Σχεδόν

Στιγμιότυπα...

1. Ο άστεγος στο Πασαλιμάνι.

Μια από τις πιο κρύες ημέρες που ο Μάρτης επιβεβαίωσε τη φήμη του. Σχεδόν δεν ένιωθα τα δάχτυλά μου από το κρύο. Το δέρμα μου γδαρμένο από   την παγωνιά και την σχεδόν αναισθησία. Περπατούσα για να ζεσταθώ, ενώ κοιτούσα τη ρυτιδιασμένη επιφάνεια της θάλασσας. Ο αέρας κρύος και καθόλου ανεπαίσθητος μου υπενθύμισε ότι όσο ήρεμη και αν φαίνεται η επιφάνεια, κάθε φορά κάτω μαίνονται τα ρεύματα που αλλάζουν φορά και κάνουν τη διαφορά. Γιατί πάντα κάτι γίνεται στο παρασκήνιο, εκεί που δεν εστιάζεις πραγματικά. Ακριβώς σε αυτή τη χαραμάδα χώρου και χρόνου συντελούνται ίσως τα πιο ουσιαστικά πράγματα, που κάποιοι τα αντιλαμβάνονται στις καθυστερήσεις. Καθώς έχω πάντα αυτή τη διεφθαρμένη αντίληψη της κανονικότητας, έψαξα για τις παρασκηνιακές κινήσεις και τις παράπλευρες απώλειες. Και εκεί στα τσιμεντένια παγκάκια της πλατείας μπροστά από την παιδική χαρά τον είδα. Ηλικίας απροσδιορίστου. Καθόταν πάνω στην καρό κουβέρτα του. Στο ένα χέρι κρατούσε ένα τσιγάρο που λαίμαργα είχε ρουφήξει τα προηγούμενα δευτερόλεπτα και τώρα τραβούσε από το πρόσωπο και στερέωνε στο γόνατο σχεδόν. Το άλλο χέρι, το αριστερό ήταν γαντοφορεμένο. Τα ατημέλητα και άλουστα μαλλιά του  έπεφταν μπροστά στα μάτια του. Μάτια που με τη σειρά τους ρουφούσαν τις λέξεις από ένα βιβλίο με πορτοκαλί εξώφυλλο. Ένας άστεγος που διαβάζει ένα βιβλίο τριακοσίων σελίδων σχεδόν. Ήθελα να τον τραβήξω φωτογραφία, αλλά δίστασα. Δεν ήθελα να του αποσπάσω την προσοχή. Φαινόταν τόσο προσηλωμένος, τόσο γαλήνιος και τόσο γεμάτος και δοσμένος σε αυτό που διάβαζε. Από περιέργεια τη στιγμή που πέρασα από δίπλα του σχεδόν, γύρισα να διαβάσω τον τίτλο του βιβλίου. Από τη Θεωρία στην Πράξη. Ποιου συγγραφέα δεν πρόλαβα να διαβάσω. Αλλά αναρωτήθηκα το λόγο και τον προορισμό. Πραγματικά τι θα ήθελε να κάνει πράξη ο άστεγος του τσιμέντου; Την παιδική του χαρά;

2. Χαιρετισμοί

Τα απογεύματα Παρασκευής είναι τα χειρότερα για να χρησιμοποιεί κανείς μέσα μαζικής μεταφοράς. Ακριβώς τότε θα εκτιμούσε κανείς τη τηλεμεταφορά τύπου Σταρ Τρεκ. Όλοι κουρασμένοι από τη βδομάδα που προηγήθηκε. Όλοι ή σχεδόν όλοι να μη βλέπουν την ώρα να φτάσουν στον προορισμό τους. Σχεδόν γιατί εκείνος όσο περισσότερο διαρκούσε η διαδρομή, τόσο αυξάνονταν οι πιθανότητες να πείσει. Δεν είναι η πρώτη φορά που τον έβλεπα. Πάντα γλυκομίλητος να ζητάει είτε για λεφτά, είτε για φαγητό που δε θέλετε και περισσεύει. Αυτή τη φορά δεν ξέρω με έπεισε λόγω Παρασκευής μάλλον. Δε ξέρω για εσάς, προτιμώ να δίνω φαγητό από λεφτά. Γιατί ο άλλος δε θα τα κάνει δόση μάλλον. Τον κοίταξα την ώρα που η ματιά του με αντίκρυσε. Θα μπορούσε να ήταν και γιος μου. Πρόσεξε τι θα τα κάνεις αυτά μέσα στο ποτήρι του είπα. Και μου απάντησε είναι η δεύτερη Παρασκευή των Χαιρετισμών σήμερα. Με είδες χθες και προχθές, αλλά σήμερα είμαι καλύτερα. Σκέψεις παρήγορες και σχεδόν συνένοχα χαμόγελα κατανόησης ανταλλάχτηκαν με τους χαιρετισμούς. Σχεδόν όποτε ζητήσει κανείς, θα λάβει...

3. Σωτήρος Διός

Η ηλικιωμένη άστεγη με τη μπλε ρουά ομπρέλα μεταφέρθηκε εδώ και μια βδομάδα από την αριστερή πλευρά έξω από τις μπουτικ, στη δεξιά πλευρά του δρόμου σε μια παλιά είσοδο ενός διατηρητέου δίπλα στα Zara. Δεν ξέρω γιατί επέλεξε να αφήσει το υπόστεγο και να είναι πιο εκτεθειμένη. Μπορεί να φταίει ο ήλιος. Ή μπορεί να προτιμά εκείνες τις βιτρίνες πλέον. Ή απλά η καταναλωτική εκτόνωση να απαντά στην εξιλέωση παραδίπλα. Όπως κι αν έχει, ήταν περιτριγυρισμένη από τις σακούλες της γνωστής αλυσίδας σούπερ μάρκετ και τις ξεδιάλυνε όταν περάσαμε. Δεν ξέρω αν αισθάνθηκε απειλή. Πάντως με αυστηρή και επιτηδευμένα ευγενική φωνή μου ζήτησε να πάρω παράμερα το σκύλο μου. Σχεδόν υπερασπίστηκε το χώρο της στον πεζόδρομο. Βέβαια δεν κατάλαβε, ότι όταν διεκδικεί ένα ζωντανό το χώρο του, τον σημαδεύει με την ουσία του και με την απουσία του. Γιατί κάπως έτσι σχεδόν υποθέτω ότι περνάει κάποιος από τη θεωρία στην πράξη.

Η πανσέληνος του σκουληκιού ή του αετού ή όπως αλλιώς θέλει κανείς να την ονομάσει είχε υψωθεί απόψε στον ουρανό. Τον διέτρεξε  από τη μια άκρη στην άλλη καθώς σχεδόν έπαιζε κρυφτό με τα σύννεφα. Δεν ξέρω ποιος τα φυλούσε και ποιος θα πει το φτου ξελευθερία. Ξέρω ότι αυτά που γνωρίζω είναι σχεδόν μια σταγόνα στον ωκεανό της γνώσης. Το ποτήρι είτε είναι του Νέστορα ή του Πυθαγόρα θα είναι για κάποιους γεμάτο και για κάποιους άδειο, μισό ή σχεδόν στο περίπου ανάμεσα. Το θέμα είναι με τι το γεμίζεις και τι έρχεται στην επιφάνεια. Μάλλον δεδομένων των συνθηκών η διεκδίκηση είναι ο επανακαθορισμός, η επανεφεύρεση  του ονείρου του εαυτού. Γιατί έτσι σχεδόν γίνεται ζωή. Μια πορεία στην απορία.

Σεμέλη - Το όνειρο | Official Lyric Video - YouTube

* Η φωτογραφία είναι από την περιοδική έκθεση της Εθνικής Πινακοθήκης Μουσείο Αλέξανδρου Σούτσου

 «Αναζητώντας την αθανασία. Η τέχνη του πορτραίτου στις συλλογές του Λούβρου»