Της ίριδας το χώμα
Just Like U Said It Would B (youtube.com)
Αυτό το σύνθημα το είχα φωτογραφήσει χρόνια πριν στη Δραπετσώνα. Σε μια βόλτα ανταλλαγής δημιουργικότητας μέσα στα γκρεμισμένα εργοστάσια. Εκεί που κάποτε άλλοι δούλευαν για να βάλουν ένα κομμάτι ψωμί πάνω στο τραπέζι. Εμείς χρόνια μετά βρήκαμε το χώρο, ο Δημήτρης να ζωγραφίσει την πόρτα, η Άννα να κάνει τα κολλάζ της στους τοίχους, ο φάτσας τη βόλτα του κι εγώ αφού εξάντλησα τις πόζες του φιλμ, επιδόθηκα με πράγματα που βρήκα εκείνη τη στιγμή μπροστά μου σε μια κατασκευή ενός διαστημικού (;) όντος που κρατούσε τραπουλόχαρτα.
Τότε, το παραπάνω σύνθημα είχα κατά νου, ότι απευθυνόταν σε άλλους. Σήμερα όμως τα πράγματα έχουν αλλάξει. Και όσο πιο κοντά έρχεται κάποιος στα θέλω του, είναι που συντελείται η αλλαγή. Στο παρόν, αυτή η φωτογραφία και αυτό το σύνθημα αφορά εξ' ολοκλήρου εμένα. Αυτό το χρονικό διάστημα, κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι με ακουστικά χωρίς να ακούω στο μέτρο του εφικτού το περιβάλλον. Όσο μπορώ απομονώνω τους εξωτερικούς θορύβους και άλλους περισπασμούς και προσπαθώ να με αφουγκραστώ. Κάθομαι και κάνω ατελείωτες συζητήσεις με τον εαυτό μου. Και όταν βαραίνουν οι λέξεις, τις διαδέχονται παύσεις και σιωπές. Μας χρειάζονται και αυτές. Δε τις σπάω με κομμάτια μουσικής ή άλλης εκτόνωσης. Απλά τις απολαμβάνω.
Δεν είναι ότι πιο εύκολο. Προσωπικά βρίσκω την όλη διαδικασία επίπονη. Σα να ξεμαθαίνω τα πρέπει. Αισθάνομαι την Ανάγκη, που δεν ξέρω αν παιδιά της ήταν οι Μοίρες, η Ειμαρμένη, ή η Αδράστεια. Αλλά προκύπτει η ανάγκη. Και ας μη βρίσκω την ετυμολογία, ή τη δικαιολογία της. Ίσως με βάση αυτά που είπε ο Σάββας Σαββόπουλος αφορά τη σύγκρουση ή καλύτερα την εξισορρόπηση του Εγώ ευχαρίστηση κατά τη Φροϋδική θεώρηση με το Εγώ πραγματικότητα. Έτσι τα λέμε λοιπόν, όχι σαν ίσος προς ίσο ακόμα. Κι αυτό γιατί όταν πνίγω μια ζωή τη μέσα ή μέση φωνή για μια πιο παθητική, χάνω και την ενεργητική και χάνομαι στο σκοτάδι. Και αυτό το πηγάδι είναι βαθύ. Αισθάνομαι εξάντληση και σα να μην έχω χώρο να αναπνεύσω. Όλη αυτή η διαδικασία με κάνει χώμα.
Σχόλια