O ρυθμός του χρησμού
Έδωσα λογαριασμό με τον κωδικό της σωματικής άσκησης και κατηφόρισα τον αγαπημένο πεζόδρομο. Ήξερα ακριβώς σε ποια γωνία θα΄ταν στημένος ο κάθε επαίτης. Όχι αυτοί των άπιαστων ονείρων, οι άλλοι, οι σύγχρονοι σταυρωμένοι..
Κι όμως όπως κάθε στιγμή, ήμουν έτοιμη για την έκπληξη! Και εκείνη συνεπής δεν άργησε. Αιχμαλώτισε τα αυτιά μου, ο ρυθμός της κλασσικής κιθάρας που έπαιζε μέσα από το ηχείο που είχε δίπλα του, μπροστά στην ανοικτή του θήκη. Εκείνος δε τραγουδούσε, απλά έπαιζε με μια ιδιαίτερη ευαισθησία τις νότες από το Ήσουν Παιδί σα τον Χριστό. Όπως πέρασα ξυστά δίπλα, έριξα μαζί με τα ψιλά, μια ματιά στη θήκη της κιθάρας. Και εκεί με περίμενε η δεύτερη έκπληξη. Ανάμεσα στα κέρματα λιαζόταν ένα βελανίδι. Όποιος το έριξε, απλά ή είχε απεριόριστη φαντασία, ή μακάρι να ήξερε..!
Το αρχαιότερο μαντείο της ελληνικής επικράτειας ήταν αυτό της Δωδώνης. Μπορεί σήμερα ο τόπος να φημίζεται για τα γιαούρτια του, αλλά τότε αφιερωμένος ήταν ως ο ιερός τόπος του Δία. Οι χρησμοί δίνονταν είτε από τις φυλλωσιές των ιερών βελανιδιών, είτε από το πέταγμα και τα κρωξίματα των περιστεριών και όχι του ιερού πτηνού, του αετού. Βέβαια, υπήρχαν και οι χάλκινοι λέβητες πάνω στα τρίποδα, που και εκείνοι με τη σειρά τους έδιναν μηνύματα. Αρχικά αυτά τα ερμήνευαν οι Σελλοί και αργότερα οι Πέλειες. Ο Αριστοτέλης υποτίθεται στα Μετεωρολογικά του, θεωρούσε ότι ο χώρος ανάμεσα στη Δωδώνη και τον Αχελώο ποταμό, αποτελούσε το λίκνο των Ελλήνων. Αφού είχε συνδεθεί με τον Έλληνα, το γιο του Δευκαλίωνα. Ο κατακλυσμός του τελευταίου, αυτός των 9 ημερών και νυχτών που προκλήθηκε από τον Δία με σκοπό την εξαφάνιση της ανθρώπινης γενιάς. Γιατι μεταπείστηκε ο Δίας από την ευσέβεια της Πύρρας και του Δευκαλίωνα και τους επέτρεψε μετα την καταστροφή, από πέτρες να το επανεγκαθιδρύσουν το είδος μη με ρωτήσετε. Όπως επίσης μη με ρωτήσετε, κατά πόσο συμπίπτει ο εν λόγω κατακλυσμός με αυτόν του Νώε. Πάντως και ο Πλούταρχος με τους γονείς του Έλληνα συνδέει τη λατρεία του Δία στη Δωδώνη μετά τον κατακλυσμό.
Με αυτές τις κατακλυσμιαίες σκέψεις να ρυθμίζουν τα βήματα μου, βγήκα στο λιμάνι. Εκεί μου πήρε ώρα, να προσπαθώ να ξεδιαλύνω τα λόγια του γνωστού ως τελευταίου χρησμού της Πυθίας από τους στίχους του Γκάτσου.
Έμπαινες κι έλαμπε το σπίτι σαν το τριφύλλι τ’ ανοιχτό κι είχες το φως τ’ Αποσπερίτη στα δυο σου μάτια φυλαχτό...
Έστ’ ήμαρ ότε Φοίβος πάλιν ελεύσεται καί ές αεί έσεται»-«Θα έρθει η μέρα που ο Φοίβος θα επιστρέψει και θα μείνει για πάντα»
Και ως γνωστόν συμφωνία ουσιαστική ανάμεσα στους χριστιανούς και τους ειδωλολάτρες, όπως αποκαλούνταν οι τότε Έλληνες, δεν υπήρχε. Και ο Ιουλιανός ο Παραβάτης παρά τις προσπάθειες του νικήθηκε. Έτσι η νέα πίστη πήρε τη θέση της παλιάς, ακόμα και πάνω στα συντρίμμια της. (Χαρακτηριστικό παράδειγμα συγχώνευσης τους το παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Αυτό το κρυφό διαμάντι που προσπερνάμε, αλλά αξίζει της προσοχής μας).
Προσωπικά, πάντα θα αναρωτιέμαι και αν ο Φοίβος είναι ένα άλλο όνομα για τον Χριστό της Δευτέρας Παρουσίας... Και απλά δε μας το λένε, για να μη μπερδεύονται πιστεύω και συμφέροντα!
* Η φωτογραφία είναι: Η γέφυρα του Ρεμπέτη- Το διαχωριστικό ή το σύνορο αν προτιμάτε ανάμεσα στη Δραπετσώνα και τον υπόλοιπο Πειραιά -19/03/2021
Σχόλια