Hardcore Frida
Arleta-Batida de coco -Αρλέτα- - YouTube
Καθώς τα φεγγάρια γεμίζουν και αδειάζουν με μετράνε. Ύψος, βάρος, απόσταση και λάμψη. Φωτίζουν στενά περιθώρια και από τα πεζοδρόμια. Αριθμητικές καταγραφές εικόνων. Πειράζει να υπάρχω στον παρανομαστή; Να ζω πια όχι για, αλλά την ανανέωση, την αλλαγή. Άραγε τελείωσαν οι συνέχεις θεομηνίες; Όπως κι αν έχει, περιμένω την αλλαγή της ώρας. Μάλλον την τελευταία! Μετά τα βουβά κλάματα και τα κλάσματα ήρθαν υπέροχα πλάσματα, που δεν ξέρουν πως να σε ντυθούν και πως να γδυθούν τη μοναξιά του εγώ τους. Αποποίηση μοναχικότητας και κάθε ευθύνης, αρκεί να μη φορούν μάσκα στο πρόσωπο, αλλά στο δεξί σαν κόσμημα!
Στου φεγγαριού τη βόλτα αφήνομαι και γίνομαι χνάρι και αποτύπωμα μιας άλλης διαδρομής, όχι η ντροπή της υποτροπής. Όχι άλλο κάρβουνο, όχι άλλα ψίχουλα μόνο χάδι ψυχής και αίμα.
Όλα τα μονοπάτια ή μονόδρομοι και αδιέξοδα του μυαλού γίνονται, αν δεν απορεί και δε το ψάχνει κανείς. Τα προβλήματα προκύπτουν όταν σε κόβουν από τη γλάστρα, σε ξεριζώνουν από το χώμα και όλα είναι ύποπτα και υπό. Υποτίθεται ο έλεγχος χάνεται, παραδίδεται. Η μετατόπιση του πραγματοποιείται στο άλλο όργανο του εγκλήματος την καρδιά. Μπα αντίστροφα συμβαίνει σκέφτεσαι. Λες;
Όπως καταλαβαίνεις, δε χωράω πλέον ούτε στο χάσιμο, ούτε στο γέμισμα του δίσκου. Οπότε ας μην αναρωτιέσαι γιατί δε σου γράφω ένα γράμμα, βουλωμένο κατά βάση. Σίγουρα θα το έχεις διαβάσει. Αρκετά μας πήρε η μπάλα και πάμε για άλλα πιο και καλά εύκολα και τρισδιάστατα υπαρκτά... Έτσι φαίνεται. Ως ένα βαθμό να δοκιμάζουν, δαμάζουν χωρίς να τσιτώνουν, να προκαλούν σύγχυση και να κουράζουν. Οριακά και όχι απόλυτα και εξαντλητικά.
Στον πλαϊνό τοίχο του κατά τα άλλα ερειπωμένου νέο κλασσικού η τεράστια τοιχογραφία, που στη φωτογραφία επίτηδες κάπως θυμίζει πίνακα του Γκόγια, απεικονίζει να περιμένει καπνίζοντας τη Φρίντα στο μπαρ όχι πια την επανάσταση, αλλά μάλλον την αποκάλυψη. Ο ίδιος ο επαναστάτης δανείζει το όνομα του, αλλά όχι και το όραμά του. Εναλλασσόμενα πρόσωπα που ψάχνουν και ψάχνονται. Οι διαδοχικές γύρες από σφηνάκια που στο τσούγκρισμα τους γιορτάζονται χαρές, επέτειοι, χωρισμοί, διαζύγια και ευτυχώς νέες ζωές! Μετά από ώρα πίσω από τον καπνό η Φρίντα σα να μου έκλεισε το μάτι και με ένα αινιγματικό χαμόγελο να ψιθύρισε: Τί περιμένεις; Ακόμα διστάζεις; Αν ναι, φυλάξου από τα δεξιά σου. Καθώς έπινα μονορούφι της χαμογέλασα και εγώ με τη σειρά μου και σκέφτηκα, δεν περιμένω τίποτα και όχι αυτή τη φορά δε θα φυλαχτώ. Ούτε και εκείνη το έκανε! Προοικονομία ή επιβράδυνση; Με τα πολλά, χωρίς να πολύ καταγράφω, αναλύω και να συγκρατώ λεπτομέρειες, Οκτώβρη μήνα ένιωσα του τατουάζ, τα δελφίνια στην πλάτη μου να θέλουν να κολυμπάνε λικνιστικά με μεθυστικό ρυθμό σε βαθιά και άγνωστα νερά μιας υγρής κατά τα άλλα παραλίας κάτω από ένα παραλίγο ολόγιομο φεγγάρι. Παραληρούσα ή παραλήγουσα; Ως γνωστόν δε θέλει κόπο, θέλει να ξανανιώνεις με φαντασία και τρόπο!
Σχόλια