Στις κατακόμβες του μυαλού μισοτελειωμένα όνειρα συναντάν το ξημέρωμα. Όνειρα δημιουργίας που παραμένουν πάντοτε ημιτελή. Και δε φταίει η αποσπασματικότητα της μνήμης. Πλέον σ’ αυτή την παρτίδα δεν υπάρχει άλλος κατηγορούμενος. Ούτε οι προθέσεις επι και δια καλύπτουν τα έξοδα της σπατάλης δεξιά και αριστερά πια. Τα σημεία της στίξης είναι κι αυτά φτωχά σημάδια ατυχών εκφράσεων. Μια τζούρα καφέ ζυγίζει τη δύναμη των ανείπωτων λέξεων. Η χίμαιρα του χρόνου συμπαρέσυρε στο διάβα της άστοχες στιγμές και λανθασμένους πρωταγωνιστές. Κάπου διάβασα ότι η νοσταλγία είναι ο προθάλαμος της παρακμής. Η σύνθετη παγίδα του πόνου και του νόστου υποσκάπτει τα θεμέλια μιας νέας αρχής. Τα παιχνίδια του μυαλού σκιαγραφούν τα πλαίσια των καταδικασμένων επιλογών. Επιτέλους σημαίνει πολλαπλασιασμός σκοπού με τη διαίρεση του μυαλού, την αφαίρεση του εαυτού και την πρόσθεση της ψυχής. Το αποτέλεσμα της δικής μου μαθηματικής αλχημείας απαντάται στα ολοκληρώματα της ποιητικής μου αδείας.
Σχόλια