Απο το βασίλειο στη δημοκρατία της συγνώμης

Αλλού. Στο βασίλειο της συγνώμης, εκεί που κατοικούν για λίγο οι περαστικοί μας φόβοι. Αφού βρεθούν αντικρυστά με τις επιθυμίες και τις αμφιβολίες. Αντιμέτωποι. Μέτωπο με μέτωπο. Σχεδόν σε χορογραφία πολέμου. Οι στρατηγικές περισσεύουν. Οι πολεμιστές θα πέσουν μέχρι τον τελευταίο άδοξα σε αυτή τη μάχη. Σε αυτό το βασίλειο απαραίτητος ο χώρος. Χώρος για δύο τουλάχιστον. Συν+γνώμη. Περιθώριο για διαφωνία... Πιο εύκολη η απόρριψη και η απουσία. Δεν έχει κρύο, αλλά πολύ βροχή. Τόση όσο χρειάζεται για να μη διακρίνονται πια τα δάκρυα. Έτσι πέφτει σα σταγόνα η ψυχή. Κατρακυλά στα πόδια διπλωμένη. Σα γράμμα που δε θα ανοιχτεί απο τον παραλήπτη του. Γιατι η αποστολή του κατέστη ανέφικτη. Συστημένο που γύρισε πίσω, χωρίς ρουά, χωρίς ρεν, ούτε καν ματ. Λάθος στιγμή και πάλι. Η σκακιέρα στημένη ανάποδα. Τα πιόνια σε λάθος διάταξη.


Εκεί που τρίζουν τα όνειρα σα ρόδες. Δεν αντέχω τα καλολαδωμένα όνειρα, είναι ξένα. Σχεδόν καλωδιωμένα και καλοδουλεμένα. Άστοχα, άνευρα και καθόλου υγρά. Να βουτάω στο βυθό τους. Να με πίνει ο χυμός τους. Να ικετεεύω και να περισσεύω...


Οτι και όποιος βασιλεύει, το πετυχαίνει κυριολεκτικά και μεταφορικά με τη διπλή του έννοια. Ο ήλιος πάνω στον ουρανό, όλη τη μέρα μας ζεσταίνει και έρχεται η ώρα που βασιλεύει. Παραχωρεί τη θέση του στο φεγγάρι. Η στιγμή που κατεβαίνει απο και ανεβαίνει στο βάθρο του είναι απο τις πιο εντυπωσιακές της ύπαρξης του. Η ακμή και η παρακμή. Ζούν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα και καλά.


Σα βγώ απο τη φυλακή της βασιλείας της γνώμης, θα μπώ στη δημοκρατία της συγνώμης. Και ας λένε όσοι θέλουν οτι απο τότε που ανακαλύφθηκε η συγνώμη, χάθηκε το φιλότιμο. Λυπάμαι. Η συγνώμη δεν είναι εφεύρεση, δεν είναι ανακάλυψη, δεν είναι πανάκεια, δεν είναι χολή, δεν είναι βολή, είναι της καρδιάς ο ήχος και ο χτύπος. Αλλά μόνο γι αυτούς που ξέρουν να τη νιώθουν και όχι να τη λένε και να την ακούν και να τη μετράνε.