Cornucopia
Δεν ξέρω πως τα πάτε με τις πόρτες εσείς. Τις τρώτε, τις ρίχνετε, τις ανοίγετε, τις πιάνετε για το χειμώνα, τις ξεκλειδώνετε, ή τις κλειδαμπαρώνετε; Και δεν αναφέρομαι στις πόρτες στο τάβλι. Αλλά σε εκείνες που είτε μένουν ερμητικά κλειστές σα τα μάτια του Στάνλεϋ Κιούμπρικ, είτε τις βροντούν μάταια στου κωφού, μέχρι να το πάρουν απόφαση...Κι όμως ότι είναι προδιαγεγραμμένο για κάποιον, ποτέ δεν πρόκειται να του ξεφύγει. Μασίφ η πόρτα!
Εγώ πάλι έχω το θέμα μου με τις αυτόματες και τις περιστρεφόμενες πόρτες. Ιδιαίτερα στην πρώτη περίπτωση με αυτές των τρένων και των τραπεζών. Αγχώνομαι! Στα τρένα για το ναι, ναι προλαβαίνω. Λες και δε θα έρθει το επόμενο και μάλιστα στην ώρα του! Στις τράπεζες με τα ωθήσατε και έλξατε. Θα έπρεπε να είναι μόνο έλξατε και έλξατε για να έρχονται τα λεφτά σε εμάς και όχι να μας τα παίρνουν!
Όσον αφορά τις περιστρεφόμενες πόρτες, ο εφιάλτης μου έχει βάση την ορμή και τον αποκλεισμό. Στην περίπτωση που μπαίνεις και ακολουθείς, ή σε ακολουθεί άλλος, αν δεν ασκηθεί το ανάλογο ποσοστό δύναμης, ενέχεται ο κίνδυνος της αυτοπαγίδευσης ή της απώλειας του ανοίγματος. Πρόσφατα έτυχε να διαβώ την πόρτα την περιστρεφόμενη του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία. Η αμηχανία μου μεγάλη, εξαιτίας των συσχετισμών της ιστορίας των Δεκεμβριανών. Γιατί πως να το κάνουμε είναι κάποια κτίρια που έχουν διαδραματίσει τέτοιο καταλυτικό ρόλο στην ιστορία και την αποπνέουν σε κάθε σου βήμα μέσα τους. Πόσο μάλλον από την είσοδο-έξοδο. Το να ξέρει κανείς, ότι εκείνο τον καιρό, αποτελούσε το αρχηγείο του Άγγλου στρατηγού Σκόμπι, και το κατάλυμα των διπλωματών των ΗΠΑ & Ρωσίας. Και ότι κατά την αποχώρηση τους οι Γερμανοί το είχαν υπονομεύσει, αλλά τα εκρηκτικά τους είχαν απενεργοποιηθεί και κατόπιν ξαναέβαλε ο ΕΛΑΣ τα περίπου 750 κιλά εκρηκτικών με αντικειμενικό στόχο να καταφέρει το καίριο πλήγμα της ανατίναξης του κτιρίου. Αλλά αποφεύχθηκε λόγω της ενδεχόμενης διαμονής του Τσώρτσιλ σε αυτό. Ιστορίες -αμαρτίες! Όπως και να το κάνει κανείς βαραίνουν στη συνείδηση και ο συγχρωτισμός με τους σαουδάραβες με τις κελεμπίες εν καιρώ μετάλλαξης δέλτα του κορωνοϊού δεν είναι το φόρτε μου.
Αλλά υπάρχει και το άνοιγμα της πόρτας από την πρωτοπορία, που η ιδιοφυία των ανθρώπων που προηγούνται της εποχής τους, όπως για παράδειγμα ο Στάνλεϋ που προανέφερα. Δε θα ξεπεράσω ποτέ το γεγονός ότι το 1969 στη ταινία του 2001 Οδύσσεια του Διαστήματος, έδειχνε την πρώτη κλήση με εικονοτηλέφωνο και ήταν η συνομιλία ενός πατέρα με την κόρη του, που αφορούσε το ότι εξαιτίας του ταξιδιού του στο διάστημα, θα έχανε τα γενέθλιά της και την ευκαιρία να της δώσει αυτοπροσώπως το δώρο που του ζητούσε! Τι κι αν έπεσε λίγα χρόνια έξω, η σκηνοθετική του και ως παραγωγού μαεστρία παρά το μικρό αριθμό ταινιών του σε αντιστοιχία με το χρόνο, κατάφερε να αναδείξει μια καριέρα κλάσης ανώτερης άλλων και έχει ομολογουμένως επηρεάσει και χαράξει το δρόμο για τους επόμενους του είδους του.
Μιλώντας για τους επόμενους και τα πονήματά τους, το Οn Body and Soul της Ιλντικο Ενιέντι είναι μία από τις πραγματικά συγκλονιστικές σύγχρονες ταινίες, αλλά καμιά σχέση δεν έχει με τα αμερικάνικα φιλμ του συρμού. Και επειδή έχουμε εθιστεί στη διασκέδαση την ανάλογη, αντιλήφθηκα την ύπαρξη της πολύ αργότερα από την παραγωγή και προβολή της στις σκοτεινές αίθουσες. Ίσως αποτελεί την κινηματογραφική ελεγεία της μοναξιάς. Τα γκρό πλάν στην αμέριμνη απελπισία του βλέμματος της αγελάδας, που περιμένει τη σειρά της στο σφαγείο. Σε απόλυτη αισθητική αντίθεση με την ελευθερία των ελαφιών στο φυσικό τους χώρο. Με έκανε να σκεφτώ το ζήτημα κρέας και ποιότητα ζωής για κανένα μισάωρο, όμως δε με έκανε vegan. Επιπρόσθετα, το γεγονός της ανάδειξης της επικοινωνίας των ανθρώπων σε άλλες διαστάσεις από αυτή της τρισδιάστατης πραγματικότητας, με σημείο συνάντησης τα εικονικά κοινά όνειρα, με έκανε να θυμηθώ το πως είναι να είσαι μόνος, παρόλο που μπορεί να είσαι περιστοιχισμένος από πολλούς, διασκορπισμένος ανάμεσά τους.
(1) Laura Marling - What He Wrote / OST Testről és lélekről (Music video) - YouTube
Αλλά από την κινηματογραφική παράκαμψη, ας επιστρέψουμε στις πόρτες και ας αναφερθούμε στην περίπτωση της πόρτας ασφαλείας. Μια καλή φίλη άλλαξε πρόσφατα σε πόρτα ασφαλείας την κλασσική του σπιτιού της και η ευχή που της έδωσα ήταν να τη διαβαίνουν μόνο καλά νέα και οι κατάλληλοι άνθρωποι. Γιατί είναι καθαρά επιλογή μας το ποιόν αφήνουμε να περάσει το κατώφλι μας, αν φυσικά δεν είμαστε της συνομοταξίας μπάτε σκύλοι, αλέστε και αλεστικά μη δίνετε! Γιατί μερικοί θεωρούν όσο περισσότεροι, τόσο το καλύτερο. Αλλά οι σοφοί παλιοί έλεγαν το ουκ εν τω πολλώ το ευ! Η πόρτα ασφαλείας κοστίζει και κάτι παραπάνω, όχι γιατί δεν παραβιάζεται, αλλά για την αποτροπή εξαιτίας του βαθμού δυσκολίας και καθυστέρησης και παιδεμού του επίδοξου διαρρήκτη. Άλλωστε αν θέλουμε να είμαστε αντικειμενικοί δεν υπάρχει απαραβίαστη κλειδαριά και κατ' επέκταση πόρτα. Το κακό, όπως και οι κλέφτες είναι πάντα ένα βήμα μπροστά.
Και φυσικά μετά από όλη αυτή την έκθεση, που θα έλεγε και μια γνωστή-άγνωστη ψυχή, θα αναρωτηθείτε για την εμμονή με τις πόρτες. Μα είναι πολύ απλή και απαντάται στο παρακάτω ρεμπέτικο τραγούδι. Καθόλου τυχαίο που είναι ρεμπέτικο και για την ακρίβεια στο δεύτερο του κουπλέ. Και φυσικά δεν χρειάζεται, να φτάσει το τέλος της ζωής για να πάρουν όλα και όλοι την ανάλογη θέση μέσα στη ψυχή του καθενός μας. Αν αφήνει κανείς τον εγωισμό και όχι τον πολυδιάστατο εαυτό να παίζει τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ούτε αυτή η ζωή φτάνει, ούτε οι δυο πόρτες. Αρκεί να βάζει κανείς τέλος σε ότι δε τον αντιπροσωπεύει και δε του αξίζει. Γιατί τότε βρίσκει μέσα του την cornucopia του.
Σωτηρία Μπέλλου - Δυο πόρτες έχει η ζωή - Official Audio Release - YouTube
Σχόλια