Φτιάχτα μόνη σου!
Θυμάμαι πριν περίπου δύο βδομάδες που ρωτήθηκα "τι φοβάμαι περισσότερο στη ζωή μου", απάντησα για μένα δε φοβάμαι τίποτα, για τους δικούς μου ανθρώπους φοβάμαι. Τελικά οτι φοβάσαι πιο πολύ, τα φέρνει έτσι η ζωή που το αντιμετωπίζεις! Οι φόβοι σε προφταίνουν, σου κόβουν την ανάσα, ανατρέπουν τα πάντα και κυριαρχούν στο παρόν σου.
Και για να μην παρερμηνευτώ, δε φοβάμαι το θάνατο είναι αναπόσταστο κομμάτι του κύκλου της ζωής. Απλά ειναι που ποτέ δεν θα είμαι έτοιμη για το θάνατο και την έλλειψη των άλλων. Πάντα θα μου λείπει η φυσική υπόσταση τους. Θέλω να αγκαλιάζω, να χαιδεύω, να φιλάω, να πειράζω τους δικούς μου ανθρώπους και αυτό θα μου λείπει!
Η καλύτερη συμβουλή που άκουσα τις τελευταίες μέρες ήταν παραδόξως αλληγορική μάλλον: ΦΤΙΑΧΤΑ ΜΟΝΗ ΣΟΥ! Στο μυαλό μου ήρθαν τα μαγαζιά με τις τάβλες και τα ξύλα που παίρνεις τα μέτρα και επιδίδεσαι στη ξυλοκατασκευή ανάλογα με το αν πιάνουν τα χέρια σου ή όχι!
Αλλά ολα τα πράγματα δεν εξαρτώνται απο το ταλέντο και τη φαντασία...
Αυτές τις μέρες έχω καταλάβει ποσο ατελής και αδύναμη είμαι! Όλοι περιμένουν αντιδράσεις φυσιολογικές του τύπου: βουρκώνω, κλαίω, οδύρομαι, σέρνομαι στα πατώματα και τα συναφή! Αλλά, έλα που ποτέ δεν είχα καλές σχέσεις με τη νόρμα των πραγμάτων και των καταστάσεων και δε μου βγαίνει έτσι! Και κατά συνέπεια, στερώ απο τους άλλους τη δυνατότητα της συμπαράστασης και της παρηγοριτικής τους παρουσίας. Δε λέω οτι δε μου λείπει κάποιος να με πάρει αγκαλιά, να μου χαιδέψει τα μαλλιά, να με καθησυχάσει κάπως και να μου πεί οτι θα περάσει ο πόνος. Αλλά επειδη όλα αυτά μου ακούγονται απατηλά και μακρυνά, αυτός ο κάποιος θα ρίσκαρε τη σωματική του ακεραιότητα! Θά'θελα να τον κάνω να φτύσει τα ψέμματα του!
Ναι αλλόκοτες αντιδράσεις θα είχα σε τέτοια περίπτωση, γιατι αλλόκοτες σκέψεις περνάνε απο το μυαλό μου! Όσο πιο ζοφερό το παρόν, τόσο θέλω να το ξορκίσω. Και ο μόνος τρόπος που ξέρω οτι ξορκίζεται ο θάνατος, είναι με το να ζείς και να δίνεις νόημα στις στιγμές της ζωής. Και για μένα ζωή είναι το φεγγαρόφωτο που λούζει τον ουρανό, οι μελωδίες που συντροφεύουν τα όνειρα μου, τα μάτια που θέλω να με συνεπαίρνουν, ο έρωτας σα συναίσθημα και σαν πράξη. Δεν ξέρω αν είναι σοκαριστικό, αλλά δε θέλω άλλη μαυρίλα γυρω και μέσα μου. Θέλω χρώματα, θέλω γεύσεις απο ανάσες και φιλιά. Θέλω πολλά ανεξέλεγχτα και επικίνδυνα. Και επειδή οι άλλοι δε δείχνουν να μπορούν να κατανοήσουν αυτή τη στάση, είναι καλύτερο να κρατιούνται σε απόσταση, για το δικό τους καλό!
Δεν έχω τον παραμικρό χώρο μέσα μου για ενοχικά σύνδρομα, κακέχτυπα και συμπλέγματα. Οι μάρτυρες δεν είναι ποτέ αθώοι ή ένοχοι, οι ύποπτοι είναι! Και τι πιο φυσικό να είμαι ο συνήθης ύποπτος...Οπότε ακολουθώντας τη σοφή συμβουλή που προαναφέρθηκε, το περνάω μόνη μου, ξορκίζωντας τη θλίψη της μοναξιάς, του αποχωρισμού και του θανάτου.
Και για να μην παρερμηνευτώ, δε φοβάμαι το θάνατο είναι αναπόσταστο κομμάτι του κύκλου της ζωής. Απλά ειναι που ποτέ δεν θα είμαι έτοιμη για το θάνατο και την έλλειψη των άλλων. Πάντα θα μου λείπει η φυσική υπόσταση τους. Θέλω να αγκαλιάζω, να χαιδεύω, να φιλάω, να πειράζω τους δικούς μου ανθρώπους και αυτό θα μου λείπει!
Η καλύτερη συμβουλή που άκουσα τις τελευταίες μέρες ήταν παραδόξως αλληγορική μάλλον: ΦΤΙΑΧΤΑ ΜΟΝΗ ΣΟΥ! Στο μυαλό μου ήρθαν τα μαγαζιά με τις τάβλες και τα ξύλα που παίρνεις τα μέτρα και επιδίδεσαι στη ξυλοκατασκευή ανάλογα με το αν πιάνουν τα χέρια σου ή όχι!
Αλλά ολα τα πράγματα δεν εξαρτώνται απο το ταλέντο και τη φαντασία...
Αυτές τις μέρες έχω καταλάβει ποσο ατελής και αδύναμη είμαι! Όλοι περιμένουν αντιδράσεις φυσιολογικές του τύπου: βουρκώνω, κλαίω, οδύρομαι, σέρνομαι στα πατώματα και τα συναφή! Αλλά, έλα που ποτέ δεν είχα καλές σχέσεις με τη νόρμα των πραγμάτων και των καταστάσεων και δε μου βγαίνει έτσι! Και κατά συνέπεια, στερώ απο τους άλλους τη δυνατότητα της συμπαράστασης και της παρηγοριτικής τους παρουσίας. Δε λέω οτι δε μου λείπει κάποιος να με πάρει αγκαλιά, να μου χαιδέψει τα μαλλιά, να με καθησυχάσει κάπως και να μου πεί οτι θα περάσει ο πόνος. Αλλά επειδη όλα αυτά μου ακούγονται απατηλά και μακρυνά, αυτός ο κάποιος θα ρίσκαρε τη σωματική του ακεραιότητα! Θά'θελα να τον κάνω να φτύσει τα ψέμματα του!
Ναι αλλόκοτες αντιδράσεις θα είχα σε τέτοια περίπτωση, γιατι αλλόκοτες σκέψεις περνάνε απο το μυαλό μου! Όσο πιο ζοφερό το παρόν, τόσο θέλω να το ξορκίσω. Και ο μόνος τρόπος που ξέρω οτι ξορκίζεται ο θάνατος, είναι με το να ζείς και να δίνεις νόημα στις στιγμές της ζωής. Και για μένα ζωή είναι το φεγγαρόφωτο που λούζει τον ουρανό, οι μελωδίες που συντροφεύουν τα όνειρα μου, τα μάτια που θέλω να με συνεπαίρνουν, ο έρωτας σα συναίσθημα και σαν πράξη. Δεν ξέρω αν είναι σοκαριστικό, αλλά δε θέλω άλλη μαυρίλα γυρω και μέσα μου. Θέλω χρώματα, θέλω γεύσεις απο ανάσες και φιλιά. Θέλω πολλά ανεξέλεγχτα και επικίνδυνα. Και επειδή οι άλλοι δε δείχνουν να μπορούν να κατανοήσουν αυτή τη στάση, είναι καλύτερο να κρατιούνται σε απόσταση, για το δικό τους καλό!
Δεν έχω τον παραμικρό χώρο μέσα μου για ενοχικά σύνδρομα, κακέχτυπα και συμπλέγματα. Οι μάρτυρες δεν είναι ποτέ αθώοι ή ένοχοι, οι ύποπτοι είναι! Και τι πιο φυσικό να είμαι ο συνήθης ύποπτος...Οπότε ακολουθώντας τη σοφή συμβουλή που προαναφέρθηκε, το περνάω μόνη μου, ξορκίζωντας τη θλίψη της μοναξιάς, του αποχωρισμού και του θανάτου.
Σχόλια