Κλισέ
Θανάσης Παπακωνσταντίνου - Ανδρομέδα - Official Audio Release (youtube.com)
Το αλμυρίκι ντύθηκε το λαμπύρισμα των σταγόνων σαν τα φωτάκια άλλου χριστουγεννιάτικου δέντρου. Σαν τα προεόρτια των Χριστουγέννων του Ιουλίου.
Καθώς ο ήλιος αγκάλιαζε την επόμενη μέρα και φώτιζε την πρωινή δροσιά παίρνει σταδιακά να ανεβαίνει η θερμοκρασία. Η άμμος θα τσουρουφλίσει τις γυμνές πατούσες, όσο περνάει η ώρα. Σαν τα σώματα που ζεματίστηκαν το προηγούμενο βράδυ. Κορμιά που κρύφτηκαν πίσω από τους κορμούς των δέντρων τη μοιραία μελωδική νύχτα. Ποιος τα φυλούσε και ποιος τα μαρτυρούσε; Όποιος φίλησε με τα χείλη και όποιος ζωντάνεψε τα ηδονικά κύματα τους. Τα μετρήσαμε ακατάσχετα και αλόγιστα ως το εκατό σπιθαμή προς σπιθαμή. Αναστεναγμό, τον αναστεναγμό που στο τέλος ακούστηκε σαν υπόκωφη κραυγή. Τώρα που φώτισε ο πρωινός ήλιος τα πάντα, αναζητούμε νωχελικά τη δροσιά της θάλασσας για να ξυπνάνε τα αίματα. Λες και κοιμήθηκαν καθόλου!
History is made, while destiny is born.
Αυτή η σκέψη τριβέλιζε το μυαλό μου καθώς με κατάπινε το νερό γουλιά τη γουλιά, εκατοστό το εκατοστό. Γυρνάω στο πλάι, δε γυρίζω την πλάτη. Κοιτάζω και αισθάνομαι να μoυ αγκαλιάζει τη ματιά. Νιώθω το κρακ της καρδιάς, το κόψιμο της ανάσας. Στα νερά που δε μένουν αμίλητα, αλλά ψιθυρίζουν ξεχασμένα λόγια για αρχή χαμογελάω και βουτάω βαθιά. Σα σε όνειρο.
Ποιητική αδεία ή ποιητική δικαιοσύνη;
.[Σύγχυση] Της Άννας Αχμάτοβα
1.
Ήτανε αποπνικτικά απʼ τις καυτές του ήλιου τις αχτίδες
Το βλέμμα του – αχτίδα.
Σκίρτησα στη στιγμή: αυτός
Μπορεί να με εξημερώσει.
Έσκυψε, σα να ʽθελε κάτι να πει…
Κιʼ αίμα στο πρόσωπο αναβλύζει.
Κι ας γίνει της ζωής μου ο έρωτας
Η επιτάφιος πλάκα.
2.
Δεν μʼ αγαπάς, δεν θες να με κοιτάξεις,
Ω, πόσο όμορφος είσαι καταραμένε!
Να πετάξω πια δεν μπορώ,
Εγώ που από μικρή φτερά δικά μου είχα.
Τα μάτια στην ομίχλη καρφωμένα
Συγχέονται πρόσωπα και πράγματα
Και μόνο μια κόκκινη τουλίπα,
Στο πέτο σου ξεχωρίζει μια τουλίπα.
3.
Σα προστάζει ο απλός σεβασμός,
Πλησίασες χαμογελώντας,
Μισοτρυφερά, μισοβαριεστημένα,
Τα χείλη άγγιξαν το χέρι –
Και μυστηριώδεις, αρχαίες μορφές
Με κοίταξαν στα μάτια …
Δέκα χρόνων αγωνίες και κραυγές
Όλες τούτες τις νύχτες της αγρύπνιας
Μια λέξη ήρεμη
Τους πρέπει – μάταια.
Έφυγες, και στην ψυχή μου πάλι
Όλα άδεια και καθάρια είναι.
[Μετάφραση : Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης]
- Πας για ύπνο τώρα;
- Βγαίνω και τα φυλάς.
- Βγαίνουν τα όνειρα αληθινά;
- Σώνεται η θάλασσα;
- Μην απαντάς με ερώτηση έρωτά μου.
- Όπως στεγνώνουν, ντύνονται την πραγματικότητα και όχι την αλήθεια τους.
- Σηκώθηκε αέρας που κάνει προβατάκια στα νερά. Σήμερα αυτή η παραλία θα μείνει άδεια.
- Αμέτρητα κατέληξαν αφρός στην ακτή πριν τα μαστιγώσει η άμμος.
- Θα πέσει ο αέρας. Τότε ξαναμπές στα όνειρα μου.
- Υγρά όνειρα, σα λόγια του αέρα μένουν στην πλώρη. Θα τα πάρει ο αέρας.
- Τα φυλάω μέσα μου. Μέσα στα κάστρα της άμμου.
- Θα τα πάρει το κύμα.
- Να ονειρεύομαι αλλιώς, είναι κρίμα.
Σχόλια