Η συναισθηματική βαλίτσα

Η Βαλίτσα (Μ.Μητσιάς-Κιβωτός,Live) - YouTube

Το πλεονέκτημα του να μένει κανείς κοντά στο λιμάνι δίπλα σε πεζόδρομο, φαίνεται τα καλοκαίρια, κάπου εκεί κοντά στα ξημερώματα, πριν σαλπάρουν για τα πρωινά τους δρομολόγια τα πλοία. Για να είμαι πιο σαφής, δε φαίνεται, ακούγεται. Ναι είναι αυτός ο καθόλα χαρακτηριστικός ήχος που κάνουν τα ροδάκια από τις βαλίτσες, που τραβιούνται βιαστικά και με άγχος πάνω στις ακανόνιστες πλάκες του πλακόστρωτου από μελλοντικούς, όσο και μελωδικούς νεαρούς ταξιδιώτες. Γιατί κανείς δεν έχει το μυαλό να σκεφτεί πάνω στη φούρια, να εκμεταλλευτεί τις συνεχόμενες γραμμές των τυφλών και να κάνει πιο άνετη έτσι, τόσο τη δική του ζωή, όσο και των περιοίκων και δικαίων τον ύπνο;! Απλά πράγματα αλλά όχι, μάλλον έχουμε συνηθίσει στα δύσκολα, που δεν υπάρχει λόγος και τρόπος διευκόλυνσης της  συνύπαρξης και της επικοινωνίας! Πόσο μάλλον τώρα, που μετά από τόσους μήνες νόμιμα πια, θα μπορεί να τραβιέται η βαλίτσα των κοντινών ή μακρινών αποδράσεων.

 Αλήθεια δεν ξέρω τι τύπος βαλίτσας είσαι. Από εκείνους που τη γεμίζουν με σύστημα και τακτικά, έτσι ώστε τα απαραίτητα πράγματα που θα πάρεις μαζί σου στο ταξίδι να μένουν ατσαλάκωτα και να πιάνουν τον όσο πιο δυνατόν μικρότερο χώρο. Ή του δικού μου τύπου, της τελευταίας στιγμής, εκείνων που σκέφτονται για τόσες μέρες βάλε κι αυτό, ε ναι αυτό θα το χρειαστώ και αν μου λείψει και εκείνο τι θα απογίνω; Και φτάνοντας στον όποιο προορισμό, την ανοίγω να τακτοποιήσω και από τα τόσα πράγματα που έχει μέσα, ανάθεμα αν εν τέλει φοράω ή χρησιμοποιώ ας πούμε το σαράντα τοις εκατό!

Όπως δεν ξέρω, με βάση ποιο κριτήριο καταλήγεις στην επιλογή προορισμού για παράδειγμα ή βιβλίου. Αν σε έχουν πείσει οι απόψεις φίλων, ή οι προτάσεις περιοδικών ή ιστοσελίδων του συρμού ή της μόδας, ή επιλέγεις βάσει ενστίκτου, ή αν αποκλειστικά βασίζεσαι στο βάθος και το περιεχόμενο της τσέπης σου. Αν μελετάς το περιβάλλον και την ιστορία του τόπου που θα επισκεφτείς, τους ανθρώπους του, ή αν πας για το έτυχε και περνάγαμε ωραία με εκείνη την παρέα στη Νότια Κορέα. Γιατί κακά τα ψέματα, ανεξάρτητα από την κατευθυντήρια γραμμή των επιλογών, αυτό που έχει σημασία είναι να περνάει κανείς καλά και να μην κρίνει τα όποια πρόσωπα και καταστάσεις από το εξώφυλλο και τις πρώτες εντυπώσεις. Ιδίως των άλλων!

Όταν κατεβαίνω Μοναστηράκι, ανεξάρτητα από τη δέσμευση χρονικού πλαισίου, σα σε προσκύνημα περνάω με τα πόδια από Ανδριανού και πλατεία Αβησσυνίας. Και ο λόγος αφορά το γεγονός ότι ποτέ δεν ξέρει κανείς τι θα τραβήξει τη ματιά και την προσοχή μου. Στην πιο πρόσφατη βόλτα μου, μέσα σε ένα ανοικτό πόρτ μπαγκάζ ήταν μια βαλίτσα όχι καρό, αλλά πλαστικοποιημένη ξεθωριασμένης καφέ απόχρωσης χιλιοταλαιπωρημένη της δεκαετίας του πενήντα. Από τα αυτοκόλλητα και από το στραπατσάρισμα φαινόταν ότι ήταν σίγουρα πολυταξιδεμένη. Όπως τη χάζεψα, σκέφτηκα το άρωμα  πόσων ονείρων και πόσων προσδοκιών να χώρεσε κατά καιρούς μέσα της με τη μορφή ρούχων και χρηστικών αντικειμένων. Και πόσα από εκείνα βγήκαν αληθινά; Και πώς προοδευτικά πήγε από το αμπάρι, στο δωμάτιο και μετά σε κάποιο πατάρι για να καταλήξει ξανά στο δρόμο. Κι όμως, διεκδικούσε τη θέση της πάλι στο σαλόνι κάποιου για να αναδείξει  τη διακόσμηση του χώρου και της φαντασίας του.

Γιατί αν το καλοσκεφτεί κανείς, ιδίως το ταξίδι της επιστροφής από τον όποιο προορισμό, η βαλίτσα πέρα από τα όποια άπλυτα, μέσα περιέχει διαφορετικά συναισθήματα και αναμνήσεις που πριν να ξεκινήσει δεν είχε. Αυτό φυσικά εφόσον το ταξίδι είχε αντικειμενικό σκοπό την αναψυχή, ή το συνδυασμό το τερπνόν μετά του ωφελίμου. Ίσως για αυτό η επιστροφή τις περισσότερες φορές χαρακτηρίζεται  πιο σύντομη, από τον πηγαιμό, εκτός και αν την κάνει κανείς Κυριακή βράδυ το κατακαλόκαιρο οδικώς μέσω Εθνικών Οδών και καταριέται την ώρα και τη στιγμή, που βρέθηκε εκεί λόγω της κίνησης! Και χρονικά είναι ο γυρισμός πιο γρήγορος, γιατί έχει απαλλαγεί από το βάρος της προσμονής, που τον έχει ανταλλάξει με το χνώτο της ανάμνησης. Κάποιες φορές έχει επιβεβαιωθεί το μέγεθος της προσδοκίας από ματιές όλο υποσχέσεις, υγρά αγγίγματα και βαριές ανάσες με υπόκωφους διακεκομμένους αναστεναγμούς. Και κάποιες άλλες φορές πάλι όχι. Εκείνες τις φορές, χαζεύει κανείς τον φαύλο κύκλο της πληγής και πως κάθε λεπτό που περνά βαθαίνει στο είναι του μέσα η χαρακιά της απόστασης. Και τότε είναι που μπορεί και να θυμάται την αντανάκλαση της ματιάς του πάνω στο παράθυρο όπως καθόταν στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου των δικών του. Και την εναλλαγή του τοπίου και των χιλιομέτρων με εκείνη του αέρα, που δεν έπαιρνε τις φωνές, που έρχονταν από μπροστά και άκουγε αφηρημένα μεν, αλλά η ένταση δεν κοβόταν ούτε με μαχαίρι. Και είτε ζητούσε να δυναμώσουν τη μουσική, ή μια στάση επιτέλους να ξαλαφρώσουμε, ή απλά άνοιγε το παράθυρο να αναζωογονηθεί και να κουφαθεί από τον αέρα και να κρεμάσει το κεφάλι ή το χέρι έξω για να μετατοπιστεί και η φωνή και η προσοχή των μπροστινών.

Βέβαια, από τότε οι βαλίτσες γενικά έχουν γίνει πιο εργονομικές με πολλές θήκες και με ρόδες (να σημειωθεί) και πολλές από αυτές πιο προσωπικές. Για παράδειγμα, για να ξεχωρίζουν από μακριά, κάποιοι επιλέγουν αντί για στάμπας, ή όποιου άλλου χαρούμενου χρώματος να φέρουν τη φωτογραφία τους. Οι τελευταίοι αν τους παρατηρήσεις στο λουρί της αναμονής την εντοπίζουν από την αρχή, αλλά την αφήνουν να κάνει έστω τη μισή γύρα για να κόψουν αντιδράσεις!  Και όταν την τραβάνε έχουν το χαμόγελο της επιτυχίας. Γιατί όχι; Δεν είναι επίτευξη τα έστω τέσσερα λεπτά διασημότητας; Συγνώμη Άντι, έχουμε εκπτώσεις και τρελούς ρυθμούς ζωής και τα δεκαπέντε λεπτά, έχουν πέσει πλέον στα τέσσερα.  Πάντως, θα μου άρεσε να έχει φτερά, ή έστω τηλεκατεύθυνση και να με βρίσκει η βαλίτσα. 

 Παρόλα αυτά, έχω αντικαταστήσει τη βαλίτσα εδώ και χρόνια με σάκο, όχι του μποξ. Και αυτό για να με πιέσω λόγω βάρους να φορτώνομαι μόνο τα απαραίτητα. Τα υπόλοιπα και τις ελλείψεις τις καλύπτω καθοδόν. Έτσι τουλάχιστον εξασφαλίζω ότι η όποια διαδρομή και το όποιο ταξίδι γίνεται πιο ενδιαφέρον! Αυτό βέβαια ενέχει και το ρίσκο, να ψωνίσεις από σβέρκο. Αλλά τουλάχιστον έτσι ξέρω, ότι αφήνω και κάτι πίσω, εκεί από όπου παίρνω. Άσε που υπάρχουν και άλλοι λόγοι. Πρώτα πρώτα, αισθάνομαι πιο ανάλαφρη και έτοιμη αν χρειαστεί για άμεση αναχώρηση χωρίς περιττή αναμονή. Και φυσικά τον σάκο συνειρμικά τον συνδέω με τον άγιο Βασίλη. Ποτέ δεν ξέρεις τι δώρο θα βγει από μέσα του! Αυτό που ζήτησες, ή αυτό που θεωρούν ότι θέλεις;! 

Καλό καλοκαίρι, καλά ταξίδια και καλά ξεφορτώματα!