Βήτα ή βίδα
Οι ιστορίες μου ξετυλίγονται κλωστή την κλωστή, σαν ανακατωμένα μεταξύ τους κουβάρια, που έπεσαν από το καρφιά που τα συγκρατούσαν πάνω στα ντουβάρια. Ήταν τοίχος; Ήταν καρφί; Ή μήπως ήταν βίδα; Αυτή του μυαλού πριν στρίψει, για αυτήν που έγραψε ο Χένρυ Τζέιμς.
- Δεν έβγαλε φλας, κοίτα πως οδηγεί!
Ταυτόχρονα λανθασμένα σκέφτηκα: η ουσία είναι στο που οδηγείται! Ο προορισμός κάνει τη διαφορά. Μέχρι να τον βρει κάποιος, κάνει διάφορα. Και αυτό μέχρι να επανατοποθετηθεί απέναντι στα πράγματα και καταλάβει, ότι η ουσία βρίσκεται στη διαδρομή μέχρι εκεί. Μέχρι το τέλος του κόσμου που ξεκινά και καταλήγει μέσα του. Ανάσα την ανάσα, την πρώτη και τη τελευταία...
Γιατί την παίρνεις; Ή μάλλον, πριν το εκεί γίνει εδώ, μαθαίνεις να είσαι υπόλογος ως προς το για ποιόν την παίρνεις; Ο ατελής και μισός εαυτός με τους φόβους και την ανασφάλεια του αύριο, που θα μοιάζει με χθες εως ότου πετάξει δεκανίκια, βοηθητικές ρόδες και κόψει τον ομφάλιο λώρο και με ένα ακόμα κλάμα αναπνεύσει για τον ίδιο. Εκείνον που έχει ξεχάσει ανάμεσα στις υποχρεώσεις, τις προθεσμίες και τις μεγάλες προσδοκίες των άλλων. Με τις δικές του συναντιέται σε άλλες καταστάσεις θήτα και γάμα στα όνειρα δηλαδή, άντε και στα μάτια που αντικρίζει να του δίνουν το φιλί της ζωής για να συνεχίζει να αναπνέει και να ζει, όταν θυμάται...τα όνειρά του.
Όλα συνοψίζονται στη στιγμή, που θέλουμε να κρατήσει για πάντα, για μια ζωή. Παρ' όλα αυτά, δε συνειδητοποιούμε τη λάθος προϋπόθεση και βάση πάνω στην οποία θεμελιώνουμε την ύπαρξη της/μας. Η λατινογενής βίτα ή βίδα στην οποία πίνουμε εβίβα, δεν είναι κάτι παραπάνω από μια στιγμή στο αχανές του χωροχρόνου του σύμπαντος. Για κάποιους ένα ανοιγοκλείσιμο ματιού, για άλλους ένα κλείσιμο ματιού και για κάποιους τρίτους το άνοιγμα των ματιών. Το ξύπνημα. Ένα κλίκ. Ένα ντριν. Ένας ήχος. Η εναρμόνιση των νευρώνων στην κατάσταση βήτα. Στη φάση που δε χανόμαστε στον ονειρικό κόσμο, αλλά παραμένουμε λειτουργικοί στον πραγματικό κόσμο. Γειωμένοι και αντιμέτωποι με το χρόνο και το άγχος. Άγχος επιβίωσης κατά βάση πλέον και όχι τόσο δημιουργίας. Η όποια δημιουργική ενασχόληση περνάει σε δεύτερη μοίρα, επιτελείται παρασκηνιακά κυρίως. Στη σκιά που ρίχνουν τα πλάσματα, που τα διαιρούν τα κλάσματα.
Τελευταία αισθάνομαι, ότι τα ερεθίσματα δεν είναι πια αρκετά για να αποτελέσουν τον κινητήριο μοχλό της έμπνευσης. Κάπου σα να κουράστηκε ή να κούρασε η ματιά να κοιτά τα ίδια και τα ίδια στο λάκκο με τα φίδια της συνήθειας. Η ανοχή της ενοχής δεν αντέχει να αναλάβει την υπεράσπιση της πάγιας θέσης της εξασφάλισης. Η ασφάλεια αμφισβητείται από την πρόκληση του χρόνου και του μοιραίου λάθους. Γιατί εκείνα ακριβώς που μπήκαν εσκεμμένα σε δεύτερη μοίρα, τα δημιουργικά σχέδια τα φωτίζει διαφορετικά ο ήλιος που τείνει προς τη δύση του. Αποτέλεσμα, το κάποια στιγμή τρακάρει σα συγκρουόμενο σε λούνα πάρκ με το πες μου ότι δεν είναι αργά...
Αλήθεια, εσύ ακόμα μπορείς να περάσεις την κλωστή από τη μικρή τη τρύπα της καρφίτσας, ή προτιμάς τη σακοράφα; Και φυσικά ξέρεις ότι προκειμένου να σταθεροποιηθεί η βίδα χρειάζεται ένα παξιμάδι και ένα κλειδί ή κάβουρα για να σφιχτεί η να χαλαρώσει. Γιατί όλα θέλουν τρόπο και τον κατάλληλο ειδικό για να γίνουν όπως είναι να γίνουν και όχι όπως όπως. Αλλιώς τσάμπα κόπος και χάσιμο χρόνου, ενέργειας και νεύρα προκύπτουν, ακριβώς όταν περισσεύουν οι δικαιολογίες. Και σίγουρα από τις τελευταίες έχουμε ακούσει και πει τόσες, όσα τα όνειρα που μένουν ξεχασμένα στα παιδικά ή εφηβικά λευκώματα και στις μασημένες κασέτες άλλης δεκαετίας.
Σχόλια