αρκετά, λούστηκα τον ήλιο, τους ατμοσφαιρικούς ρύπους της Αθήνας. Όσο μπορώ και περπατώ, τίποτα άλλο δε ζητώ και περνάω ζάχαρη στη ζωή την άχαρη.