Κανένας
Ελένη Δήμου ~ Κανέναςδεν χαιδεύει σαν εσένα - YouTube
Ο Οδυσσέας συστήθηκε ως Κανένας, όταν ρωτήθηκε από το τυφλό Πολύφημο. Ο κανένας υπάρχει στον καθένα από εμάς. Του δίνουμε ταυτότητα και οντότητα με τις επιλογές, τις σκέψεις και τις πράξεις μας. Σήμερα διάβασα ότι η ονοματοδοσία θα γίνεται ηλεκτρονικά πλέον. Το πλαστικό βραχιολάκι στα μαιευτήρια θα εξακολουθεί να γράφει το επίθετο για να μη μπερδεύονται τα μωρά. Όχι μεταξύ τους, αλλά για να μη τα μπερδεύουν οι άλλοι, οι τρίτοι. Αν και κακά τα ψέματα που μας ρίχνουν μέσα στα αίματα, τα μικρά κάνουν τη διαφορά. Μικρά ονόματα που συμβολίζουν τη συνέχεια. Μικρά παιδιά που πια δεν υπάρχουν. Άνθρωποι που μέσα στη μικρότητα τους, τους στέρησαν τη ζωή.
Πολλοί θα κρεμαστούν από τα χείλη της. Θα περιμένουν να ακούσουν τους λόγους που την οδήγησαν εκεί. Θα κάνουν ταμείο οι δικαιολογίες. Ο δικηγόρος που θα την αναλάβει θα προσπαθήσει να τη ρίξει στα μαλακά, όχι ναρκωτικά, αλλά δεσμά. Κοντά δυο μήνες τώρα αποτέλεσε θέμα συζήτησης. Για τα μέσα μαζικής αποχαύνωσης το τελευταίο καιρό ήταν το λουκούμι. Η Αγγελική ντύθηκε στα κόκκινα, ξέρει το δολοφόνο. Ο Στέφανος εκμεταλλεύτηκε για άλλη μια φορά τη τεχνολογία και δίπλα στον Νίκο σε φυσικές διαστάσεις εμφανίστηκε το ολογραμμα ενός μικρού παιδιού που δεν υπάρχει πια. Σε λιγότερο από μήνα θα το έχουμε ξεχάσει και το νέο και το παιδί αυτό και τα αδέρφια του. Θα το έχει διαδεχτεί κάποιο άλλο νέο. Πριν από αυτό αν θυμάμαι καλά, μας απασχολούσε ένας βιασμός. Μάλλον μετά θα πάρει σειρά κάποια δολοφονία ή συζυγοκτονία, μπορεί κι αυτοκτονία, ή θα επανέλθουμε στον πόλεμο. Ποιος ξέρει θα παίξουμε τους επιζώντες μέσα στο μπλέντερ της κουζίνας της τρέχουσας πραγματικότητας του τρόμου. Όποιος μας τρομάζει περισσότερο κερδίζει άλλωστε. .Όλα είναι θέμα κέρδους έτσι και αλλιώς. Μετρήσιμα κουκιά τα στατιστικά. Τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι, τρεις και το λαδόξυδο. Αρκεί να μην είναι με ηλιέλαιο. Μη το βάλει κανένας βράδυ και έρθει, γιατί ποιος ξέρει ποιον θα βρει ή θα βρίσει! Στο κεφάλι μου ηχεί η φωνή του Αυλωνίτη στο χαρακτηριστικό: Ρε που πάμε ρε που πάμε; Κατά διαόλου είναι το μόνο σίγουρο!
Ακροβασία στο τεντωμένο σκοινί του μεταίχμιου ανάμεσα στην κοινωνία του φαίνεσθαι και τι θα πουν οι γείτονες και τα ανεκπλήρωτα κενά του ψυχισμού του καθένα μας. Αυτόπτες μάρτυρες με τα κινητά στο χέρι να καταγράψουμε πρώτοι και καλύτεροι τα αποτελέσματα. Προκειμένου να τα ανεβάσουμε στο τοίχο μας, να δείξουμε πόσο μέσα στα γεγονότα και τα πράγματα είμαστε. Και δε ξέρει κανένας, ίσως από κοινοποίηση σε κοινοποίηση να εξασφαλίσουμε τα όποια λεπτά δημοσιότητας. Ή καλύτερα να τα πουλήσουμε σε κανένα κανάλι να βγάλουμε και κανένα μελλοντικό σπασμένο; Καλοκαίρι έρχεται άλλωστε. Λεπτά, λεφτά η ουσία είναι στο μέτρημα. Πόσο μετράς σήμερα έχει σημασία! Και όχι το ένα επί ένα που αναλογεί σε όλους μας στο φινάλε της εδώ μετάβασης και παρουσίας του καθένα μας. Κάπως έτσι η κοινωνία μας καθρεφτίζει. Και εκείνη με τη σειρά της γίνεται αντανάκλαση μας χωρίς τα απαραίτητα αντανακλαστικά, για να βάλει όριο ή έστω ένα φρένο στις δικαιολογίες και στη μετάθεση των ευθυνών. Αλλά ο Κανένας δεν αναλαμβάνει όχι το κόστος, αλλά την ευθύνη των πράξεων του. Απλά αντιδρά στον παραλογισμό, αναζητώντας την απόδραση στα ταξίδια, στους εθισμούς, στην αναζήτηση του άλλου Κανένα που θα βουλώσει τα κενά που έχει αφήσει η απουσία ουσίας και όχι συνουσίας. Σε εμένα, σε εσένα στον κανένα και καθένα.
Σε αυτή την κοινωνία λοιπόν που το χάδι έχει ρίσκο κανένα μου σε βρίσκω.
Σχόλια