Αίθουσες αναμονής...εικόνες υπομονής

Γκρίζα μούσια και μαλιά ανάκατα, πρόσωπο αγριεμένο, ρούχα βρώμικα ιδίως αυτο το ξεθωριασμένο κίτρινο μπλουζάκι που ποιός ξέρει που το βρήκε. Σα το φάντασμα τριγύριζε στην αίθουσα αναμονής του Σωτηρία. Μπαίνοντας πέταξε το τσιγάρο του πάνω στη κουρτίνα σχεδόν. "Θα βάλετε καμιά φωτιά!" του είπα σβήνοντας το. "Ε και δικό σου είναι;!" μου αντιγύρισε με μίσος στη ματιά και στη φωνή. Έμπαινε και έβγαινε κοιτώντας την αγωνία και τον πόνο στα πρόσωπα και τρεφόταν απο αυτά τα συναισθήματα σαν ικανοποιημένος βρυκόλακας που χτύπαγε φλέβα. Συνήθως ακολουθούσε κατα πόδας τους τραυματιοφορείς και μόλις άφηναν τα φορεία στην άκρη, πήγαινε και τα έσπρωχνε με δύναμη και λύσσα προς οποιαδήποτε πλευρά, αδιαφορώντας για το αν θα χτύπαγε κανέναν ή όχι. Και μετα εξαφανιζόταν...


Απο το παράθυρο μπαίνουν λες και είναι στο δικό τους χώρο. Με το που θα μπούν, ξεχνάνε τι θα πεί πέταγμα και άνοιγμα φτερών. Περπατάνε στα νύχια για την ακρίβεια σουλατσάρουν αδιάφορα ανάμεσα στους διαδρόμους και τα κρεββάτια, ψάχνωντας για παρατημένα ψίχουλα, κανένα σουσαμένιο ξεροκόματο είναι ο θησαυρός τους. Οι άνθρωποι δε τα διώχνουν, αντίθετα έχουν πάψει να τους κάνουν εντύπωση. Απλά, πλέον αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς τους, της κανονικότητας τους. Τουλάχιστον τα περιστέρια όταν βαρεθούν εκεί μέσα, θα ψάξουν το πρώτο παράθυρο και τσούπ με ένα πηδηματάκι θα βρεθούν στο περβάζι και όπως φυσάει ο άνεμος θα άνοιξουν τα φτερά και θα πετάξουν...

Εικόνες του ασυνείδητου τα όνειρα! Σήμερα, συμπτωματικά ήμασταν και οι πέντε μαζί. Καιρό είχε να συμβεί, συνήθως στις γιορτές μαζευόμαστε γύρω απο το τραπέζι οι πέντε και η συνέχεια...Τον έβλεπες που το χαιρόταν! Ίσως μέσα του αναρωτιόταν για την επόμενη φορά. Αλλά όλο αυτό που περνάει τον μαθαίνει, οπως και εμάς να αρκούμαστε στο σήμερα, στη στιγμή και τη μοναδικότητά της!Μας έλεγε για το όνειρο που είδε, αφου επέστρεψε. Το καράβι που απομακρυνόταν χωρίς να είναι μέσα και το όνομα που διάβασε στην πλώρη: ΜΕΧΙΑ. Ερμηνείες πολλές, εικόνα μία. Πάντως, το γεγονός είναι οτι ανώνυμα πλοία δεν υπάρχουν! Τα πλοία είναι σα τα λάθη, τις περισσότερες φορές ψάχνουμε την απόδοση τους...

Αλλη μια αυγουστιάτικη νύχτα αναμονής θα περάσει μέσα στο φόβο της αναμονής για το άγνωστο και το ακατανόμαστο. Το αύριο θα ξημερώσει μέσα στη ραδιενεργή ακτινοβολία. Θα πρέπει να κρατηθούμε μακρυά, όπως μακρυά κρατήθηκε ο συνονόματος εγγονός χθές, λόγω θλίψης και πόνου. Τα παιδιά ζούν διαφορετικά, παίζωντας. Όταν είσαι ακόμα παιδί, δεν έχεις αντίληψη του κινδύνου, μόνο της πείνας, του φόβου και του πόνου. Μετά όλα αλλάζουν, χωρίς να σημαίνει οτι σε απαλλάζουν..!