Ara Malikian - Sirdes Mouté u Tapour feat. Javier Márquez (Video Track) - YouTube
Από αλλού και σε άλλα έρχεται και αποσκοπεί. Ίσως πιο συνδεδεμένοι με τη γη και τη φύση είναι οι ιθαγενείς. Και οι πρώτοι κάτοικοι εκείνου του μακρινού νησιού στη γλώσσα τους λένε τη φράση: "Θα θρηνήσεις και θα κλάψεις", όπως μεταφράζεται ο τίτλος του τραγουδιού.
Ίσως στα μέρη μας, όσοι είναι της Καζαντζακικής σχολής προσθέτουν το: Και θα πεις και ένα τραγούδι!
Τα καλύτερα μαθήματα μας τα δίνουν τα ζώα.
Καθημερινά μαθαίνουμε και νομίζουμε ότι έχουμε τις απαντήσεις, αλλά το θέμα είναι αν κάνουμε τις σωστές ερωτήσεις. Αυτές που απαντούν τις εσωτερικές απορίες. Για όποια τέτοια ερωτήματα ενίοτε προκύπτουν άλλοι κοιτάνε τα άστρα. Ανήκω στους άλλους που κοιτάνε τα σύννεφα. Στο σχήμα τους, στην απόχρωση που τους δίνει ο φωτεινός δίσκος που τα φωτίζει ανάλογα με την ώρα, βρίσκω αν είναι σωστές οι ερωτήσεις. Όσον αφορά τις απαντήσεις, πότε γυρνάω στους ανθρώπους και παίζω το ναι ή όχι παιχνίδι. "Λοιπόν για πες ναι ή όχι; Συνήθως η απάντηση είναι: Μα δεν ξέρω την ερώτηση. Δεν έχει σημασία. Εσύ απάντησε ότι από τα δυο σου έρχεται." Το ένστικτο αναλόγως τον άνθρωπο οδηγεί τις ενέργειες. Πότε πάλι τις απαντήσεις μου τις δίνουν τα ζώα μου. Ο φιλόσοφος σκύλος μου, όταν γυρίζει από την άλλη τη μουσούδα είναι όχι. Ο νωχελικά κουρνιασμένος στο στήθος μου γάτος, που γουργουρίζει είναι ναι. Αν μάλιστα γυρίσει εκείνη την ώρα και με γλύψει είναι σίγουρο ναι. Ενώ αν με δαγκώσει, είναι ναι δαγκωτό. Σκέτο δημοψήφισμα δηλαδή. Και κάπως έτσι αφήνω τα πράγματα να κυλάνε και η φύση να αποφασίζει. Παράλογο;
Το γραμμένο και η ελεύθερη βούληση
Γιατί θεωρείς ότι έχεις τον έλεγχο και ότι τα πράγματα πρέπει να γίνονται με ένα συγκεκριμένο τρόπο, το δικό σου; Γιατί αυτός είναι ο μοναδικός τρόπος και άλλος δεν υπάρχει; Γιατί αλλιώς δε γίνεται! Αλλά στην ουσία σε τίποτα δεν έχουμε τον έλεγχο, παρά μόνο στο δικό μας μοτίβο αντιδράσεων. Ακόμα και αυτό αν το καλοσκεφτεί όμως κανείς, είναι κατά κάποιο τρόπο και ως ένα μεγάλο βαθμό, δάνειο. Αν όχι αντιγραφή εκφράσεων, γλώσσας σώματος, ή βλεμμάτων των πρώτων εξουσιαστών (με την καλή έννοια), των γονιών μας. Το καλύτερο είναι να αφήνεις τις καταστάσεις να εξελίσσονται ακριβώς όπως είναι να συμβούν. Και να αποδέχεσαι τις συνέπειες, χωρίς να ελπίζεις ή να προσδοκάς την ευνοϊκή τους εξέλιξη. Και αυτό γιατί (Έκτακτη είδηση με το ανάλογο βαρύγδουπο ηχητικό) Δεν είσαι ο φωτεινός παντογνώστης και αντιλαμβάνεσαι το περιβάλλον με ένα ποσοστό του μυαλού σου. Η συναισθηματική νοημοσύνη σου; Άστο καλύτερα, καμένο χαρτί. Αφού μονίμως μετράς πληγές και είτε πλέκεις δίχτυα προστασίας ή υποκρισίας, ή υψώνεις τείχη. Και αφού οι πουτάνες και οι τρελές έχουν τις τύχες τις καλές, αποφάσισα να τα κάνω ξανά όλα πουτάνα και να το ρίξω στη τρέλα.
Με αυτά κατά νου έχω πλέον αποδεχτεί, ότι το σύμπαν σπάει πλάκα μαζί μας. Μας αφήνει να θεωρούμε ότι έχουμε το πάνω χέρι και μετά μας πετάει και μια πρόκληση για να δει, πως θα αντιδράσουμε αυτή τη φορά; Θα σπάσουμε τα μούτρα μας ξανά; Ή βάλαμε μυαλό, ότι τα έχουμε από χέρι χαμένα; Και αυτό γιατί οι αιθέριες δυνάμεις, που δε τις αντιλαμβανόμαστε με την πρώτη, κάπως συναισθάνονται διαφορετικά τα πράγματα και τα ελέγχουν ανάλογα για εμάς. και τα δρομολογούν, όταν είμαστε έτοιμοι. Όταν το έχουμε πάρει χαμπάρι και γραμμή πια. Είμαστε εδώ για να παίρνουμε μαθήματα και όχι αποφάσεις. Κάποιες φορές τα δίνουμε κιόλας. Αλλά και αυτά είναι σα τις εξετάσεις. Μπορεί να σε αφήσουν ή στην ίδια τάξη, ή στο τόπο. Αυτό του εγκλήματος. Και για αυτό άλλωστε επιστρέφουμε.
Επέστρεφε
Επέστρεφε συχνά και παίρνε με,αγαπημένη αίσθησις επέστρεφε και παίρνε με —όταν ξυπνά του σώματος η μνήμη,κι επιθυμία παλιά ξαναπερνά στο αίμα·5όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται,κι αισθάνονται τα χέρια σαν ν’ αγγίζουν πάλι. Επέστρεφε συχνά και παίρνε με την νύχτα,όταν τα χείλη και το δέρμα ενθυμούνται… [1912*] Κωνσταντίνος Καβάφης (1863-1933) |
Παραδοχή και άμυνα
Και όσο πιο γρήγορα αποδεχτούμε ότι η μνήμη είναι η πιο βολική αυταπάτη. Γιατί ποτέ τα πράγματα δεν έχουν γίνει ακριβώς όπως τα θυμόμαστε. Κι αυτό γιατί οι εγωιστικές μας τάσεις παρεμβάλλονται ανάμεσα στα γεγονότα και τα διανθίζουν με μια διαφορετική χροιά από εκείνη της πραγματικότητας. Η μνήμη παίζει άμυνα, που διαδεδομένα ο καλύτερος αμυντικός τρόπος είναι αυτός της επίθεσης. Και έτσι σημειώνονται τα γκολ από τα αποδυτήρια. Πως αλλιώς μπορεί να αποδοθούν τα σχήματα λόγου του παραλόγου; Επαγωγικά και με εισαγωγικά λοιπόν είμαστε ελεύθερα όντα να αποφασίζουμε το μέλλον της στιγμής και την αξία της πληγής, που κοστίζει τη τιμή που έχει προαποφασιστεί ερήμην μας. Και αν κάποιος κληθεί να κάνει το ταμείο των πληγών ή των στιγμών και βρεθεί το έλλειμμα, ποιος την πληρώνει στο τέλος; Κλήρωσε και πλήρωσε! Ταμάμ γιαβρι. Ο επόμενος. Με τις υγειές μας και στις πληγές μας!
ΠΑΡΑΔΕΧΤΗΚΑ ~ Άλκηστις Πρωτοψάλτη Live - YouTube
Σχόλια