(+) +( -) = -... ☆○¤

                   

 Το φεγγάρι είναι αλεξίσφαιρο. Για την ακρίβεια, ούτε απορροφά μέσα στη σκόνη του, ούτε εξοστρακίζει τις σφαίρες τυχαία. Πάντα στη σκοτεινή του πλευρά τις σταματά ανάμεσα στα δόντια, πριν φτάσουν στα έγκατα του είναι του και στη συνέχεια κατά ριπάς τις επιστρέφει από εκεί που ήρθαν. Αυτοί που το χαζεύουν δε το ξέρουν! Αλλά το έχω δει με τα μάτια μου. Εμπιστεύσου με! 

Τι περιπέτεια μπορεί να κρύβει πάλι το να περιμένεις τη σειρά σου για να πας στη τουαλέτα σκέφτηκα και κοίταξα καχύποπτα τον αλαφροΐσκιωτο, που μιλούσε προσπαθώντας να καταλάβω αν απευθυνόταν σε εμένα ή αν μονολογούσε. Το απορημένο βλέμμα μου συνάντησε το νόημα της νεαρής σερβιτόρας, που μεταφραζόταν στο "μη του δίνεις σημασία"... Έλα όμως που για μένα είναι βούτυρο στο ζεστό ψωμί τέτοιες περιπτώσεις για να τις αφήνω ανεκμετάλλευτες! Απλά ένα τσίγκλισμα του στυλ "τί εννοείς;"  ήταν αρκετό..."Μη νομίζεις, οι άνθρωποι ότι είναι κάτι άλλο από αυτές τις σφαίρες του φεγγαριού. Άλλες είναι αδέσποτες και άλλες στοχευμένες. Εκεί λοιπόν στη σκοτεινή του πλευρά, τις καρκινικές μέρες ανοίγουν τα πεδία των πυλών. Έτσι για παράδειγμα σε οκτώ μέρες ακριβώς το νέο φεγγάρι θα φωτίσει την πύλη των λεόντων. "Ε και;" ρώτησα μπερδεμένη. Μοναδική στιγμή για νέες αρχές, για  αναγέννηση μέσα από τις στάχτες! Αλήθεια πόσο μου έχουν λείψει οι Μυκήνες!" Ξαφνικά σαν αναλαμπή συνειδητοποίησα τη μετατόπιση και το άνοιγμα. Αλλά ο τύπος δε φαινόταν να είναι διατεθειμένος να πει κάτι παραπάνω, περιεργαζόταν πλέον βουβός το ποτό του. Και επιτέλους είχε έρθει η σειρά μου!

Όταν πια γύρισα έξω στο τραπέζι, καθώς έπινα κι εγώ το δικό μου ποτό, συμμετέχοντας χλιαρά και χαλαρά στις συζητήσεις της παρέας, που κυμαίνονταν σε θέματα των αδειών, των καλοκαιρινών εντυπώσεων με περιορισμούς λόγω κορωνοϊού και τα σχετικά.  Σκεφτόμουν τον προηγούμενο διάλογο, ενώ το μυαλό μου κατακλύστηκε από σκέψεις μαθηματικών πρώτης γυμνασίου από το πουθενά! Όλες οι πράξεις είναι κατά βάθος πρόσθεση! Αυτή ήταν η φράση καραμέλα της τότε καθηγήτριας μου Ξενικού. Θυμάμαι κρατούσαμε λογαριασμό, το πόσες φορές θα την έλεγε στο κάθε μάθημα. Αλλά και τότε όπως και τώρα, αναρωτιόμουν αν στην ουσία αναφερόταν μόνο στις μαθηματικές πράξεις! Λοιπόν, όταν προσθέτετε έναν αρνητικό με έναν θετικό αριθμό το αποτέλεσμα είναι πάντα αρνητικό έλεγε. Χμ εκτός και αν προσθέσετε το μηδέν, που παίρνετε το τίποτα, δηλαδή μηδέν. Κοινώς, the lowest common denominator always wins! Και κάπως έτσι έκλεινε το μάθημα και το μάτι. 

Αργότερα, η ζωή επιβεβαίωνε το αυταπόδεικτο των αρνητικών αριθμών και σκέψεων, πέρα από τα μαθηματικά, στις ανθρώπινες σχέσεις. Όταν σε ένα δεσμό, πειραματισμό, πειρασμό ή επίδεσμο ο ένας αισθάνεται μειονεκτικά, ακόμα και αν είναι του πλεονάσματος σε αισθήματα, η εξίσωση βγαίνει μείον! Το αρνητικό μένει αρνητικό και τρώει σα το φαταούλα ό,τι θετικό.Κάπως έτσι αντιλαμβάνομαι τις καρμικές σχέσεις και την αναγκαιότητα τους. Αλλά υπάρχει και μία  εξαίρεση, είναι οι πνευματικά και ολοκληρωτικά "διδακτικές"  σχέσεις με ιδιαίτερο βαθμό δυσκολίας. Αυτές είναι για δύσκολους λύτες, που ουσιαστικά προκύπτουν στη ζωή για να συντονιστούν  οι ξεκούρδιστοι με την ιδανική και θεία ώρα. Οι σχέσεις αυτού του τύπου είναι βαθύτερες ψυχικά και πνευματικά. Γενικά ξεπερνούν τα όρια του τωρινού χωροχρόνου και του σώματος για να το εξυψώσουν σε άλλες διαστάσεις. Μαρτυρικές σχέσεις όμως είναι για την ακρίβεια. Και δε θέλουν όλοι να γίνονται μάρτυρες στο όνομα της όποιας αγάπης. Και η δυσκολία τους έγκειται,  στο  ότι οι φάσεις που περνάνε τα μέλη είναι ανακόλουθες. Δεν προσεγγίζονται λογικά, αλλά με την καρδιά. Και πόσο να αντέξει και αυτή;! Στην εδώ διάσταση, αν δεν υπάρχει κοινή συνειδητοποίηση, υπάρχει πάντα απόκλιση. Το δάχτυλο μένει στη σκανδάλη και στοχεύει, αλλά άσκοπα. Και μετά επέρχεται η κούραση και προτιμάς κάτι πιο βατό, πιο "εύκολο",  πιο γήινο, ότι κι αν  σημαίνει αυτό. Αλλά για όσο το ανεχτείς και σε αντέξει και εκείνο! Γιατί όπως είπαμε, σφαίρα είναι και γυρίζει, δεν είναι ούτε για χόρταση, ούτε για όλους και για όλες τις ώρες. Ποιος ξέρει...σε άλλη ζωή, ίσως στην επόμενη. Οι άσχετοι αν και δε τις καταλαβαίνουν, τις σχολιάζουν φανατικά στα κοινωνικά.  Πως να εξηγήσεις σε τρίτους, ότι όταν καθρεφτίζεις στα μάτια σου τον καλύτερο εαυτό του άλλου και τούμπαλιν, αλλά συνήθως ετεροχρονισμένα, θες να το νιώθετε από κοινού οι δύο σε ένα, αλλά τις περισσότερες φορές δεν είναι εφικτό. Και οι όποιες προσπάθειες επικοινωνίας πέφτουν στο κενό. Γιατί δεν ξέρεις που βρίσκεται ο καθένας και δε θέλεις να ανατρέψεις τα όποια δεδομένα και να αντιστρέψεις τις φορές των πόλων.

Και κάπως έτσι  προκύπτει το γνωστό ως Schrodinger's Cat πείραμα. Για όσους δεν ξέρουν τον φημισμένο Αυστριακό νομπελίστα φυσικό, που στις θεωρίες του βασίστηκε η κβαντική μηχανική, πιθανόν να τον γνωρίζουν από αυτό το πείραμα, που χρησιμοποίησε για να ανατρέψει τη θεωρία των φυσικών της Κοπενχάγης. Γιατί πότε στην επιστημονική κοινότητα οι γνώμες δε διίστανται;! Μόνο έτσι άλλωστε η επιστήμη πάει μπροστά με τη τρέλα, με την απόδειξη της θεωρίας και την αντιπαράθεση. Το ζητούμενο ήταν αν στο διάστημα μιας ώρας, υπάρχει η πιθανότητα ένα άτομο να αποσυντεθεί ή όχι. Ο εν λόγω λοιπόν φυσικός υποτίθεται, ότι έκανε το συγκεκριμένο πείραμα σκέψης για να δείξει ότι ο μόνος τρόπος να αποδείξεις αν η γάτα που κλείνεται σε ένα ατσαλένιο κουτί με ένα ρολόι ειδικό στην ανίχνευση της ραδιενεργούς διάσπασης και ένα δοχείο με μία μικρή δόση ραδιενεργής ουσίας, που λειτουργεί σα δηλητήριο.  Αλλά για να δεις αν η γάτα είναι ζωντανή ή νεκρή, πρέπει να ανοιχτεί το κουτί και όχι να υποθέτει κανείς, ότι έχει γίνει... ζόμπι.   What does Schrödinger's Cat explain to us? - YouTube 

Και πόσοι αλήθεια μπαίνουν στη διαδικασία να ανοίξουν το σωστό κουτί και όχι εκείνο της Πανδώρας;

Το καλύτερο μου βέβαια είναι το πόσο άρεσε στον Αϊνστάιν το εν λόγω πείραμα σκέψης, που αποφάσισε να το αναπαραστήσει με εκρηκτικά!  Και γράφοντας για σφαίρες, για γάτες, για σχέσεις, για ανθρώπων έργα και εκρηκτικά τι άλλο να προσθέσει κανείς, εκτός από (1) «Ανθρώπων έργα» «I put a spell on you» στο «Μουσικό Κουτί» Τετάρτη 19/5/21 στις 22:00 | ΕΡΤ1 - YouTube

 *Διευκρίνηση: Η υπο-γράφουσα αν και γράφει κατά βάση αυτοψηλαφιστά, ποτέ το κείμενο δεν απευθύνεται σε έναν και μόνο αναγνώστη...Πιστεύει ότι οι δέκτες  είναι πολλοί, όπως και οι αφορμές!