Η σκυτάλη της προοπτικής
Μη με ρωτήσετε τί γράφει στην άλλη γλώσσα. Δεν έχω την παραμικρή ιδέα. Αυτό που γνωρίζω, είναι ότι αποτελεί την είσοδο ενός χώρου προσευχής, ένα ας πούμε ανεπίσημο τζαμί. Και εκείνο που βρίσκω εντυπωσιακό είναι, ότι πάνω από την είσοδο του, τοποθετήθηκε αυτό το χριστουγεννιάτικο δένδρο! Σημείο συνάντησης αντίθετων προσδι-ορισμών. Όμως κατά πόσο αφορά την αντίθεση ή τη σύνθεση;
Για κάποιους, η περίοδος αυτή συντελεί στην αφορμή ενανθρώπισης του θεϊκού στοιχείου και κατ' επέκταση εξαγνισμού και λύτρωσης μέσω της πορείας της έμπρακτης αγάπης. Για κάποιους άλλους, σηματοδοτεί την γέννηση απλά ενός ακόμα προφήτη. Η θεώρηση αφορά την αφετηρία της καταγωγής και της ανάλογης πολιτιστικής προέλευσης ή σκοπιμότητας πίστης .
Σε αυτή τη φωτογραφία πάλι, προσωπικά μου αιχμαλωτίζουν την προσοχή όχι οι διαφορετικές αυτές προσεγγίσεις, αλλά το φως και οι σκιές. Έτσι όπως τις κατέγραψε ο φακός σε πρώτο πλάνο και οι αντανακλάσεις τους σε δεύτερο. Και αυτό γιατί αποτυπώνει ακριβώς πως βιώνεται το σήμερα. Για παράδειγμα, η επόμενη μέρα που ξημερώνει μετά τα Χριστούγεννα για κάποιους είναι η περίφημη μέρα πακέτο-Boxing Day. Η ημέρα που προέκυψε από την βικτωριανή εποχή, να προσφέρουν οι έχοντες το πακέτο στους υπηρέτες και τους μη έχοντες. Η πρώτη μέρα της προσφοράς ή των εκπτώσεων. Κοντολογίς, η άμεση σύνδεση της καταναλωτικής εκτόνωσης, ακολουθεί τη μέρα των σύνθετων προοπτικών. Ιδιαίτερα φέτος που το φωνήεν που κυριαρχεί γύρω μας, τους περισσότερους δε μας γεμίζει με ελπίδα, αλλά με τον κυρίαρχο φόβο. Αλλά και πάλι, η εστίαση είναι θέμα αντίληψης του υποκειμένου.
Μια φίλη μου ομολόγησε ότι τα Χριστούγεννα τη θλίβουν. Γιατί το ουσιαστικό τους νόημα έχει χαθεί, εξαιτίας της υπερκατανάλωσης πόρων, ποτών και εικόνων για χαλκευμένα όνειρα, που ακόμα και τα παιδιά ξεπερνάνε με τη ταχύτητα του φωτός. Ένα ακόμα παιχνίδι, που βαριούνται να παίζουν, θα βρει το δρόμο προς τη ντουλάπα.
Το σκηνικό δεν αλλάζει δια μαγείας. Όταν βγάζει κανείς σέλφι κόντρα στο φως, βγαίνει ακόμα πιο σκοτεινός. Αυτή ήταν η κατάληξη της απάντησής μου, που συνοδεύτηκε από το ότι αν δε σου αρέσει ο σκοπός που παίζει η ορχήστρα, αλλάζεις σταθμό, ή νότα, νότα την παρτιτούρα, δεν αλλάζεις την ορχήστρα. Η επιλογή εστίασης είναι προσωπική βέβαια αυτές τις μέρες. Εστιάζεις και δίνεσαι σε αυτούς που νοιάζεσαι. Δε δίνεις απαραίτητα πράγματα, αλλά κάτι πολύ πιο πολύτιμο, όπως η προσοχή, ο χρόνος μα κυρίως η ενέργεια σου. Και εξαρτάται από τον κάθε εσένα πως θα την εκφράσεις...
Ευτυχισμένα Χριστούγεννα καρδιάς μας εύχομαι να ζούμε!
Σχόλια