Ισθμός
Απόκοσμα. Ένας ανατριχιαστικός ήχος ακουγόταν καθώς η λάντζα γλιστρούσε από τη μια μεριά προς την άλλη. Σύμφωνα με τον Στράβωνα, υπήρχε μια στήλη με δυο επιγραφές. Η μεν επιγραφή στην Ανατολή, τη μεριά των Μεγάρων, που ανέγραφε ότι σε αυτή την πλευρά δεν είναι Πελοπόννησος, αλλά Ιωνία και η άλλη στην απέναντι πλευρά της Δύσης έγραφε το αντίθετο. Ο Πλούταρχος απέδιδε την ανέγερση της στήλης στο Θησέα, καθώς ήταν καθοδόν προς την Αθήνα.. Στα χρόνια του Περιάνδρου, λέγεται ότι έγινε η πρώτη απόπειρα διάνοιξης διώρυγας, αλλά λόγω τεχνικών δυσκολιών αρκέστηκε στην πλίθινη ράμπα την περίφημη Διολκό. Αυτά όσον αφορά τα αρχαιοελληνικά ιστορικά. Στα κατοπινά χρόνια του Τιβέριου, αξιοποιήθηκε η αιγυπτιακή ιδέα της κύλισης ξύλινων κορμών για τη μεταφορά πλοίων πάνω στο χώμα. Να ζήσουν οι δούλοι που τα τραβούσαν όλα σαν άλογα.
Μετά, ο Νέρων, αυτός, ο υποτίθεται τρελός, αυτοκράτορας ήταν ο πρώτος που είχε επιχειρήσει να διανοίξει διώρυγα στον Ισθμό. Με τη "βοήθεια" έξι χιλιάδων σκλάβων, Εβραίων ως επί το πλείστο, είχε καταφέρει να διανοίξει επτακόσια μέτρα. Αυτοί οι Εβραίοι ήταν πειρατές, που είχαν συλληφθεί. Δεν ξέρω αν είχε έρθει ο αυτοκράτορας να παρακολουθήσει, ή να επιβλέψει την πρόοδο του έργου. Αλλά, αυτό που έμαθα πολύ πρόσφατα είναι ότι πάνω στον υπάρχοντα αρχαίο ναό του Ποσειδώνα έστησε την πιο εντυπωσιακή θερμαινόμενη ρωμαϊκή πισίνα! Και δεν είναι η πισίνα που είναι το εντυπωσιακό. Αλλά το γεγονός ότι είχε και έχει για δάπεδο ένα μωσαϊκό, το μεγαλύτερο της Ανατολικής Μεσογείου. Εκεί απεικονίζονται Νηρηϊδες πάνω σε Τρίτωνες, ο Έρωτας πάνω σε δελφίνι, χταπόδια με επτά πόδια, καβούρια και ψάρια.
Το νερό κυλούσε πάνω και μέσα στις τροχαλίες της λάντζας και μετά από το μπάνιο, τα παιχνίδια στη θάλασσα και το λιάσιμο ή λιώσιμο στον ήλιο, ο ήχος του νανουριστικού αργοκυλίσματος στο νερό με έκανε περισσότερο να διψάω, παρά να κοιμάμαι όρθια θυμάμαι. Η λάντζα χωρούσε τρία το πολύ αμάξια, τους επιβάτες τους και τα αδέσποτα μηχανάκια, παπάκια κατά προτίμηση. Επίσης, όποιον άλλο ήθελε να περάσει απέναντι προς ή από το αυλάκι κάπου εκεί αρχές της δεκαετίας του 80. Οι περισσότεροι προτιμούσαν να κάνουν παραπάνω χιλιόμετρα, κάνοντας τον κύκλο μέσω της μεγάλης γέφυρας για να αποφύγουν την αναμονή. Εμείς πάλι προτιμούσαμε να στήσουμε έναν καυγά της στιγμής, για το αν πετάει ο γάιδαρος, μέχρι να φτάσει η ώρα, που η μαμά θα έμπαινε στη μέση να μας χωρίσει και θα βαριόταν να οδηγήσει τόσο. Και αν δεν έφτανε ο καυγάς, πιάναμε το παρακάλι. "Μαμά μπορούμε να περάσουμε απέναντι με τη λάντζα του Καλαμακίου και να γυρίσουμε με την άλλη λάντζα της Ποσειδωνίας;" Ακριβώς, υπήρχαν δύο λάντζες σε κάθε είσοδο/έξοδο του Ισθμού. Η μια ήταν στο Καλαμάκι χοντρικά δίπλα στη ταβέρνα του Μέρμηγκα και η άλλη στην Ποσειδωνία δίπλα στη Διολκό. Μάλλον με βάση αυτές στα κατοπινά χρόνια ακριβώς δίπλα τους έστησαν τις υποδομές για τις βυθιζόμενες γέφυρες.
Όσο και να έψαξα στο ίντερνετ, μια φωτογραφία της λάντζας που μας μετέφερε τότε πέρα δώθε, δε βρήκα. Μετά τη διάρρηξη της προηγούμενης βδομάδας, ούτε τα οικογενειακά μας άλμπουμ βρήκα. Και αναρωτιόμουν, τι κλέφτης ήταν αυτός που τον ενδιέφεραν αναμνηστικά, πανάρχαια ηλεκτρονικά, συσκευασμένα τρόφιμα και λάδι. Κλέφτης του βάλε και έλα βράδυ! Για αυτό παραθέτω παραπάνω σα φωτογραφία μια σύγχρονου τύπου λάντζα.
Η μετάβαση και η προσαρμογή από τη λάντζα στη γέφυρα ήταν σχεδόν αυτόματη για εμάς. Και αυτό γιατί, αντί για κλέφτες ψαριών, ήμασταν ψαράδες του γλυκού νερού. Ή πιο εύστοχα ψαράδες της μιας όποιας ανασηκωμένης γέφυρας. Εμείς ψαρεύαμε τα πλάσματα του μωσαϊκού ή με τα κουβαδάκια μας κρεμασμένα με σχοινιά από το πλάι της λάντζας, ή στη γέφυρα πάνω. Είχαμε παρατηρήσει στην αρχή έναν "κύριο" που κρατώντας έναν κουβά, μας έσπρωχνε για να μπει μπροστά, να μας προσπεράσει για να προλάβει. Μέχρι εκείνη τη στιγμή, εμείς θέλαμε να τη διασχίσουμε πρώτοι για τη δροσιά που σηκωνόταν ανάμεσα στα πόδια, καθώς καλπάζαμε πάνω στα φρεσκόβρεγμένα σανίδια. Αλλά μετά την είδαμε τη φάση ανταγωνιστικά με τον τύπο. Έτσι, παίρναμε θέση μπροστά από τα αυτοκίνητα με το που σηκωνόταν η μπάρα να ξεχυθούμε πάνω στη γέφυρα, που όπως έβγαινε από το βυθό ακόμα ξέβραζε από τα χωρίσματα των σανίδων της τα νερά και κάποια ψάρια. Έτσι πλέον τρέχαμε πάνω στα ολόβρεχτα σανίδια, όσο πιο γρήγορα γινόταν, προκειμένου να πιάσουμε τα ψάρια που σαν σε απόχη είχαν ξεμείνει να σπαρταράνε πάνω στη γέφυρα. Φαντάσου σε κάθε πλευρά της πέντε με έξι παιδιά παραταγμένα, αναψοκοκκινισμένα από την έξαψη και την προσμονή. Έτοιμα για όλα. Συγκεκριμένα, και για ξύλο ακόμα, σίγουρα για τρελές γλίστρες, στραμπουλήγματα, μελανιές. Ήταν ζήτημα: το ψάρι, ή τη ζωή σου. Και όλο αυτό είχε διάρκεια μέχρι να περάσει το αμάξι μας απέναντι και να ακουστεί η κόρνα του. Όταν κάποιο παιδί πήγε στο νοσοκομείο με σπασμένη κλείδα και υπό το ρίσκο μήνυσης, δημιούργησαν το διάδρομο για τη δίοδο των πεζών και αποφάσισαν να επιτρέπουν τη διέλευση τους μόνο από εκεί , και μόνο αφού όλο το νερό είχε διαπεράσει τα χωρίσματα της γέφυρας.
Βλέπεις, μερικά πράγματα αλλάζουν για να μένουν στην ουσία τα ίδια. Τουλάχιστον στα ματιά των άλλων. Αύριο για παράδειγμα μετά από ογδόντα τρία χρόνια αστρολογικά ο Ουρανός έρχεται σε σύνοδο με τον Δία στον ταύρο. Όπως δε ρωτάς τον ουρανό που λέει και το τραγούδι, μη ρωτάς εμένα, αυτό τι σημαίνει. Απευθύνσου σε αστρολόγους και για τα των εκλείψεων που προηγήθηκαν. Στο κείμενο αν το παρατηρήσεις κυριαρχεί το νερό, τα μέσα και η ανθρώπινη επιθυμία. Προσωπικά, πλέον δίνω σημασία στα μικρά πράγματα σαν κι αυτά που γεφυρώνουν και γεφυρώνονται. Στο νερό της βροχής που κυλάει λυτρωτικά έξω από το παράθυρο μου τώρα. Το ακούω όπως πέφτει πάνω στην άσφαλτο, στα πεζοδρόμια, στο χώμα. Μυρίζει η φύση δροσιά. Μυρίζει νέα αρχή...
(3) Ήταν ανάγκη; - Αλκίνοος Ιωαννίδης - YouTube
Σχόλια