Μοιραία κλωστή

Μοίρα κρυφή - Λιζέτα Καλημέρη - YouTube

Αν κάτι θα μας σώσει, αυτό είναι η ομορφιά! Λοιπόν άσκηση θάρρους. Ούτε καν για την ακρίβεια, απόλυτα συνειδητή απόφαση: Η ματιά να μην πέφτει απλά, αλλά να ανταμώνει και να δεσμεύεται στα ωραία της ζωής!

Πως μπορείς να γράφεις για την ομορφιά της ζωής, όταν δεκαέξι μέχρι στιγμής εδώ και πόσες άλλες τα προηγούμενα χρόνια από εμάς ήδη λείπουν;  Γιατί δεν είναι τωρινό φαινόμενο, επακόλουθο του εγκλεισμού.  Μάλλον περισσότερο αποτελεί απότοκο  της απαξίωσης της κατανόησης που έχουμε στην  ύπαρξη μας γενικότερα. Και φυσικά της αυτοεκτίμησης και της επιβεβαίωσης που θέλουμε να μας δίνουν οι άλλοι. Όταν αυτό έγκειται στη σφαίρα του ανέφικτου, διεκδικείται με την κτηνώδη και όχι τη ζωώδη επιβολή του ενστίκτου, που υπάρχει ακατέργαστο ακόμα μέσα μας. Αλλά επειδή ακριβώς σε εκείνες το χρωστάμε. Να διεκδικούμε οι μανάδες να μεγαλώνουν παιδιά, που πρώτα θα σέβονται τη δική τους ύπαρξη και κατ' επέκταση και τη συνύπαρξη τους με τις/τους συντρόφους τους. Γιατί ωφελεί να γίνει κοινή αντίληψη η εκτίμηση, ότι η ζωή είναι το δώρο της μαθησιακής διαδρομής, που δεν είναι απαραίτητα ίδια για όλους και συνεπώς όπως αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα ποικίλει. Αυτό δε σημαίνει ότι κάποιος έχει δίκιο ή άδικο, ή ότι είναι πιο σωστός από τον άλλον. Απλά συμμερίζεται τα πράγματα σε άλλη βάση και επιλέγει ανάλογα. Οι όποιες επιλογές πάλι δε μένουν σταθερές σα τις πέτρες, αλλά είναι κυματισμοί, που εξαρτώνται όχι από την καθόλα ψυχοφθόρα καθημερινότητα, αλλά από την πορεία. Και αν κάποια στιγμή ήταν συγκεκριμένες, δε σημαίνει, ότι στη διαδρομή δε μπορούν να αλλάξουν. Η ζωή βασίζεται στο δικαίωμα της αλλαγής. Και δυστυχώς, αυτή την ελευθερία δε μαθαίνουμε το τρόπο διαχείρισης της και αντίστοιχης προσαρμογής της στα νέα δεδομένα. Και ας αποτελεί την πρόκληση και την ομορφιά της ζωής επί του πρακτέου.  Έτσι το νιώθω σα χρέος να μην προσπερνάω πια, αυτό που θέλω να ζω. Όχι στις λέξεις, αλλά στην κόψη των κυμάτων. Σα μάθημα σερφαρίσματος παλιών μυαλών στην ατελείωτη θάλασσα των νέων επιλογών. 

Υποτίθεται ότι η ελληνική απόδοση της λέξης σερφαρίασματος είναι η περιήγηση. Γύρω στα τέλη του 1700 περίπου, που διευκολύνθηκαν εκ νέου κατά πολύ οι μετακινήσεις όλων και όχι μόνο των εμπόρων, οι περιηγητές ρίχτηκαν με τα μούτρα στα ταξίδια. Τα πρώτα ταξίδια ήταν μάλλον τύπου προσκυνήματος και εντοπισμού των θαυμάτων. Ανάλογα με το βαλάντιο μετά έγιναν για κάποιους της περιπλάνησης και της αλητείας και για άλλους ο τρόπος της ανεύρεσης καλύτερων συνθηκών διαβίωσης.  Αντικειμενικά ο διαχρονικός στόχος όμως, ανεξάρτητα από τα μέσα και το το λόγο αφετηρίας των ταξιδιών, αποτελεί μια ακόμα δυνατότητα διεύρυνσης περιθωρίων καλύτερης διαβίωσης και ψυχικής ανάτασης με οδηγό την εμπειρία! Ο αρχαιότερος οδηγός των ταξιδιών ήταν τα άστρα και το όργανο τους "εγκλήματος", ο αστρολάβος! Η μετεξέλιξη του είναι άμεσα και άρρηκτα συνδεδεμένη με τον εντοπισμό της κατεύθυνσης της προσευχής, όπως για παράδειγμα η Μέκκα. Πάντα τα ταξίδια πέρα από την εμπορική τους δραστηριότητα, είχαν την πολιτισμική ανταλλαγή. Εξ' ου και προέκυψαν εκφάνσεις τους τόσο στην εισαγωγή προϊόντων και στη δημιουργία νέων αγορών, όσο και στις νέες υβριδικές τάσεις στις τέχνες, όπως για παράδειγμα η Ροκοκό φάση και η παραγωγή πορσελάνης όχι πια μόνο στην Κίνα, αλλά και στην Ευρώπη. 

Βέβαια κάποια ταξίδια είναι ευνόητο ότι γίνονται από επιλογή, αλλά για άλλους η μετατόπιση είναι μια κίνηση εξ' ορισμού μοιραία και αναπόφευκτη συνέπεια των γενικότερων συνθηκών. Οπότε εκτός από περιηγητές και ταξιδιώτες, έχουμε τους μετανάστες και τους πρόσφυγες με το νόστο τους έντονο να μεταφέρεται ως κάποιο βαθμό από γενιά σε γενιά. Και αντίστοιχα η έκφραση του να ποικίλει εκεί που ριζώνουν. Ας μη ξεχνάμε, ότι η μοίρα αντιστοιχεί στη μοιρασιά του μεριδίου, στο μοίρασμα της τύχης. Μυθολογικά είχε τρισυπόστατη απόδοση με την Κλωθώ που έγνεθε το νήμα της ζωής, τη Λάχεσις που το ξετύλιγε και καθόριζε τι θα λάχει στον καθένα και την Ατροπό που το έκοβε, όταν σήμανε η ώρα. Η προσωποποιημένη απόδοση του παρόντος, του παρελθόντος και του μέλλοντος. Κάπως έτσι, η αντίληψη του τι μας δένει τόσο με τη ζωή, όσο και αναμεταξύ μας είναι μια κλωστή. Ένα νήμα που όσο και αν θέλουμε να το κάνουμε σπάγκο, σκοινί ή αλυσίδα δε γίνεται! Ακόμα και αν το περιπλέξουμε είτε γύρω από τον εαυτό μας, αλλά και τους γύρω μας μετατρέπεται σε ένα κουβάρι. Τόσο εύθραυστη και ευάλωτη είναι η ύπαρξη μας, όσο η κλωστή η τεντωμένη που πριν σπάσει ή κοπεί, δένεται με άλλων τις κλωστές πότε φιόγκο, πότε κόμπο. Και η αντοχή δείχνει αν στο αποτέλεσμα που υφαίνεται, προκύπτουν τρύπες ή μπαλώματα από αυτές τις κλωστές ή είναι ικανό και αρκετό να ζεστάνει τις καρδιές και τα σώματα. 

ΓΙΑΝ ΒΑΝ & Παύλος Παυλίδης | Κλωστή - YouTube