Στραβός ο γιαλός

 

(1) Ριφιφί - Αμετανόητα τρελός (1991) - YouTube

Ε ναι,  στραβός είναι ο γιαλός και εμείς στραβά τον αρμενίζουμε. Ενίοτε του πετάμε σωσίβια για να σώθει και να σωθούμε από αυτόν! 

Δεν ξέρω πως γίνεται στην πράξη, να υπάρχει αγάπη χωρίς το θεμέλιο της εμπιστοσύνης και της επικοινωνίας. Κι όμως το σημείο επαφής μπορεί να μην είναι λεκτικό. Μπορεί να είναι σαν και αυτή τη μαγική επικοινωνία, που έχουμε με τα ζώα, της εμπιστοσύνης και της αγάπης που δε χρειάζεται σα μέσο τις λέξεις.  Παραδείγματα άπειρα μπορώ να δώσω, χαρακτηριστικότερο είναι όταν ο σκύλος μου χαίρεται για κάτι που έφαγε, πάει και τρίβει τη μουσούδα του στα μαξιλάρια και κάνει τούμπες στον καναπέ, που λόγω ηλικίας δυσκολεύεται να ανέβει υπό κανονικές συνθήκες! Και φυσικά γυρνάει και κοιτάει να δει, αν τον βλέπω και μόλις το διαπιστώσει μένει ακίνητος για να τραβήξει την προσοχή ακόμα περισσότερο σα να σφυρίζει κλέφτικα και μετά συνεχίζει το θεάρεστό του τρίψιμο, όχι στα μαξιλάρια πλέον, αλλά στα πόδια μου! Ο δε γάτος μου που είναι μικρός, όταν θέλει να προκαλέσει αντιδράσεις του στυλ λατρέψτε με, αφού τιναχτεί δυο τρείς φορές στο πλάι σαν ελατήριο, επιτίθεται στην ουρά του σκύλου και μόλις εξασφαλίσει από εκείνον το πνιχτό γρύλισμα τύπου δε μας ξεφορτώνεσαι, εξαπολύει νέα επίθεση αγάπης στα δάχτυλα των ποδιών μου γουργουρίζοντας, δαγκώνοντας και γλύφοντας ταυτόχρονα. Λόγια του αέρα, λόγια της πλώρης με άλλα λόγια να αγαπιόμαστε έτσι χωρίς λέξεις!

Δεν παίρνω εύκολα γραμμή τι θέλουν οι άλλοι από εμένα, γιατί ζω στον κόσμο μου και περνάω μια χαρά γενικά. Αλλά ειδικά αυτό δυσχεραίνει την επικοινωνία, όταν άλλα εννοούνται και άλλα λέγονται και στην πράξη άλλα γίνονται. Αλλά τι τα θες και τι να περιμένεις από κάποιον που θεωρεί ότι αν δεν τρελαθείς, δε μπορείς να καταλάβεις τη νορμάλ πλευρά των θεωρήσεων και ότι υπάρχει κάτι που συμβατικά καθορίζεται σα φυσιολογικό. Γιατί στην πράξη επικρατεί το τεχνητό και αφύσικο. Εννοώ ότι έχουμε μια τέτοια σύγχυση πλέον, που έχουμε ξεχάσει, ίσως από φόβο, ίσως από εγωισμό, το πως είναι το απλό και σαφές. Η παγίδα του μυαλού διαδέχεται το βάθος του αισθήματος και ανάμεσα τους ισορροπεί, τραμπαλίζεται και περιδινίζεται ο ψυχισμός και ο εαυτός. 

Για αυτό πια ακολουθώ άλλη τακτική και υιοθετώ τη δικιά μου γραμμή. Μου πήρε χρόνο και κόπο να καταλάβω με τον δικό μου τρόπο, πως να δίνω ουσία και σημασία σε αυτό που θέλω. Όχι σε αυτό που θέλει το εγώ μου, αλλά σε αυτό που ουσιαστικά με προσδιορίζει ως ύπαρξη μοναδική και ταυτόχρονα μέρος του συνόλου, του όποιου συνόλου. Αυτό το γεγονός πολλές φορές δυσχεραίνει τη συνύπαρξη, αλλά πλέον είμαι σε μια ηλικία που προκειμένου να μη βάζω νερό στο κρασί μου, πίνω άλλα ποτά! Απλά όχι ότι βρεθεί στο δρόμο μου, αλλά αυτά που επιλέγω.  Πράγμα που σημαίνει ότι δεν κάνω παραχωρήσεις χρόνου, ενέργειας και σημασίας σε πράγματα που πια δε με αντιπροσωπεύουν. Δε με ενδιαφέρει το να είμαι αρεστή στους άλλους, αλλά να ζω για μένα, ότι μου αναλογεί. Αν χρειάζεται, λέω αυτά που έχουν ανάγκη να ακουστούν και να ακούσουν οι άλλοι, αν πάλι όχι, το αποφεύγω. Δε βρίσκω νόημα να σπαταλιέμαι όπως παλιότερα στο να προσπαθώ να γίνω κατανοητή. Ο άλλος πάντα θα καταλαβαίνει, αυτά που θέλει και είναι σε φάση να καταλάβει. Το έχω πάρει απόφαση πια, ούτε τον κόσμο θα σώσω, ούτε θα τον αλλάξω. Εμένα προσπαθώ να καταλάβω, να εκφράσω και να νιώσω μέσα από τις εμπειρίες που ζω. Γιατί η ζωή είναι ωραία, γλυκόπικρη και τόσο μικρή, για να την εκμηδενίζουμε,  προκειμένου να μας σώνεται το αίσθημα και να μη τη ζούμε αυθεντικά και μόνο για τους άλλους.

Στην αμετανόητη ευαλωτότητα σε αυτό θα πιώ την επόμενη γουλιά μέχρι τέλους! 

(1) The Big Blue - A Better Place - YouTube