ΓΑΜΑτα με μεγάλα γράμματα
Τη ζωή πλέον τη μετράω σε τέταρτα, ακαδημαϊκά, ή μουσικά. Αυτή με τη σειρά της μου μετράει την υπομονή και τις αντοχές. Φυσικά αυτό το μέτρημα, έχει ως αποτέλεσμα: άσπρες τρίχες, ρυτίδες και συνήθως σπασμένα νεύρα. Κέρδος δε το λες! Βασικά, δύο είναι οι παράγοντες, που οδηγούν σε αυτές τις συνέπειες και δεν αφορούν τόσο το χρόνο και την αντίληψη του. Όσο το θέμα της δεκτικότητας και επικοινωνίας και το περί δικαίου αίσθημα. Δύο ήταν τα περιστατικά του προηγούμενου δεκαπενθημέρου, που τράβηξαν την προσοχή μου και μου υπενθύμισαν ακριβώς αυτό.
Το πρώτο, θύμισε μια παλιά τραγωδία, που έλαβε χώρα το 2003 και στέρησε τη ζωή από είκοσι μία ψυχές των δεκαέξι με δεκαεπτά χρόνων. Τότε είχε συγκλονιστεί το πανελλήνιο από τη τραγωδία στα Τέμπη. Ο κύριος λόγος αυτής της τραγωδίας, όπως στις περισσότερες σύγχρονες ελληνικές, η αμέλεια ή στην καθομιλουμένη ο σταρχιδισμός. Στην Ελλάδα, έχουμε καταφέρει να τον αναγάγουμε σε -ισμο, αν όχι σε επιστήμη. Αυτό ας το θεωρήσουμε ως κρατούμενο, γιατί θα το χρειαστούμε και στην επόμενη ενότητα των ιστοριών. Με παραφυάδα επιστημονική το σπασαρχιδισμό. Άλλος ένας -ισμός, που μέχρι πρότινος τα πρωτεία σε αυτόν υποτίθεται ότι τα είχε η γυναίκα Ελληνίδα, όσον αφορά το δεύτερο -ισμο και όχι σεισμό. Και ως εκ τούτου, μεγαλώνει ακόμα και σήμερα κατά βάση μεγαλώνει σαν εκείνο το παλιό πολυδιαφημισμένο γάλα, όχι γερά, αλλά ευνουχισμένα παιδιά ανεξαρτήτως φύλου. Σας μοιάζουν φαλλοκρατικές αυτές οι παραθέσεις; Αλήθεια σε μια κοινωνία που η αρχή της ισότητας των φύλων κατοχυρώθηκε το 1975, ενώ η προίκα καταργήθηκε το 1983; Γιατί αν έχετε κοντή μνήμη, μέχρι τότε η γυναίκα θεωρείτο ιδιοκτησία και οικογενειακό βάρος, πότε του πατέρα και εν συνεχεία του γαμπρού! Υπενθυμίζω ότι η πλήρης κατοχύρωση των πολιτικών δικαιωμάτων των γυναικών ψηφίστηκε το 1952. Με πρώτη γυναίκα να εισέρχεται του κοινοβουλίου την Ελένη Σκούρα μετά τις επαναληπτικές εκλογές στη Θεσσαλονίκη το 1953. Σε αντιδιαστολή, το δικαίωμα το εκλογικό η Τουρκάλα γυναίκα το είχε από το 1934. Πολλά εξηγούνται λοιπόν, όσον αφορά το γιατί στην ελληνική κοινωνία πείθουμε τους εαυτούς μας καταρχήν και κατ' επέκταση τους ξένους ιθύνοντες να μας αντιμετωπίζουν σαν περιοδεύον τσίρκο.
Αλλά πίσω στην πρώτη ιστορία. Στο μοιραίο λεωφορείο, υπήρχαν και συνομήλικα παιδιά που επέζησαν. Πολλοί από τους στρατιώτες, που επιστρέφουν από διάφορους πολέμους, έχει παρατηρηθεί, ότι μετά από τη συγκεκριμένη εμπειρία στα πεδία μαχών, υποφέρουν από το σύνδρομο της οβίδας. Οι γιατροί έτσι καθορίζουν τη μετά τραυματική αγχώδη διαταραχή, που πλέον συσχετίζεται με ισχυρό σοκ, τραυματικό γεγονός και γενικότερα συμβάν που απειλεί τη ζωή ή τρομοκρατεί κάποιον. Δεν ξέρω, τι έγιναν όλοι οι επιζήσαντες των Τεμπών. Αυτό που ξέρω είναι ότι ένας από εκείνους έγινε μοναχός. Τώρα, άλλο ένα όνομα προστέθηκε στον κατάλογο των 21, με την αυτοκτονία του συμμαθητή τους που έλαβε χώρα δεκαοχτώ χρόνια μετά. Μη με ρωτήσετε αν γράφτηκε ο επίλογος, δε το γνωρίζω. Αυτό που ξέρω. είναι ότι στο χωριό τους, είχε γίνει μια πλατεία των 21 παιδιών. Και ότι κατά τα φαινόμενα, ο άνθρωπος αυτός, πλέον δεν έβρισκε το νόημα για να συνεχίσει τη ζωή του. Μέσα σε αυτά τα δεκαοχτώ χρόνια που παρεμβλήθηκαν, έζησε την οικονομική κρίση, τις καραντίνες λόγω της πανδημίας και πόσα άλλα. Στο βίντεο που ακολουθεί δεν είναι ο ίδιος μεν που μιλάει, αλλά μπορούμε να αντιληφθούμε τον αντίκτυπο στις ζωές όσων μένουν πίσω, να ζήσουν με τα σύνδρομα και τους εφιάλτες τους.
ΜΠΟΡΩ - Η τραγωδία στα Τέμπη (1) - YouTube
Και κάπως έτσι περνάμε στη δεύτερη ιστορία. Η οποία, πρωταγωνιστή έχει έναν επαρμένο κατά τα άλλα σκηνοθέτη- ηθοποιό, που ήθη δεν εποίει, αλλά καταλύει. Εντούτοις λόγω γνωριμιών, είχε αναλάβει τη θέση του διευθυντή του Εθνικού θεάτρου! Κατά τα λεγόμενα της υπουργού που τον είχε επιλέξει για τη συγκεκριμένη θέση λόγο της αναγνωρισμένης ερμηνευτικής του δεινότητας, κατόπιν εορτής τον χαρακτήρισε ως επικίνδυνο άνθρωπο, που την παραπλάνησε. Λοιπόν, αυτός ο επικίνδυνος άνθρωπος που κρίθηκε ένοχος δύο βιασμών ανηλίκων, αφού πλήρωσε εγγύηση, επωφελούμενος του νόμου για την αποσυμφόρηση των φυλακών και της εναρμόνισης του ευρωπαϊκου δικαίου με ποινές που να μην έχουν τιμωριτικό χαρακτήρα, αλλά επαντεξιακό! Λοιπόν, αφέθηκε ελεύθερος να κυκλοφορεί μέχρι να εκδικαστεί η υπόθεση του στο Εφετείο. Και έτσι προκλήθηκε το κοινό περί δικαίου αίσθημα. Και σηκώθηκε πανό στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου και στην Καλαμάτα και ομότεχνοί του διαβάζουν ανακοινώσεις μετά το πέρας έργων που καταφέρονται εναντίον της απόφασης της Δικαιοσύνης να μην κριθεί προφυλακιστέος. Και μάρτυρες υπεράσπισης, δήλωσαν ότι προπηλακίστηκαν, όπως και μάρτυρες κατηγορίας ομοίως. Και ο χορός καλά κρατεί στη τραγωδία του Δημήτρη, που θα έχει και άλλα επεισόδια, αυτά που δικανικά θα του εξασφαλίσει ο Αλέξης. Ιδανικά σε μία ευνομούμενη χώρα, οι κακοί πηγαίνουν και μένουν φυλακή. Στη δική μας χώρα, πάλι όχι, γιατί υποτίθεται δε ζούμε στην monopoly. Γιατί κάθε νόμος έχει το παράθυρο του. Το χτυπάς με το ανάλογο αντίτιμο και σου ανοίγει και την πόρτα εξόδου μέχρι νεοΤΕΡΑΣ. Μέχρι να αλλάξουν οι καταστάσεις, να αμβλυνθεί το περί δικαίου αίσθημα και να ψηφιστεί νέα νομοθετική ρύθμιση που θα ανοίγει τα περιθώρια στην ιδιωτική πρωτοβουλία να υπεισέλθει αν το επιθυμεί στο τομέα του σωφρονισμού.
Η ιδιωτικοποίηση των φυλακών – The Analyst
Ομιλία Π. Πικραμμένου στην εκδήλωση «Κοινό περί δικαίου αίσθημα Vs. Κράτος δικαίου» (ekyklos.gr)
Και όλα αυτά, οδηγούν τη σκέψη μου σε άλλες ατραπούς, του τύπου: πόσο ελεύθεροι- πολιορκημένοι είμαστε όλοι εμείς που ενώ είμαστε έξω, είμαστε μέσα με τα μπούνια; Πόσο μακρινή ακούγεται η εποχή που ζούσαμε χωρίς τη διασύνδεση μέσω του διαδικτύου; Όλοι γνωρίζουμε και έχουμε αποδεχτεί το γεγονός ότι τα ηλεκτρονικά μας ίχνη καταγράφονται διαρκώς μέσω των αλγορίθμων σε βάσεις δεδομένων. Όπως έχουμε αποδεχτεί ότι ιδιωτική σφαίρα και το δικαίωμα ιδιοκτησίας στην ηλεκτρονική μορφή δεν υπάρχει. Και στην πραγματικότητα, είναι σα να πέφτουμε σα χάνοι στα δίχτυα. Κάποια από αυτά γίνονται εκ των πραγμάτων υποχρεωτικά. Ας είναι καλά ο γκοβ, που διευκολύνει γραφειοκρατικά τη ζωή μας! Αλλά από την άλλη, δείχνουν ότι εμείς πια είμαστε το προϊόν και το αποδεχόμαστε με τη σύμπραξή μας. Δηλαδή οι ψηφιακοί μας εαυτοί που υιοθετούμε μέσα στα ιντερνετικά κύματα. Το γνωρίζω απόλυτα και διατηρώ το συγκεκριμένο ιστολόγιο τόσα χρόνια. Όπως φαντάζομαι μία ωραία πρωία, θα αρχίσουν να μου χρεώνουν την πρόσβαση στα κείμενα μου! Γιατί από τη στιγμή που αναρτώνται παύουν να είναι δική μου πνευματική ιδιοκτησία. Το ίδιο συμβαίνει βέβαια με όλες τις ιστορίες, φωτογραφίες, μηνύματα, μέιλ και τα λοιπά που διακινούνται και παίρνουν αυτά τα κύματα. Η πληθώρα της πληροφόρησης όμως, πόσοι από εμάς καταλαβαίνουμε ότι είναι αγόμενη και φερόμενη με βάση τους αλγορίθμους που εμείς τροφοδοτούμε; Ουσιαστικά, η διάθεση αυτών των βάσεων δεδομένων σε ιδιωτικές επιχειρήσεις, που στο κυνήγι του κέρδους, αργά ή γρήγορα θα μας εξουσιάζουν και θα διαμορφώνουν κατά πολύ το περί δικαίου κοινό αίσθημα. Και πόσοι από εμάς καταλαβαίνουμε το αντάλλαγμα της ελευθερίας της πολιτικής και κοινωνικής πραγματικής μας υπόστασης; Αυτό πλέον μοιάζει σα το αυγό του Κολόμβου, που έχει ραγίσει...
ID-on't renounce my freedom - Ψηφιακοί Εαυτοί και Αλγοριθμικές Ταυτότητες (id-ont.org)
Διονύσης Σαββόπουλος - Η Δημοσθένους λέξις - Official Audio Release - YouTube
Και ναι εκ των πραγμάτων, δε βγαίνουμε από αυτή τη φυλακή, αλλά όσο περνάνε τα τέταρτα, μπαίνουμε ακόμα πιο βαθιά από επιλογή μας!
Σχόλια