Ιχώρ

 

Με γλύφει. Νιώθω το αίμα να ανεβαίνει με λαστιχένια καρφιά στο ύψος του τρίτου ματιού. Σα να θέλει να απελευθερώσει τα ανείπωτα όνειρα για να συναντηθούν με τα σύννεφα των αόρατων διαστάσεων. Ιδρώνω. Οι λέξεις φυλακίζονται στο στόμα. Καπνός γίνονται. Ανάσα βαριά θρονιάζεται στο λαιμό. Με βαραίνει. Σαν τη μύτη του βέλους το κίτρινο τρίγωνο ανεξήγητα κατεβαίνει και κάθεται στο στομάχι. Μπαίνω στο νόημα με καθυστέρηση. Διάφανη. Αιωρούμαι. Κατά τα άλλα βγαίνω και τα φυλά. Ανά πέντε. Ηνία ανακτά. 

Σε βλέπω. Το ξέρεις. Δε μιλάς. Ανοίγεις χωρίς να ανοίγεσαι. Καμία απάντηση. Τηλεφωνητής. Σιωπή. Κέντα μεσολάβησε. Αλλού το παιχνίδι. Αρχέτυπα και σύμβολα. Αποκωδικοποίηση. Η ψυχολογία συνιστά τη μελέτη των συμπεριφορών. Μιλάει για την ψυχή; Όχι της δίνει το λόγο. Υπόλογη ψυχή. Φωνές συνειδητού και ασυνείδητου. Προσωπικότητα, εγώ και σκιά. Είμαι άνθρωπος. Δεν είμαι τα λάθη μου.  Χαρίζω δικαιολογίες σε όποιον τις χρειάζεται. Εμένα δε με καλύπτουν. Πληρώνω το τίμημα. Εκπληρώνω την επιθυμία, δε τη συμπληρώνω απλά. Δεν είμαι η παραπληρωματική γωνία.  Ψάχνω την άκρη του κουβαριού.

Καρλ Γιούνγκ: Εγώ, Περσόνα, Σκιά και Ατομικότητα (Μέρος 1) (youtube.com)

Οι κλωστές, τα ανθεκτικά νήματα καταλύουν τους ρόλους και καταλήγουν στα νοήματα. Αλλά όχι, τα σπιρούνια στα πλευρά προκαλούν. Κεντάνε τον ταύρο. Κένταυρος. Μίσος; Μισός άνθρωπος, μισός άλογο. Άλογο, όπως παράλογο. Τα στοιχεία που εκφράζουν το άλογο: νερό και γη. Στην καρδιά του αλόγου εντοπίζονται οι εξαρτήσεις, η διάθεση, τα συναισθήματα. Νερό φραγμένο. Κυκλοθυμία. Ενώ στην κοιλιά και στα αιδοία η γενετήσια ορμή, τα ανεξέλεγκτα πάθη. Πάω/ πας παρακάτω. Πάμε παραπάνω. Ο άνθρωπος συμβολίζει το λογικό της ύπαρξης του πλάσματος. Τα σύμβολα με τα οποία ταυτίζεται: νερό, αέρας, φωτιά. Πώς ισορροπούνται; Η νερένια καρδιά του ανθρώπου κουβαλάει  τη διαίσθηση και καβαλάει  τα συναισθήματα στοργής, φροντίδας και αφοσίωσης. Κόσκινο γίνεται! Προδίδει και παραδίδεται. Παραχωρεί την εξουσιοδότηση στον αέρα. Δηλαδή κάνει ταμείο το παράλογο ή ο λογιστικός νους που έχει και ελέγχει τις ιδέες, την έμπνευση, τη φαντασία, τη λαγνεία. Τρίτο στοιχείο για το αίνιγμα/άνοιγμα του ανθρώπου: η φωτιά. Το τεντωμένο χέρι με το τόξο και τα βέλη. Ο θυμός. Ο μεγάλος θυμός. 

Ξέρω. Δεν κατάλαβες Χριστό. Τον σταυρώνουμε και τον ανασταίνουμε την άλλη βδομάδα. Στο βίντεο σε παραπέμπω στις εικόνες από το 4:44-11:34.

Αλτάνη Περί Ψυχής, μέρος Δ': Ο ΚΕΝΤΑΥΡΟΣ ΚΑΙ Η ΨΥΧΗ (youtube.com)

Τίποτα δεν είναι τυχαίο. Και πάνω που θεωρώ ότι έχω πατήσει νάρκη και πλέον ξέρω ότι είναι θέμα χρόνου να βρω την άκρη του. Το κουβάρι ξετυλίχτηκε. Ο Θεός αρέσκεται στο να σπάει πλάκα  με εμένα. Μετά από τέσσερα χρόνια είδα μπροστά μου το ποιητικό αίτιο του τότε πόθου. Αρκετά από τα κείμενα που ανοίχτηκαν πρόσφατα από κάποιον άλλο αναγνώστη μάλλον, αφορούσαν το συγκεκριμένο πρόσωπο.  Κοτζάμ θέατρο δυο σειρές μπροστά μου και εγώ ακριβώς από πίσω. Μάλλον για να επιβεβαιώνω το πίσω μου σε έχω σατανά. Και ο σατανάς υποτίθεται ότι είμαι εγώ! Ευτυχώς δε με είδε. Μάλλον ήταν να γίνει έτσι, για να καταλάβω, ότι από απόσταση χρόνου, όλα μπαίνουν στη θέση τους και στη διάσταση που δικαιωματικά τους αναλογεί.  Στη τύχη τους αφήνονται μόνο οι σχέσεις  χωρίς δόσιμο αμοιβαίο και χωρίς μοίρασμα. Και στη μοιρασιά οι μισές αλήθειες πιο πολύ στη λήθη φέρνουν, παρά στην ομορφιά και στην αυθεντικότητα. Το μονοπάτι των Κενταύρων καταστράφηκε από τις πλημμύρες του φθινοπώρου. Το περπάτησα τότε στο τέλος του περσινού Δεκέμβρη. Όμως δε το πήγα μέχρι τέλους λόγω δυσκολίας στη μετάβαση  προς την πηγή.  Αντίθετα, στο τελευταίο ταξίδι στο Νεκρομαντείο του Αχέροντα κατέβηκα τη σκάλα και είδα φωτισμένο το σκοτάδι της υπόγειας σπηλιάς. Μετά έφυγα και πήγα στις εκβολές του ποταμού. Στις πύλες του Άδη. Στη λίμνη Αχερουσία. Ο βαρκάρης δεν ήταν εκεί.  Το νερό όμως ήταν διαυγές, κρύο και το πιο όμορφο γαλάζιο που είδα ποτέ. Άρχισα να γεμίζω με χρώματα από μέσα. Τον οβολό μου τον έταξα για την άλλη φορά.

ΛΥΚΟΦΩΣ - Δήμητρα Γαλάνη & Στέφανος Κορκολής (1989) (youtube.com)

Χρυσό λοιπόν και θανάσιμο για τους κοινούς θνητούς. Γιατί τέτοιο ήταν σε χρώμα η σύσταση του αίματος των αθανάτων και των θεών, που άκουγε στο όνομα ιχώρ. Μάλιστα υποτίθεται, ότι έτρεχε στον ποταμό της Στύγας. Στις περιπτώσεις που τσακώνονταν μεταξύ τους οι θεοί, αυτό έφερνε η Ίριδα και σε αυτό ορκίζονταν. Μυθολογία θα μου πεις. Στο δια ταύτα τί γίνεται;  Μοιράζει ανάσες, και φύλλα. Άσσος μπαστούνι και ο φάντης. Θέλω τον άσσο κούπα. Με αγκαλιάζει. Κουταλάκι για φροντίδα. Με καθησυχάζει. Ασφάλεια. Γυρνάω πλευρό και κοιμάμαι.

(6) Δήμητρα Γαλάνη | Παρασκευάς Καρασούλος • Φως [1991] - YouTube      29:55