Στα μέρη της κίτρινης πεταλούδας

Ανασαίνω ξανά. Δε σκέφτομαι, νιώθω. Έτσι αέρας ευγνωμοσύνης αισθάνομαι να μου γεμίζει τα πνευμόνια  και το είναι μου. Όχι καπνό, όχι στάχτη για το κρίμα του χθες. Το αβέβαιο και χαραδρώδες σήμερα, που το κοιτάς και  χάνεται το βλέμμα στην εναλλαγή του κακοτράχαλου κατηφορικού μονοπατιού ανάμεσα στα βράχια και τα δένδρα του  δάσους. Γιατί εκεί που νομίζεις ότι όλα τα έχεις δει, πονούν τα μάτια σου από το τόσο πράσινο και την ομορφιά του τοπίου. Ο εκτυφλωτικός ήλιος τα φωτίζει όλα με μια άλλη απόχρωση. Και ευγνωμονείς τον Θεό, την όποια δύναμη, για τη τόση ομορφιά, που σε αξίωνει να γίνεις μέρος της και να αποτυπώνεται και να βρίσκει το χώρο και το δρόμο μέσα σου. Διαφορετκές εποχες η φύση χαράζει στη ματιά σου. Ανεμώνες, αμυγδαλιές και χαμομήλια στα χαμηλά ξενδιάντροπα ανθίζουν. Προλαλήματα της μέσα-έξω Άνοιξης.
Κόντρα στον ήλιο τοποθετώ ανάποδα τη φούχτα του χεριού μου για να μη τυφλώνομαι. Και τα δάχτυλα μου φωτίζονται. Απο τη μια με παρηγορεί το  ρόζ, ενώ στα κενά που αφήνουν οι γωνίες τους, οι σχισμές γίνονται πορτοκαλί σχεδόν δέσμη ενεργειακής δύμαμης. Με διαπερνά καθώς με γειώνει και με κάνει μέρος του όλου. Μωσαικό ελάτων, καστανιών, φτερών και γης. Ανάμεσα στις πέτρες και στο αργοκύλισμα του νερού, που τρέχει από την πηγή για να συναντήσει τον ποταμό και την εκβολή βαθιά μέσα στη χαράδρα, φαντάσου με να βγάζω ρίζες και να υψώνω κορμό και κλαριά. Διεκδικώ το φως και τον ουρανό. Αγώνας μέσα στην αλλαγή των εποχών και των διαθέσεων.
Φως και ενέργεια. Το γεράκι που πετά από πάνω επιβλέπει τα πάντα. Ενώ χαμηλά πετάνε κίτρινες πεταλούδες που κλείνουν ραντεβού με το αιώνιο τους σήμερα. Νέκταρ και μια ευκαιρία είναι η ζωή. Τυχεροί εκείνοι που γεύονται την κατάλληλη στιγμη και βιώνουν τη διάσταση του άχρονου ιδανικού τώρα πέρα από προσδοκία και φθορά.
Καιρό είχα εαυτέ μου να αισθανθώ και να βρω το τίναγμα των φτερών και το φώς χωρίς να τρέμω τη σκιά που προηγείται ή ακολουθεί. Με νιώθω μέσα στην κάθε ανάσα να ισορροπώ σα σε λουλούδι που ρουφώ και γεύομαι. Σα να γίνομαι η κίτρινη πεταλούδα που ξεχειλίζει την Άνοιξη του τώρα, όχι στη χώρα του ποτέ, αλλά στης στιγμής τα δώρα και τη χώρα. Σε ευχαριστώ Θεέ μου για το φως και τη ζωή.