Αναπάντεχο πόκερ καρδιάς!

Και μετά το απρόβλεπτο συναπάντησε το αναπάντεχο. Θυελλώδης συνάντηση! Ανάμεσα σε καπνούς προσδοκιών, έξαψης και αμφιβολίας έσκασε το πυροτέχνημα. Πόσο διαρκεί η βροχή απο πυροτεχνήματα και χρώματα. Άλλοι απο την αρχή ξεχειλίζουν απο λέξεις, αισθήματα, ανάγκες που δηλώνουν σαν ποτάμια που διασχίζουν τα δάση και ψάχνουν για την εκβολή τους. Αλλά στην ουσία ψάχνουν τη βολή τους. Άλλοι πάλι εμπιστεύονται αργά, ακόμα και το rafting έχει τη τεχνική του. Κάθε ποτάμι δεν είναι το ίδιο...
Και μετα τα κάνουμε θάλασσα. Χειμωνιάτικη κατα προτίμηση. Εικόνα και ατάκα. Τρικυμία και αν δεν έχεις σωσίβιο, πάρε βαθιά ανάσα και βούτα. Αλλά δε μπορώ να γίνω η σανίδα σωτηρίας του άλλου. Μετα εμένα ποιός θα με σώσει απο εκείνον; Εγκλωβισμός στους φόβους. Αντε γειά δεν έχω χρόνο για άλλο πόνο.
Αλλά για όσο κρατησε καλά ήταν είδαμε ορίζοντα, τραβήξαμε για τον ουρανό. Απλά το θεματάκι είχε να κάνει με τον πυργο ελέγχου και τον αυτόματο πιλότο. Πάλι καλά που η πτήση με την πτώση είναι αδελφάκια δίδυμα. Θα ποντάρω στο τρίδυμο και το πολύ πολύ να πιασω το τζόκερ. Έτσι κι αλλιώς εγγυήσεις δεν υπάρχουν.
Ρίσκαρε πάνω στα χείλη,
το αίμα να κυλήσει
για να γεμίσει τη καρδιά
και να μας αφανισει!