Κόκκινη κλωστή

Κόκκινη κλωστή δεμένη στην ανέμη τυλιγμένη δώστου κλώτσο να γυρίσει παραμύθι να αρχινήσει...

Three Colors: Red - A Visual Masterpiece (youtube.com)

Στην ανατολική φιλοσοφία και ειδικότερα στους ιαπωνικούς μύθους υπάρχει εκείνος της κόκκινης κλωστής. Δεν έχει σημασία αν ξεκινάει ή καταλήγει στους αστραγάλους ή στα ακροδάχτυλα. Και πιο συγκεκριμένα από τα μικρά δάχτυλα. Η ουσία απαντάται στη σύνδεση. Στην αντίληψη ότι η μοίρα, τα προκαθορισμένα ανεξάρτητα από τις εκάστοτε επιλογές θα εκπληρωθεί. Η τράπουλα είναι σημαδεμένη από πολύ πριν να μοιραστούν τα χαρτιά. Στον ας πούμε δυτικό και καλά αναπτυγμένο κόσμο, αυτό αποδίδεται με τη φράση: " Ότι είναι να γίνει στη ζωή του καθενός, ποτέ δε θα τον προσπεράσει".

Ο Φόρεστ έλεγε στην ταινία ότι η ζωή είναι ένα κουτί σοκολατάκια, που ποτέ δεν ξέρεις τη γεύση που θα σου αφήσει στο στόμα. Μάλλον θα πεινούσε ο σεναριογράφος την ώρα που τα έγραφε. Εγώ πάλι που είμαι χορτάτη, τη ζωή τη βλέπω σαν ένα κουβάρι από κλωστές. Αυτό το κουβάρι υπάρχει και μέσα και έξω από τον καθένα μας. Και δε  φτάνει αυτό, είναι στην περίφημη διασύνδεση το ένα με το άλλο. Ναι για την ακρίβεια είναι δυο τα κουβάρια που οι κλωστές τους είναι μπερδεμένες.  Στην προσπάθεια να ξετυλίξουμε το κουβάρι το εξωτερικό τραβάμε από το εσωτερικό και τούμπαλιν. Κατά το ξετύλιγμα, αντιλαμβάνεται κανείς, ότι κάτι δεν πάει καλά. Προκειμένου να ξεδιαλύνουν τα κουβάρια, η  εκκίνηση πρέπει να γίνει από το εσωτερικό κουβάρι. Φτου και από την αρχή το παίρνει κανείς να ψάχνει την άκρη του κουβαριού, την αρχή της κλωστής. Που αν το καλοσκεφτεί κάποιος δεν είναι απαραίτητα μια κλωστή και ενός χρώματος. Και άντε μετά από πολύ προσπάθεια, κόπο και δεν ξέρω πόσο χρόνο, πες ότι βρίσκει τις άκρες των κλωστών του μέσα κουβαριού. Παράλληλα όμως, όσο τραβάει και όσα τραβάει, τύπου μαρτύρια ξέρετε, για να βρει την έρμη την άκρη του ο καθένας, το εξωτερικό κουβάρι μπλέκεται πιο πολύ στα πόδια του, γύρω του. Και φτου ξανά μανά τώρα πρέπει να ξεμπερδέψει το εξωτερικό κουβάρι. Και πως να φτιάξει ένα σεντόνι, ένα σεμεδάκι, μια ζακέτα ή ότι του μέλλει του καθενός να πλέξει ρε φίλε, τη στιγμή που όσο ξεμπλέκει τις κλωστές στο ένα μπερδεύονται στο άλλο όλο και πιο πολύ; Ένα ψαλίδι θα ήταν μια λύση δε λέω.  

Red String by Crystal Kung - music/rescored by Luke Nemitz (youtube.com)

Και μου βγαίνει από δεξιά ο μύθος της κόκκινης κλωστής, που υποστηρίζει ότι ο καθένας συνδέεται με έναν άλλο συγκεκριμένο άνθρωπο με αυτή την κλωστή. Και τον κώλο τους να χτυπάνε κάτω, η τύχη τους ενώνει. Έτσι θα έρθουν τα πράγματα, αλλιώς θα βγουν, καθένας από αυτούς  είναι στην άκρη του κόκκινου νήματος. Για τα ενδιάμεσα δεν είπε κάτι ο μύθος και κακώς! Γιατί εκεί σε θέλω να κόβεις και να ράβεις. Άσε το άλλο, που με τέτοιο μπέρδεμα ινών, μυαλών, καρδιών, διαισθήσεων, παραισθήσεων και προσδοκιών ενίοτε ο καθένας μπερδεύεται και νομίζει ότι βρίσκει τον άλλον που τραβιέται στην άλλη άκρη της κλωστής, αλλά δεν είναι κόκκινη μανούλα μου. Για αυτό δε διέπρεψα ανάμεσα στα άλλα, ως μοδίστρα, η οικοκυρική δεν είναι το φόρτε μου. Ακαμάτρα και πλέον δε βλέπω ούτε κλωστή να περάσω σε βελόνα!

Λοιπόν σκέφτομαι και ας μην πίνω κόκα κόλα, που λέει και η σίνγκερ, όχι η ραπτομηχανή ευτυχώς, ότι δεν υπάρχουν δεδομένα, μόνο ενδεχόμενα. Μπορεί λοιπόν η Κλωθώ που καθορίζει το παρόν και γυρίζει στη ρόκα το νήμα της ζωής μου να μπέρδεψε τα χρώματα. Καλοκαίρι γαρ να το έριξε στο πορτοκαλί. Όχι να της πω; Κοτζαμ Άλκηστη θυσιάστηκε για τον Άδμητο και αν δεν υπήρχε Ηρακλής θα την έτρωγαν τα μαύρα σκοτάδια του Άδη. Τώρα που ο ήλιος λάμπει, κόντρα να πάω; Γιατί καλοί οι μύθοι και οι θεωρίες, αλλά η ζωή υφαίνεται μέσα και έξω, όχι στο όπως φαίνεται, αλλά στο όπως το αντιλαμβάνεται κανείς.

Περί κλωστών το ανάγνωσμα...

Three Colours: Red - Zbigniew Preisner (youtube.com)