Τα δέκα λεπτα, μια βδομάδα πριν

Ψάχνω μέσα σε μπερδεμένες λέξεις και νοήματα. Μερικές φορές αναρωτιέμαι πότε πήρα λάθος τα βήματα. Ποιός αναλαμβάνει την ενοχή του πρώτου βήματος και ποιος σέρνει το χορό του Ζαλόγγου...

Οι επιλογές, οι συγκυρίες, ο κακός μου ο καιρός..!

Ο διαδρομος είναι σκοτεινός, αν και βαμένος σε μπέζ ακρυλικό που στις άκρες του έχει κυλίσει και ποτίσει το κάτω μέρος του τοίχου που δεν έχει απορροφήσει όλα τα χέρια που τον έχουν περάσει. Το ταβάνι στο λευκό και ενδιάμεσα στοιχισμένα φώτα και ανεμιστήρες που γυρνάνε νωχελικά. Κάπως έτσι θαρρείς και λειτουργούν όσοι έχουν καθημερινή παρουσία εδω μέσα! Γι'αυτούς είναι ρυθμισμένη η ταχύτητα στο διακόπτη της ρουτίνας. Αν και για τα φοβισμένα μου μάτια που κατρακυλάνε στην επιφάνειαδιακρίνουν οτι όλα μοιάζουν τόσο βιαστικά, όλα εδω μέσα γίνονται στους πιο γρήγορους δυνατόν ρυθμούς! Λάχα λάχα, γεμίζουν οι μπέζ πέτσινες ανα τρείς ενωμένες καρέκλες που ανάμεσα τους παρεμβάλεται ένα βρώμικο τραπεζάκι φορμάικα σε σπασμένη λευκή απόχρωση, πάνω του διακρίνεις το αποτύπωμα που άφησε το ποτήρι του καφέ ενός άλλου. Αλλά γρήγορα αντιλαμβάνεσαι οτι αυτό είναι το λιγότερο που σε απασχολεί!

Η συχνότητα δεν είναι καθορισμένη, αλλα σε τακτά χρονικά διαστήματα ακούγονται απο το μεγάφωνο ονόματα-επώνυμα για την ακρίβεια. Πρόσωπα φωτίζονται, χέρια ξεμπλέκονται, ζορισμένα χαμόγελα ανταλάσσονται σε κλάσματα δευτερολέπτων. Τα πόδια βιάζονται να σηκώσουν το βάρος και να κατευθυνθούν προς τη ράμπα που κατηφορίζει, να πάρουν τη στροφή. Ξέρουν οτι θα κινηθούν αντίστροφα και θα ξαναπάρουν την ανηφορική κλίση σε περίπου ένα δεκάλεπτο. Θα χάνουν λίγο το βηματισμό. Θα λυγίσουν μπροστα στη καρέκλα που θα έχει χάσει μέσα σε αυτά τα δέκα λεπτά τη ζεστασιά και το σχήμα του σώματος, αλλά θα υποδεχτεί το σώμα που υποφέρει για λίγο, ώσπου να μπορέσει να σταθεί στα πόδια του και να λειτουργεί πάλι κανονικα.

Αυτά τα δεκα λεπτά! Όσα δε φέρνει ο χρόνος τα φέρνει το λεπτό που κάνει τη διαφορά. Τί πονάει πιο πολύ η αναμονή, η άγνοια, η αγωνία... Τα μάτια μου χαζεύουν τα πρόσωπα. Χαρακτηριστικά βουτηγμένα στον πόνο και την αγωνία. Η ακτινοβολία στο βλέμμα δεν υπάρχει, μόνο στο μηχάνημα! Τα δικά μας 10λεπτά στο μηχάνημα σημαδεύουν στον εγκέφαλο. Ο μπαμπάς μου είπε οτι του σημάδεψαν μια ειδική μάσκα με δύο στόχους, όσοι και οι όγκοι. Σε πιέζει ένα διχτάκι,ξέρεις όπως τα λουκάνικα και μετά τα σίδερα. Αλήθεια, θυμάσαι τη σιωπή των αμνών; με ρώτησε Ναί Χάνιμπαλ του απάντησα και γελάσαμε. Τώρα ξέρω απο που πήρα το χιούμορ!

Αυτή η εμπειρία, άργησε να καταγραφεί μία βδομάδα. Δεν ήθελα να θυμηθώ, δε θέλω να ξεχνάω. Μιά βδομάδα άκαπνη και λέω να συνεχίσω κάπως έτσι να είμαι δίπλα.