Το πάζλ των αντιφάσεων
Κάποτε με ρώτησαν τι φοβάσαι και τι αγαπάς πιο πολύ. Και η απάντηση μου ήταν μια και για τα δύο: τον "δικό μου" άνθρωπο. Και αυτό γιατί είμαστε ικανοί τόσο για το καλύτερο, όσο και για το χειρότερο. Ένα πάζλ αντιφάσεων των υπό διαμόρφωση χαρακτήρων μας είμαστε. Λατρεύω τα πάζλ! Όσοι με γνωρίζουν, το ξέρουν. Αλλά τα πάζλ τα ανθρώπινα είναι τα πιο περίπλοκα. Γιατί οι άνθρωποι είμαστε κατ' ουσία κομμάτια και ενός πάζλ ευρύτερου υπό διαμόρφωση και διερεύνηση. Αν εξαιρέσουμε το σωματότυπο και τα γονίδια μας, δεν ερχόμαστε με άλλες προδιαγραφές συγκεκριμένες. Δηλαδή, πόσα κομμάτια συνθέτουν τον καθένα μας. Και ας αφήσουμε την ποσότητα στην άκρη για μια φορά, αυτό που ίσως είναι το πιο προβληματικό και ταυτόχρονα συναρπαστικό, αφορά το γεγονός ότι οι ψηφίδες αυτές δεν είναι σταθερές. Τις διέπει μια διαρκή μετάλλαξη σε κάτι άλλο, διαφορετικό, ανάλογα με τις καταστάσεις, τις εμπειρίες, τις δικές μας και των άλλων. Εξαρτάται από τον συγχρωτισμό και τις συναναστροφές μας, έτσι μεταβάλλεται και η εικόνα του πάζλ. Η ολοκλήρωση του είναι και αυτή με τη σειρά της ένας ακόμα γρίφος. Πάνω που υποθέτει κάποιος, ότι τα κατάφερε και έχει το αποτέλεσμα των κόπων του μπροστά του, με ένα αδιόρατο κόλπο του μυαλού, ή αλλαγή του ψυχισμού, η εικόνα αυτή αναδιαμορφώνεται μέσα του. Και το πιο πολύπλοκο του πράγματος είναι η ανασύνθεση των ψηφίδων του εαυτού.
Το παρόν είναι ο πιο μακρύς υπαρξιακά χρόνος. Στο διάστημα της σύμβασης του ενώνουμε τις ψηφίδες μας. Οι αντιλήψεις, οι σκέψεις, τα συναισθήματα μας, όλα εκείνα που μας απαρτίζουν μέσα στη βιωμένη καθημερινότητα, παράλληλα παίρνουν τις αποχρώσεις των διαμορφωμένων απόψεων που στηρίζονται στο χθες του καθενός και της κοινωνίας που ζούμε. Ο μικρόκοσμος και ο μακρόκοσμος σε μια διαρκή ανταλλαγή και ανάμιξη. Και όταν αντιλαμβανόμαστε την απόκλιση τους δημιουργείται ανισορροπία. Κακά τα ψέματα, είμαστε προϊόν της κοινωνίας μας. Αλλιώς σκεφτόταν η γιαγιά μου και αλλιώς σκέφτομαι τα πράγματα εγώ. Και ακόμα και εμένα αν πάρουμε σα σημείο αναφοράς, αλλιώς αξιολογούσα καταστάσεις και ανθρώπους στο παρελθόν κι αλλιώς τώρα και ποιος ξέρει πως στο μέλλον. Οπότε ναι φοβάμαι τον εαυτό μου και όχι την αφηρημένη ιδέα του ανθρώπου. Και δε φοβάμαι για μένα, αλλά αυτά που αν αφεθώ και δε σεβαστώ την ελευθερία μου και των άλλων μπορώ να γίνω, ή να κάνω. Συνεπώς με οριοθετώ μέσα στα πλαίσια που μου επιβάλει το κοινωνικό σύνολο που με αποδέχεται ως μέλος του, προκειμένου να το στηρίζω και να μου ικανοποιεί την ανάγκη του να ανήκω κάπου. Αλλά αυτό αποτελεί άλλη μια συνθήκη, που την ίδια στιγμή με διαμορφώνει και προσπαθώ να εξισορροπώ με τη μέσα μου αυτοδιάθεση και λογική. Έτσι το παρόν, που θεμελιώνεται σε διαρκώς ανατρεπόμενα δεδομένα, είναι έκθετο και γίνεται ο πιο μακρύς δρόμος, που καταλήγει σε λαβύρινθο και οδηγεί πιο μακριά από το είναι μου.
Ο καθένας είναι στη δική του διαδρομή, το δικό του ταξίδι και τη δική του πορεία. Οι δρόμοι μας μπορεί να διασταυρώνονται και ανάλογα με τα μπογαλάκια μας, μερικές φορές να προκαλούν και να πυροδοτούν συναισθήματα. Εκείνα που υπάρχουν ήδη μέσα μας σε άλλον βαθμό ακατέργαστα και σε άλλον υπό επεξεργασία. Όλοι ενεργούν, όπως αντιλαμβάνονται εκείνη τη στιγμή την πραγματικότητα τους. Τα κίνητρα των αντιδράσεων δεν αποτελούν το κατηγορητήριο. Μια που και αυτά είναι κατά πολύ μεταβαλλόμενα. Όμως η κατανόηση των δικών μας γιατί και διότι, αποτελεί το ζητούμενο και το δεδομένο, χωρίς να μας εξασφαλίζει το μοίρασμα. Στην ουσία στον εκάστοτε απέναντι μου πλασάρω την ιδέα του εαυτού, που με εξυπηρετεί τη συγκεκριμένη στιγμή για να έχει και να πορεύεται και αντίστοιχα. Και η κατανόηση του εαυτού έρχεται με τη μεταξύ μας τριβή. Αν τρίψει κανείς δυο πέτρες θα βγάλει σπινθήρες για φωτιά. Αν όμως τριφτούν οι άνθρωποι μαλακώνουν. Υποτίθεται!
Βέβαια, πρέπει να λαμβάνουμε και άλλους παράγοντες υπόψιν μας. Γιατί η επικοινωνία δεν προϋποθέτει ντε και καλά τη συνεννόηση. Και είμαστε πολλοί, που επειδή προσαρμοζόμαστε ο καθένας με το τρόπο του, πιστεύουμε ότι μεταξύ μας καταφέρνουμε να εννοήσουμε όσα αντιφατικά παραλείπουμε να θίξουμε. Βαβέλ πράξεων, συναισθημάτων και σκέψεων. Αυτά αποτελούν τα βασικά συστατικά της ρευστότητας της ύπαρξης μας. Και με αυτά φωτίζουμε και φωτιζόμαστε και έτσι κι αλλιώς συνεχίζουμε να συνυπάρχουμε. Χωρίς απαραίτητα να γνωρίζουμε τι θα φανεί στο τέλος και πότε ή ποιος ή για ποιόν θα χτυπήσει το κουδούνι.
.Οι δικοί μου ξένοι - Χαρούλα Αλεξίου - YouTube
Σχόλια