Αφού

 

Οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή του καθενός, μπαίνουν για κάποιον λόγο, ή για κάποιο διάστημα ή μένουν για μια ζωή. Ή όπως αποδίδεται αυτή η φράση καλύτερα στα αγγλικά: "People are for a reason, a season or a lifetime in your life." Με αυτό το σκεπτικό, μιλάμε για ανθρώπους λόγου, μπορεί και του παραλόγου, για άλλους εποχικούς, δηλαδή ανθρώπους μαθήματα- παθήματα, μα όπως και αν έχει αφήνουν ή γίνονται θύματα και για τους παντοτινούς, ας τους χαρακτηρίσουμε εσαεί συνοδοιπόρους. Είμαι από τους τυχερούς ανθρώπους, που έχει εμπλουτίσει τη ζωή του και με τους τρείς τύπους και εξακολουθεί να το κάνει με κάθε δεδομένη ευκαιρία. Πιο παλιά είχα επιφυλάξεις και έπαιζα στην πρώτη και τη τρίτη κατηγορία και απέφευγα στο μέτρο του δυνατού, όπως ο διάολος το λιβάνι, τη δεύτερη. Αλλά πλέον θεωρώ το δεύτερο τύπο  ανθρώπων, ως τον πλέον επωφελές. Σε εκείνους καθρεφτίζονται οι αδυναμίες και όλα όσα χρωστάω στον εαυτό μου να διαχειριστώ και δουλεύοντας τα να με βελτιώνω και να μαθαίνω. Γιατί είναι οι πλέον ουσιαστικά διδακτικοί άνθρωποι! Και η πλάκα είναι πως εκ των προτέρων δεν γνωρίζει κανείς από που θα του έρθουν τα ερεθίσματα τα ανάλογα για να μπει στη διαδικασία της αυτό αναγνώρισης και της εξέλιξης.

Από την άλλη πάλι, είναι και οι άνθρωποι που δε τους διαλέγεις ή σε διαλέγουν για να είναι στη ζωή σου, αλλά είναι χάρη σε αυτούς που υπάρχεις. Και πάλι είμαι τυχερή να έχω στη ζωή μου ακόμα τη μητέρα μου, που όσο περνούν τα χρόνια γίνεται ακόμα πιο παιδί αφού! Αλλά πλέον την έχω μάθει ή τουλάχιστον έτσι νομίζω και τις περισσότερες φορές καταφέρνω να διαχειρίζομαι με χιούμορ και το σεβασμό της αγάπης τις αντιδράσεις της. Και είναι πολλές και κρίσιμες! Γιατί αν και οι δικοί της προβληματισμοί μου φαίνονται κάπως ασήμαντοι ως σπαστικοί, επειδή για εκείνη είναι σημαντικοί, πλέον προσπαθώ να τους συμμερίζομαι και να δίνω περισσότερη προσοχή, αυτό έχει ανάγκη αφού!  Όμως αν χρειαστεί πια καταφέρνω να βάζω όρια και να μη δίνω τις δικές της μάχες. Γιατί δεν έχει νόημα να επωμίζομαι μια ζωή άλλων τα βάρη. Τί το ήθελε η κυβέρνηση να καταστήσει αφορολόγητη τη γονική παροχή; Μύλο θα μας κάνει μέχρι να ξεμπερδέψουμε το μίτο της Αριάδνης που έχει υφανθεί γύρω από τον οικογενειακό μας λαβύρινθο και ιστό. Καλύτερα σε κάθε περίπτωση να το ρίξουμε στο ξυστό! Άλλωστε, ποτέ δεν είναι αργά για αποκαλύψεις.

 Δε θα ξεχάσω ποτέ πως πριν μόλις τρία χρόνια περίπου, η μανούλα μου μου εκμυστηρεύτηκε ότι ο αρχικός τόπος γνωριμίας με τον πατέρα μου δεν ήταν άλλος από ένα μπουρδέλο στην κυριολεξία! Φανταστείτε τη δικιά μου αντίδραση. Γουρλωμένα μάτια και απορία. Όλα ξεκίνησαν από ένα σεσουάρ, όχι δολοφόνων! Αλλά λόγω μήκους τρίχας χειμώνα καιρό, ήθελα να στεγνώσω το μαλλί μου. Οπότε της ζήτησα αν υπάρχει στο σπίτι της και μου έφερε μια υφασμάτινη τσάντα, όπου μέσα εκτός του σεσουάρ είχε και ένα δονητή. Ναι καλά διαβάσατε. Ξανά φανταστείτε τη δικιά μου αντίδραση! Προσπαθώ να ξεπεράσω το σοκ αφού. Άλλος σίγουρα θα αποσιωπούσε το γεγονός , θα έκανε τα στραβά μάτια. Αλλά την έχω πατήσει έτσι στο παρελθόν και βρέθηκα αντιμέτωπη με την παρατήρηση μα καλά γιατί δε μου το είπες να με προφυλάξεις;  Έτσι από το να πληρώσω πάλι το λογαριασμό στην περίπτωση που άλλος αντί να στεγνώσει το μαλλί, το χάσει. Την ρωτάω μαμά πες μου ότι δεν έχεις δώσει σε άλλον αυτό το τσαντάκι με το σεσουάρ. Όχι καλέ γιατί ρωτάς; Γιατί το σεσουάρ έρχεται με μπόνους κοίτα αφού! Τί θέλει αυτό εκεί; Εμένα ρωτάς; Δεν είναι δικό μου αφού! Ξέρεις πόσα χρόνια έχω να το δω; Πρέπει να μάθω ε;! Από εκείνο το ταξίδι στην Αγγλία, τότε το ψώνισα αφού. Μαμά τότε ήμουν οκτώ χρονών. Ε από τότε έχω να το δω. Ναι καλά μας έπεισες και το σεσουάρ από τότε το έχεις αφού. Σα δε ντρέπεσαι να κάνεις τη μαμά σου να αισθάνεται άβολα! Σωστά εγώ εσένα, έχεις δίκιο αφού. Καλά φέρτο να το κρύψω μη το δουν τα αδέρφια σου. Να θυμάσαι που το βάζεις όμως. Μη το βρει κανένα σου εγγόνι κατά λάθος! Σα δε ντρέπεσαι να περιπαίζεις τη μανούλα σου έτσι. Πάντως θες να σου πω κάτι; Άστο ρε μαμά, ειλικρινά φοβάμαι τι θα πεις. Ακάθεκτη συνέχισε, αυτό μου θύμισε που γνώρισα το μπαμπά σου. Στο σινεμά δε τον γνώρισες; Μη μου πεις ότι η ταινία που είχες πάει να δεις ήταν αυστηρώς ακατάλληλη. Όχι αυτή, που ξέρετε δεν ήταν η πρώτη μας γνωριμία. Ήταν πιο πριν, αλλά δε την έχετε μάθει. Ορίστε; Αυτό μας έλεγες πάντα. Τον μπαμπά σας τον γνώρισα όταν είχα πάει να δω τις ομπρέλες του Χερβούργου. Όχι σου λέω, αυτή ήταν η επίσημη εκδοχή, πως να σας πω ότι τον μπαμπά σας τον γνώρισα σε ένα μπουρδέλο στη Φυλής αφού; ΟΡΙΣΤΕ;;; !!! Μη με κοιτάς έτσι, τυχαία ήμασταν εκεί. Ναι για τα χαλιά. Σα δε ντρέπεσαι! Εγώ; Λοιπόν άκου, ο μπαμπάς σου τα πρωινά δούλευε με τους μπαρμπάδες του στην Αριστοφάνους και τα απογεύματα για το χαρτζιλίκι του έκανε θελήματα για τα κορίτσια. Μάλιστα, λύσαμε το γρίφο του γιατί ήταν ο μπαμπάς εκεί. Εσύ τι δουλειά είχες εκεί; Εκεί με άφηνε ο παππούς σου, όσο πήγαινε μέσα να κάνει τη δικιά του δουλειά. Εγώ περίμενα στην είσοδο να τελειώσει. Λοιπόν, μπαίνει ο μπαμπάς σου ψηλός, αρρενωπός, πρασινομάτης και τα σχετικά και το πρώτο που σκέφτηκα και είπα ήταν, εγώ μια μέρα θα σε παντρευτώ εσένα. Ήμουν γύρω στα δώδεκα με σπυριά και τα λοιπά και τι γύρισε και μου είπε; Σιγά μην παντρευτώ εσένα μυξιάρικο. Έπρεπε να πρόσεχε τι έλεγε! Ε ναι γιατί μετά από τέσσερα χρόνια που γύρισα από Βραζιλία και τον ξανά είδα,  τον  είχα ξεχάσει και εκείνος μου θύμισε το περιστατικό και πήγαμε στο σινεμά που ξέρετε. Τί μαθαίνει κανείς! Βίος και πολιτεία ρε μάνα είσαι αφού. Έχεις και άλλες τέτοιες εκπλήξεις να μας πεις; Δε θυμάμαι... Πάλι καλά!

Αφού εκείνη λοιπόν την επεισοδιακή μέρα έμαθα που πραγματικα γνωρίστηκαν οι γονείς μου, κατάλαβα ένα πράγμα, που αυτές τις μέρες επιβεβαιώθηκε. Αφού οι άνθρωποι γνωρίζονται για κάποιο λόγο μέσα στις εποχές και αν μένουν ο ένας στη ζωή του άλλου εξαρτάται από τόσους αδιόρατους παράγοντες, όσοι είναι και οι απροσδιόριστοι λόγοι της γνωριμίας τους.  

https://youtu.be/np_dW7yzhM8