Κλπ.

ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ - "σήκω παιδί μου" - YouTube

Το δωρεάν λοιπόν έχει το μεγαλύτερο κόστος. Την αποτίμηση της παραχώρησης και της εξουσίας επί της ουσίας...

Πίσω από τις γράμμες πρέπει να διαβάζει κανείς, για να βλέπει την ολότητα της εικόνας το κατά δύναμιν και όχι κατά τύχην. Ιδίως όταν οι διαστάσεις του δημιουργήματος γίνονται μεγαλύτερες από το δημιουργό. Επιλογές και αντιλήψεις.

Η πρόσφατη εμπλοκή στη διώρυγα του Σουέζ ήχησε σαν υπενθύμιση. Και ακόμα δεν έχουμε νιώσει τις επιπτώσεις της!

Η άγκυρα δεν ήταν στη θέση της. Δε συνόδευε το πλοίο. Παλιά σκουριασμένη άγκυρα παντός καιρού. Την πήρε το μάτι μου βιαστικά. Η φαντασία μου έτρεχε να συναντήσει λιμάνια που έδεσε, τους βράχους που ηθελημένα αγκιστρώθηκε. Αντ’ άυτών, αντάμωνε τη σκιά της που εξέπεμπε μια αβάσταχτη μελαγχολία που είχε μπει σε αχρηστία και δε κρεμόταν από την καδένα της. Αν έχεις δέσει όχι το γάιδαρο σου, αλλά σκάφος, ξέρεις ότι η διαδικασία που εφαρμόζεται, πρώτα επιβάλει τις γνωστές διοπτεύσεις και η ταχύτητα που ωφελεί να ακολουθείται, ακούει στο κέλευσμα «πρόσω αργά» και μετά στο κράτει και φούντο. Αλλιώς έχεις εγγυημένο στην καλύτερη το σκροτσάρισμα και όχι το σκοράρισμα!

Γύρω μου βλέπω ανθρώπους κουρασμένους και τρομαγμένους να λειτουργούν σαν κανάλια. Κάποιες φορές σαν υγρά κανάλια νερού. Το νερό ακολουθεί αυλάκια, αλλιώς διαβρώνει το χώμα και σχηματίζει τα δικά του. Αλλά μερικές φορές, λειτουργούμε σαν κανάλια αναπαραγωγής ακατέργαστης πληροφόρησης. Η κριτική σκέψη που κοστίζει, είναι και αυτή που όλο και πιο συχνά εκλείπει. Έκλειψη ήλιου ή φεγγαριού. Το χειριστήριο δεν είναι στη θέση του. Mute!

Πόσο βάρος να αντέξει το θάρρος, όταν σε ξεπερνάει ο χρόνος;

Για να ξεπεράσω κάτι, το αφήνω να με αφομοιώσει. Λάθος! Πλέον το αφομοιώνω, το κατανοώ και βρίσκω την άκρη μου, όταν το συγχωρώ. Μέσα μου πια δεν παρατηρώ τις διαστάσεις που του έδωσα χώρο να καταλάβει. Αλλαγή ρόλων. Γίνομαι δράστης και έτσι αφήνω τη βολική θέση του παρατηρητή. Nαι δεν έχει πια νόημα, δολοφονώ το παρελθόν. Για αυτό το έγκλημα, δεν υπάρχει ποινή. Υπάρχει μόνο διάσταση, αυτή των απόψεων. Αλλά μόνο έτσι στο παρόν ζω χωρίς τα βάρη του χθες. Το σήμερα είναι το μόνο που έχουμε, οπότε αν αξίζει, στο ταμείο φαίνεται.

(1) Stavros Lantsias - The River of Time - YouTube